Τα "καλυτερότερα" της Αθήνας

Σας αγαπάω μωρέ... και σας γουστάρω πολύ! Είστε τα καλύτερα παιδιά και η καλύτερη ιντερνετική παρέα!
Παρόλο που τους τελευταίους μήνες του '11, με πιάσανε οι τεμπελιές μου και οι "μούχλες" μου, εσείς πιστοί πάντα, με επισκεφτόσασταν, με παροτρύνατε και με "τσιγκλάγατε" να συνεχίσω να γράφω. Ερχόσασταν και στο facebook να μου δηλώσετε τη παρουσία σας, είτε με τα "like" σας, είτε με τα σχόλιά σας και μου κρατάγατε παρέα και απο εκεί! 

Για όλα αυτά και στα πλαίσια των εορτών φυσικά, σκέφτηκα να σας προσφέρω ένα ..."δωράκι". Ένα "κάτι τις" που θα "φοριέται" χειμώνα-καλοκαίρι και που θα κάνει σχεδόν σε όλους εσάς! Με αφορμή λοιπόν, όλα τα παραπάνω, αλλά και με έμπνευση που πήρα απο ένα άρθρο που διάβασα στην "AthensVoice" (απ'όπου πήρα και στοιχεία), αποφάσισα να σας προσφέρω για ...δωράκι, πληροφορίες και συστάσεις για τα πιό "ΗΟΤ", "IN" και "COOL" σημεία της πόλης, έτσι ώστε να έχετε ένα "μπούσουλα" και ένα μέτρο σύγκρισης, όταν θέλετε να βολτάρετε εκεί έξω.

Θα μου πείτε τώρα, καλά οι κάτοικοι Αθηνών θα το χρησιμοποιήσουν το δώρο σου, αλλά οι φίλοι που μένουν εκτός Αθηνών, πως να χρησιμοποιήσουν αυτές τις πληροφορίες?  Θα έλεγα, λοιπόν, να το δείτε σαν ένα δωράκι που σας κάνει κάποιος και ενώ ποτέ δεν το πετάτε, το χρησιμοποιείτε, μόλις 1-2 φορές το χρόνο ή ίσως και πιό αραιά! Έτσι λοιπόν όταν θα συμβεί να έρθετε και εσείς μια επίσκεψη στην Αθήνα (όλοι έρχονται κάποτε!), τότε ίσως το βρείτε χρήσιμο!

Πάμε, λοιπόν, με random σειρά να δούμε τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ σημεία της Αθήνας:

Το καλύτερο China Town σημείο στην Αθήνα.
Είναι η οδός Απόλλωνος στο Σύνταγμα: μυρωδιά fried rice, 2 κινέζικα εστιατόρια απέναντι από ένα υπερκοστολογημένο delicatessen μανάβικο, ένας υπόνομος που βγάζει ατμό και ένα ινδικό εστιατόριο (φυσικά). Ένα ατόφιο "copy & paste" σκηνικό απο το Μανχάτταν (όποιος έχει δει την εικόνα, ξέρει τι λέω!)

Το καλύτερο όνομα μπαρ στα βόρεια προάστια.
"Ο Αμέθυστος".  Άνοιξε πρόσφατα, στην Ανδρέα Παπανδρέου στο Χαλάνδρι.

Το καλύτερο σημείο για να σου την πέσουν τα κανάλια για να κάνεις δηλώσεις.
Η πεζογέφυρα του μετρό στη στάση του Mall. Για όσους γουστάρουν να απαντάνε σε ερωτήσεις "τι γνώμη έχετε για την κρίση?" κ.λ.π. φορώντας τα μαύρα τους γυαλιά, έχει καλώς. Οι άλλοι, μακριά guys!

Το καλύτερο περίπτερο αν είσαι insomniac και μένεις στους Αμπελόκηπους.
Λέγεται "Χρήστος & Ειρήνη" και δεν κλείνει ποτέ!!!  Ατού: είναι δίπλα σε ATM και στα σοκολατάκια Leonidas. (Κηφισίας 92)

Το καλύτερο πράγμα να κάνεις μετά από μια συναυλία στο Κύτταρο,
να πάς στην πλατεία Βικτωρίας, στην οδό Αριστοτέλους, και να χτυπήσεις δύο στριφτές μπουγάτσες Μυτιλήνης με τέλειο φύλλο, ανάλαφρη κρέμα και από πάνω λαχταριστό μέλι. Με 2 ευρώ το τεμάχιο. Και αν κατά την διάρκεια που τις τρως, ακούσεις τον εαυτό σου να κάνει, "μμμμ...", "ααααα...", "ωωωω..." κ.λ.π.. θα είναι τα αποτέλεσματα των πολλαπλών γαστρονομικών οργασμών που θα βιώνεις! Είναι αυτό που λένε, "και ...γαμώ τις μπουγάτσες!"

Το καλύτερο ψωμί φτιαγμένο από ...μπαμπάδες!
Το "Daddy’s Bread". Τέσσερις μπαμπάδες έστησαν τον δικό τους "εξελιγμένο", καλαίσθητο φούρνο με τέλειο ψωμί. Το μυστικό κρύβεται στα προζύμια. Η ζύμη ξεκουράζεται για 20 με 22 ώρες και το ψωμί πλάθεται και ψήνεται την επόμενη ημέρα. Επίσης, τσουρέκια με γεύσεις, ωραίο πάτωμα σκακιέρα, ξύλινες βιτρίνες, ξύλινο μοναστηριακό τραπέζι έξω από το μαγαζί. (Γιαβάση 5, Αγία Παρασκευή).

Το καλύτερο χασάπικο – club της πόλης.
Το μοναδικό κρεοπωλείο-κλαμπ “Dracoulis Meat”. Σχεδόν κάθε απόγευμα ο Στράτος αφήνει τον μπαλτά και τα κοψίδια, βγάζει τα φωτιστικά ρομπότ, την ντισκόμπαλα, τα λέιζερ και τους καπνούς και βαράει progressive house και electronica. Στη Νέα Σμύρνη (Αγίας Σοφίας 90).

Η πιο Αμελί γωνιά στη Σόλωνος.
"The Dark Side of Chocolate". Μικρό, στρόγγυλο, σαν σπιτάκι χόμπιτ, με τζαμαρία για να χαζεύεις έξω την ώρα που απολαμβάνεις, σκούρα, πηχτή, υπέροχη σοκολάτα με αρώματα καφέ ή σοκολατάκια σε δεκάδες συνδυασμούς – φτιαγμένα όλα από τον Αριστοτέλη, τον ιδιοκτήτη – έχει εκπαιδευτεί σε Φλωρεντία και Παρίσι ο θεός (Σόλωνος 49).

Το καλύτερο μαστιχωτό παγωτό της πόλης.
Εξαιρετικό, μαστιχωτό όσο δεν πάει άλλο, παγωτό καϊμάκι, σερβίρει μια γκουρμέ και φτηνή, μοντέρνα ταβέρνα στη Δραπετσώνα. Είναι σαν "σπιτικό" -το φτιάχνει φίλος του ιδιοκτήτη. Η ταβέρνα λέγεται "Στόλος ο Πολεμικός" (Eθνικής Αντιστάσεως 29-31 στη Δραπετσώνα).

Το περίπτερο με τις καλύτερες βιτρίνες.
Παπαρηγοπούλου & Ευρυπίδου (Πλ. Αγ. Θεοδώρων και Κλαυθμώνος). Το Περίπτερο του Γιώργη αλλάζει καθημερινά τις αυτοσχέδιες διαφημίσεις του για την ευρεία γκάμα της πραμάτειας του. Χαρτόνι, μαρκαδόρος και σλόγκαν. Θεός ο τύπος!

Το καλύτερο στέκι για κυνήγι βιβλίου στη Ζωοδόχου πηγής.
Best Book Hunters. Είναι στο 41Α, Ζ.Πηγής και Βαλτετσίου, στο ημι-υπόγειο ενός όμορφου νεοκλασικού, με ράφια – βιβλία – γκράφιτι στο εξωτερικό του. Μπαίνεις σαν κυνηγός που μυρίστηκε θήραμα και βρίσκεις χαμηλοτάβανες τιμές, σε βιβλία απ’ όλο τον κόσμο για όλο τον κόσμο, επιστημονικά, τέχνη, φιλοσοφία, τα πάντα!

Το καλύτερο ντάμπλ τυρόπιτας.
Τυροπιτάδικο Άριστον από το 1950. Τραγανή ζύμη, πεντανόστιμο γέμισμα, το μέγεθος λίγο θα σας κάνει να αναρωτηθείτε, "...να μείνω στη μία ή να κάνω το νταμπλ?"  Βουλής 10, Σύνταγμα. (Νταμπλ, τελικά!)

Η καλύτερη καντίνα με θέα.
Χοτ-ντογκ αγναντεύοντας τη θάλασσα και το θωρηκτό Αβέρωφ. Επίσης ωραιότατη ποικιλία αλλαντικών!

Το καλύτερο "βρώμικο" της πόλης, μετά τη μία-δύο το πρωί.
Και ενώ οδηγείς σε μια πόλη άδεια, σχεδόν πόλη φάντασμα, λόγω του προχωρημένου της ώρας, στην Οδό Μιχαλακοπούλου, πολύ κοντά στο ξενοδοχείο Growne Plaza (πρώην Holiday Inn), θα δεις παρκαρισμένα άναρχα και πρόχειρα, αυτοκίνητα και μοτοσυκλέττες σχεδόν στη μέση του δρόμου. Στο φανάρι, στη γωνία θα καπνίζει ανεξέλεκτα η καντίνα/τροχόσπιτο. Απ'έξω περιμένουν στην ουρά, όλοι όσοι γουστάρουν τα γευτούν το εξαιρετικά πικάντικο "βρώμικο" τους, πριν πάνε για ύπνο. Χαμός...

Σίριουσλι, το φθηνότερο ποτό της πόλης.
Σημείωνε: 3,20€ το απλό ποτάκι,  3,90€ το κοκτέηλ, 3,00€ η μπύρα. Πάμε καφέδες: ελληνικός, γαλλικός, φραπέ, νες, από 0,80€ - 1,20€. Και σαν να μην έφταναν αυτά, έχει και ωραίο όνομα: "Κόκκινος Λωτός", παρακαλώ! Ζωοδόχου Πηγής & Ακαδημίας.

Οι καλύτεροι χανιώτικοι λουκουμάδες στην Αθήνα.
Είναι του κυρίου Θ. Κτιστάκη. Ούτε θα βρείτε πουθενά αλλού νοστιμότερους, ούτε πιο κριτσινιστούς, ούτε πιο μινιμαλιστικούς (στο μέγεθος). Από το 1912 ο κύριος Κτιστάκης φτιάχνει λουκουμάδες μικρούς, αχνιστούς, βουτηγμένους σε πραγματικό μέλι και κανέλα, είτε τους τρως επιτόπου, είτε τους παίρνεις μαζί σου. Είναι ανοικτά και την Κυριακή και είναι η καλύτερη στάση πριν πάτε για το καθιερωμένο κυριακάτικο γεύμα με την οικογένεια. (Σωκράτους 59, Ομόνοια). (Απο τα πιό "ασυνήθιστα-συνηθισμένα" τράνσφερς που έχω κάνει, πηγαίνοντας σαν "ασυνόδευτο",  τους λουκουμάδες πακέτο στους πελάτες μου, κατόπιν της παραγγελίας, "Βαγγέλη ...λουκουμάδες!")

Η μικρότερη ουρά αναμονής σε τράπεζα.
Η Alpha Bank στο τέρμα της Ξενοκράτους στο Κολωνάκι. Είναι τόσο μικρή και απομονωμένη από τη κίνηση της υπόλοιπης περιοχής που μέσα στην μέρα μπορείτε αρκετά συχνά να τη βρείτε άδεια. Ακόμα όμως κι όταν έχει ουρά, αυτή δεν ξεπερνάει τα 6-7 άτομα. Αν βιάζεστε είναι ο καλύτερος τρόπος να εξυπηρετηθείτε αρκεί να αντέχετε την ανηφορίτσα από την πλατεία.

Το καλύτερο δοκιμαστήριο-πριν-αγοράσεις.

Στο Αραπιαν, στη Κεντρική Αγορά από το 1935. Δοκιμάζετε παστουρμά, σουτζούκι, παλιωμένο κασέρι, λουκάνικο γίδας, καβουρμά, ακούτε τις γαστρονομικές συμβουλές των απολαυστικών ιδιοκτητών και αγοράζετε πια στα σίγουρα τη γκουρμεδιά που αποφασίσατε. Καταναλώστε υπεύθυνα.  (Ευριπίδου 41).

Το καλύτερο σημείο για να ζήσεις τον Τιτανικό σου (με την καλή έννοια).

Στάδιο Καλλιμάρμαρο. Μπαίνεις από την πίσω πλευρά που είναι ανοιχτά για όλους τους joggers, οδός Αρχιμήδους, στο λεγόμενο πίσω "πέταλο" του σταδίου. Φτάνεις σε μια από τις δυο άκρες. Ανεβαίνεις τις μεταλλικές σκάλες. Και βλέπεις την Ακρόπολη, το Λυκαβηττό, αλλά κυρίως τον ουρανό, με μικρή πινελιά το τεράστιο σε έκταση πράσινου του Ζαππείου. Τόσο ψηλά είναι. (κάνε οπωσδήποτε την κίνηση με τα χέρια της Winslet, άλλαξε όμως το τραγούδι).

Το καλύτερο κερασμένο τσιπουράκι, πάνω σε παλιά ντιζελομηχανή.
Οι καλοί κύριοι, συνταξιούχοι του ΟΣΕ που συντηρούν με αγάπη το Σιδηροδρομικό Μουσείο Αθηνών, σου λένε ιστορίες για τις ατμομηχανές και τους μουτζούρηδες και σε κερνάνε τσιπουράκι. Στα Σεπόλια. (Σιώκου 4, Τρίτη – Κυριακή 09:00–13:00, και Τετάρτη 17:00-20:00. Είσοδος ελεύθερη).

Το καλύτερο μπαρμπέρικο για να νοιώσεις όπως ο μπαμπάς σου.
Το μπαρμπέρικο της οδού Απόλλωνος στην Πλάκα. Βιτρίνα, ηλικιωμένοι κουρείς με λευκές ποδιές, παλιά βαποριζατέρ, κτένες, αιμοστατικά για το κόψιμο στο ξύρισμα κόντρα. Στρέητ κουρέματα, πολιτική, ποδόσφαιρο, ανέκδοτα και ενίοτε στην πελατεία μπόμπιρες με τη μαμά τους. Με τις υγείες σας, κύριε Πελοπίδα.

Το καλύτερο θερινό σινεμά είναι, ...έξω απο τη πόλη!
Πρόκειται για το "COOL TYMVOS CINEMAS", που βρίσκεται στο μικρό οικισμό, της παραλίας του Μαραθώνα. Δύο καταπράσινες αίθουσες θερινού κινηματογράφου, με τις μεγαλύτερες πανοραμικές οθόνες (διαστάσεων 11μ Χ 5μ), DS σύστημα ήχου, και το φτηνότερο εισιτήριο ΜΟΛΙΣ  7,00 ευρώ! (Δημοσθένους 8 , Πλατεία Παραλίας Μαραθώνα). Μιλάμε για κινηματογραφική ...εμπειρία!

Το πιο διάσημο κοτόπουλο…
(…μετά από αυτό που έφαγε ο Βέγγος στο έργο "Μην είδατε τον Παναή"). Τα κοτόπουλα του Μάκη. Με έτος ίδρυσης το 1961. Σημείο αναφοράς για την Άνω Νέα Σμύρνη, στη γωνία Αρτάκης και Αιγαίου, με τους γείτονες να ανοίγουν τα παράθυρά τους και να γεμίζουν τα πνευμόνια τους γεύση.

Το καλύτερο κρυφό ραντεβού στο κέντρο.
Παλιό παραδοσιακό καφενείο κρυμμένο στη στοά του κινηματογράφου Όπερα, συμπιεσμένο ανάμεσα στα κλασικά δισκάδικα κλασικής μουσικής. Μερικά καλοντυμένα παππούδια, μικρά στρόγγυλα ξύλινα τραπεζάκια, ησυχία και τακτ.
Εναλλακτικά,
στο καφέ του έκτου ορόφου του βιβλιοπωλείου "Ελευθερουδάκης", επι της οδού Πανεπιστημίου 11. Για να αιστανθείς όπως ο Frank (Robert De Niro) και η Molly (Meryl Streep) στο "Falling in love"...

Καλύτερο σλόγκαν πάνω από την μπάρα που τα πίνεις.
Το "μαζί τα ήπιαμε", σε παράφραση του γνωστού "μαζί τα φάγαμε". Παρέα με Cure, Clash και ό,τι άλλο άκουγες από κασέτα τη δεκαετία του ’80 και το ούζο-πορτοκάλι στα 4 ευρώ. Στο "Τραλαλά", στην Ασκληπιού.

Το καλύτερο μεταμεσονύχτιο κουλούρι.
Κατεβαίνοντας την Καραϊσκάκη θα σε σύρει από την μύτη η μυρωδιά του σουσαμιού. Το "Κουλούρι του Ψυρρή" είναι το ιστορικό εργαστήρι του κύριου Ηλία, ο οποίος σερβίρει νυχθημερόν σε χάρτινες σακούλες ολόφρεσκα και ζεστά κουλούρια. Τα διαλέγεις είτε από τα μεγάλα ψάθινα καλάθια ή κατευθείαν από την καυτή λαμαρίνα.

Το καλύτερο που έχεις να κάνεις Σάββατο πρωί, 11-1
Για τις φίλες του Blog, αλλά και γιατί όχι για τους εκκεντρικούς φίλους: Μαθήματα πλεξίματος από τους γκουρού του σπορ, την οικογένεια Σακαλάκ, στον "ναό" του πλεξίματος που συντηρούν χρόνια τώρα, στην Κολοκοτρώνη 30. Δέχονται και άσχετους. Με κόστος, ένα χαμόγελο!

Το καλύτερο πράγμα που συμβαίνει στη στοά Τζανέιρο.
Μία θεσπέσια, πραγματικά παραδοσιακή, κραστανιστή κουρού, στο πιο καλά κρυμμένο σημείο της πόλης. Στη "Δωδώνη", μέσα στη Στοά Τζανέιρο (στοά που οφείλει το όνομά της στο ομώνυμο μπαρ των περιθωριακών ξενύχτηδων της Αθήνας). Η μία είσοδός της είναι στη γωνία Σταδίου και πλατείας Ομονοίας και η άλλη στην οδό Λυκούργου. Για να αποφύγεις το κάπως παρακμιακό τοπίο και θαμώνες της στοάς, καλύτερα να επιλέξεις την είσοδο από την Λυκούργου.

Οι καλύτεροι "κρεμαστοί κήποι" του παστουρμά.
Μιράν στην Ευρυπίδου 45. Το πιο ιστορικό αλλαντοπωλείο της πόλης με τον πιο φρέσκο και ψιλοκομμένο (εδώ κρύβεται το μυστικό) αρμένικο παστουρμά. Ακόμα κι αν έχει ουρά, αξίζει να περιμένεις με τις ώρες. Γιατί το αλλαντοπωλείο επεκτάθηκε και δημιούργησε έναν …κρεμαστό κήπο με γκαζόν και αρωματικά φυτά στην πρόσοψή του.

Το καλύτερο κρησφύγετο για σκάκι στην πόλη.
Το "Πανελλήνιο" της Μαυρομιχάλη. Ξύλινες καρέκλες, μαρμάρινα τραπέζια, ελληνικός καφές, λίγες κουβέντες, τρακ-τρουκ τα κομπολόγια. Το στέκι των μανιωδών Κασπάροφ (λέγεται ότι κάποτε ο Ρώσος παγκόσμιος πρωταθλητής, πέρασε από εκεί για μια παρτίδα σκάκι), είναι γεμάτο ειδικά το Σαββατοκύριακο. Κάποιοι λίγοι προτιμούν το τάβλι. Στον τοίχο κρεμασμένα αναμνηστικά από το Βυζίκι Αρκαδίας, το χωριό του ιδιοκτήτη κ. Νίκου: ένα ποίημα αφιερωμένο σ' αυτό, ημερολόγια, διπλώματα, γνωμικά, εκκλησιαστικές εικόνες. Μαυρομιχάλη 16.

Το καλύτερο σημείο συνάντησης Θεσσαλονίκης - Εξαρχείων.
Μέσα στη Μπούκα των Εξαρχείων. Εισαγωγή αυτοδιαχειριζόμενου εστιατορίου με μαγειρευτά από την Θεσσαλονίκη. Οι μερίδες της Μπούκας (Σολωμού 29) είναι πραγματικά χορταστικές και οι τιμές χαμηλές, σε λέω.

Το καλύτερο σημείο για να δεις άσπρη μέρα.
Γιαούρτι στη "Στάνη", στην Ομόνοια.

Το πιο πολυφωνικό παγκάκι της πόλης.
Είναι το "Παγκάκι", καφενείο στο Κουκάκι, ένας χώρος χωρίς υπαλλήλους και εργοδότες. Εκεί όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται συλλογικά από την ομάδα που το λειτουργεί, μετά από πολύωρες συζητήσεις και ανταλλαγή απόψεων. Σερβίρει αναψυκτικά, καφέ και μεζέδες τους οποίους προμηθεύεται από το κατάστημα εναλλακτικού και αλληλέγγυου εμπορίου "Ο Σπόρος" (στον πεζόδρομο Γ.Ολυμπίου 17-19, στο Κουκάκι).

Το πιο γλυκό γλαστράκι της Αθήνας.
Στο εστιατόριο Galaxy bar & restaurant, στον 13ο όροφο του Hilton Αθηνών. Αν ζητήσεις παγωτό και σου φέρουν ένα γλαστράκι με χώμα φυτεμένο με φράουλες μην διστάσεις. Βούτηξε άφοβα το κουτάλι σου και δοκίμασε το πιο πρωτότυπο παγωτό κρέμα με φράουλες που είχες ποτέ φανταστεί. Όσο για το χώμα …είναι από μπισκότο.

Ο καλύτερος τρόπος για να σκάσεις από πεϊνιρλί.
Πηγαίνεις στον φούρνο Πανόρμου και Αλεξάνδρας γωνία, για προσκύνημα στο "Πεϊνιρλί Ιωνίας", συγκλονιστικό σε όποια εκδοχή κι αν το διαλέξεις (χορτοφαγικό, αλλαντικών κτλ. – απλά ζήτα να στο "βάψουν" με λίγο βούτυρο πριν το τύλιγμα). Και μη σνομπάρεις τα υπόλοιπα, ας πούμε τυρόπιτα- σπανακόπιτα… 

Η καλύτερη "επιστημονική" γωνιά της Αθήνας για να πιεις κρασί.
Στην οδό Βουλής, το "Οινοscent" –όπως "innocent"- το νέο (και το μόνο;) wine bar του κέντρου. Εξαιρετικές τιμές, φίνες ποικιλίες τυριών κι αλλαντικών κι "επιστημονικό" προσωπικό για να μη διαλέξεις λάθος ετικέτα.

Το καλύτερο flash-back στη δεκαετία του '60.
Στο νούμερο 64 της Ιπποκράτους. Ανοίγεις την πόρτα του "Lounge Decoration" και ξαφνικά βρίσκεσαι μέσα σε σκηνικό σαν παλιά ταινία με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα. Κι ακόμα καλύτερα. Υπέροχα έπιπλα κι αντικείμενα για το σπίτι (καρέκλες, καναπέδες, ραδιόφωνα κτλ.) από αυτά που βλέπεις στις παλιές φωτογραφίες της μαμάς σου.

Η καλύτερη βόλτα τα απογεύματα της Τετάρτης.
Στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση που φέτος καθιερώνει τις "ΤετARTες". Τις Τετάρτες λοιπόν τα εισιτήρια σε πολύ δυνατές παραγωγές (βλ. τις παραστάσεις των Ρομπέρ Λεπάζ, του "Νέο Τσίρκου Βιετνάμ", του Θωμά Μοσχόπουλου, του θεάτρου Schaubuhne Berlin ή τις συναυλίες της Καμεράτας) θα ξεκινούν από € 7! Και μάλιστα, τα € 7 δεν αντιστοιχούν στην ….γαλαρία, αλλά στις καλύτερες θέσεις των δύο σκηνών του πολιτιστικού μεγάρου. Η προπώληση αρχίζει 3 εβδομάδες πριν από κάθε εκδήλωση.

Η καλύτερη μεξικάνικη καντίνα της πόλης.
Βασικά, δεν υπάρχει κι άλλη. Και βασικότερα δεν είναι καν καντίνα. Αλλά, το μικρό μαγαζάκι "Rincon Mexicano" στην οδό Δημητρακοπούλου στο Κουκάκι, έτσι έμεινε στην αθηναϊκή αργκό. Μεξικανοκουβανέζικη συμμαχία σε μικρή κουζίνα με αποτέλεσμα 4-5 νόστιμα και κυρίως πάμφθηνα πιάτα όπως φαχίτας με κοτόπουλο ή μοσχάρι. Και μηχάνημα για margarita...

Ο καλύτερος δάσκαλος σχολής οδηγών.
Εκτός απο όλα τα γνωστά διπλώματα οδήγησης που μπορεί να βγάλει κάποιος στη σχολή του, έχει έναν απίστευτο και απόλυτα πρωτοποριακό και πρωτότυπο τρόπο εκμάθησης οδήγησης! Τον συστήνω ανεπιφύλακτα στους "ανεπίδεκτους" και φοβισμένους υποψήφιους οδηγούς... αλλά και στους έμπειρους που θέλουν να κάνουν επέκταση. Είναι "επιστήμονας" στο είδος του! Ο κύριος Κώστας είναι ο μοναδικός δάσκαλος που γνωρίζω, που κάνει μαθήματα όλο το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα και κάτω απο όλες τις καιρικές και κυκλοφοριακές συνθήκες! Λ. Μαραθώνος 84, Μαραθώνας.

Το πιο ονειρικό Αιγυπτιακό γλυκό της πόλης.
Είναι νόστιμο και συγκινητικά απλό. Ξηροί καρποί και ξερά φρούτα που κολυμπούν σε κρέμα γάλακτος και γάλα. Λέγεται "ομ’άλι" και το βρίσκεις στο εστιατόριο "Αλεξάνδρεια", Μετσόβου 13, στο Μουσείο.

Η πιο γκότθικ εκκλησία της Αθήνας.
Το παρεκκλήσι του Αγίου Ανδρέα στο Κτήμα Συγγρού. Ο μοναδικός ορθόδοξος ναός γοτθικού ρυθμού στην Ελλάδα.

Τα πιο νόστιμα καραμελωμένα κρεμμύδια της πόλης.
Είναι πεντανόστιμα, με γλυκιά γεύση, μαλακά ή κριτσανιστά. Τρώγονται με το χέρι, μισοκλείνοντας ηδονικά τα μάτια. Θα τα βρείτε στους "Μεζέδες της Αφροδίτης", Πτολεμαίων και Αμύντα 6, στο Παγκράτι.

Το πιο cult μέρος για να σε βρει το χάραμα.
Εξάρχεια. Τέρμα Μαυρομιχάλη, "Σκαραβαίος". Αν δεν σε πειράζει ο Μαργαρίτης στη διαπασών και δεν σε ενοχλούν οι κοπέλες που θα σου ζητάνε να τις κεράσεις ποτό, ο Σκαραβαίος είναι το καλύτερο σημείο, στις 6 το πρωί, για: α) να φας βραδυνό/πρωινό, β) να παίξεις χαρτιά, γ) να δεις τόσες πολλές cult φυσιογνωμίες, κάτι ανάμεσα σε ιπποδρομιάκηδες, ξεπεσμένους επιχειρηματίες, τραγουδιστές δεύτερης φωνής σε σκυλάδικα της εθνικής οδού, μαζεμένες σε ένα μέρος. Ανοιχτό και τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας.

Η πιο πλούσια μαρέγκα επάνω σε λεμονόπιτα.
Θεϊκή, αφράτη, ολόφρεσκη (ανανεώνει καθημερινά το στοκ του). Ο λόγος για το ζαχαροπλαστείο του Κοσμίδη, στην Πλατεία Πλαστήρα στο Παγκράτι.

Ο πιο γλυκός τρόπος για να γυρίσεις πίσω στα '70ς.
Παγωτό Σικάγο, ζαχαροπλαστείο Χαρά, Πατησίων 339. Άπαιχτη σοκολάτα, γενναία προσθήκη από "παλιάς κοπής" σαντιγύ και από πάνω πλούσιο φιλέ αμυγδάλου. Το ζαχαροπλαστείο κρατάει "γεύση" 70’ς και στο ντεκόρ, ενώ είναι και φιλικό προς τους ξενύχτηδες και τις ξαφνικές λιγούρες τους.

Ο καλύτερος πωλητής χουρμάδων στην πόλη.
Έξω από την κρεαταγορά της οδού Αθηνάς, εκεί που είναι τα stands με τους ξηρούς καρπούς. Ο δεύτερος από τα αριστερά. Θα του πεις: "από τους άλλους θέλω..." και θα του κλείσεις το μάτι. Αυτός αμέσως θα βγάλει ένα κρυμμένο καφάσι με φρέσκους χουρμάδες και πανευτυχής που γνωρίζεις το μυστικό θα ανταποδώσει με μυστηριώδες σχόλιο.

Το πιο σκανδαλιάρικο άγαλμα σε πάρκο της Αθήνας.
Το άγαλμα του Έρωτα που σπάει το τόξο του, στο Ζάππειο. Φωτογραφίζονται μπροστά του όλοι οι τουρίστες που διασχίζουν το πάρκο... αλλά και όσοι έχουν υποφέρει από αυτόν.

Το καλύτερο μέρος της Αθήνας για να νομίσεις ότι είσαι στο Λονδίνο.
Αυτά τα 20-30 μέτρα της Αιόλου που ενώνουν Πανεπιστημίου και Σταδίου, όπου η φορά των αυτοκινήτων είναι ανάποδη, όπως στη βρετανική πρωτεύουσα. Μόνο που τα τιμόνια παραμένουν αριστερά...

Η πιο μυστική είσοδος κινηματογράφου.
Αν είσαι στη Σταδίου και ψάχνεις την είσοδο του κινηματογράφου Άστορ Hollywood 3D (Σταδίου 28) δεν πρόκειται να την ανακαλύψεις ποτέ. Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να περπατήσεις μέχρι τον πεζόδρομο της Κοραή και να μπεις στην ομώνυμη στοά, δίπλα στα Starbucks. Στα 20 βήματα θα δεις τα τραπεζάκια ενός café. Εκεί μπαίνεις. Το Άστορ, ένας από τους πιο παλιούς κινηματογράφους της Αθήνας, τώρα ανακαινισμένος και πλήρως εξοπλισμένος με την πιο καινούργια τεχνολογία, έχει την είσοδό του "καμουφλαρισμένη" από το μεγάλο και φιλόξενο μπαρ-φουαγιέ του. Η αμφιθεατρική αίθουσά του, αρκετά σκαλιά πιο κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, σε αποζημιώνει για το "incognito" της εισόδου.

Το καλύτερο σημείο της πόλης για να σου σπάσουν τα νεύρα.
Δοκίμασε να διασχίσεις οποιαδήποτε ώρα και μέρα, με οποιοδήποτε μέσο το σύντομο κομμάτι της Ερμού που ενώνει την πλατεία Μοναστηρακίου με την αντίστοιχη Ασωμάτων. Μια σειρά παρκαρισμένων αυτοκινήτων αριστερά, μια ακόμα δεξιά, μια επιπλεόν σειρά με ταξί που ικανοποιούν το δίκαιο αίτημά τους για πιάτσα, οδηγοί με αλάρμ που ψάχνουν για πάρκινγκ, άλλοι που το βρήκαν αλλά δυσκολεύονται να παρκάρουν, ένα χάος που εξασφαλίζει δεκάλεπτη και βάλε, καθημερινή νεύρωση σε ένα δρόμο διπλής λωρίδας κυκλοφορίας.

Το καλύτερο σημείο για να βρείς σοκολατένιες βίδες.
Εκατοντάδες βίδες, καρόβιδες – μεγάλες, χοντρές, φτιαγμένες από μαύρη ή γάλακτος σοκολάτα, πασπαλισμένες με κακάο για σούπερ-ρεαλιστικό εφέ σκουριάς. Τις βρίσκεις δίπλα στα νομίσματα (επίσης από σοκολάτα), σε ένα από τα καλύτερα και παλαιοτέρα ζαχαροπλαστεία της Αθήνας: Αριστοκρατικόν, Καραγεώργη Σερβίας 9, Σύνταγμα

Το καλύτερο ...ταριφο-καφέ και όχι μόνο...
Το "smart-snack" στη Βεντήρη, ακριβώς πίσω απο το ξενοδοχείο Χίλτον. Ο κύριος Χρήστος, πρώην ταρίφας, με καρδιά μάλαμα, κέφι 16χρονου και γνώσεις Αϊνστάιν, σας σερβίρει πρόθυμα ότι τραβάει η ψυχή σας με χαμόγελο και με διάθεση που σίγουρα θα επηρεάσει θετικά τη μέρα σας! Εκτός απο τους "high-class" ταξιτζήδες που θα βρείτε ανάμεσα στους πελάτες, οι υπόλοιποι θαμώνες είναι κυρίως high tech freaks και golden boys (and girls, φυσικά!), που προτιμούν το μικρό καφέ, εκτός του private χαρακτήρα του, και λόγω του 24/7 hot spot Internet corner που διαθέτει το κατάστημα, αλλά και την πάντα ενημερωμένη περιοδικοθήκη, που είναι διαθέσιμη, δωρεάν φυσικά, σε όλους τους θαμώνες. 


Όποιος(-α), έχει δικές του προτάσεις για ακόμα καλύτερα σημεία στη πόλη, παρακαλώ να τις καταθέσει στα σχόλια! 

Τα taxi-δάκια σας εύχονται:

Γιάννης Ραγκούσης

Μήνυμα χωρίς χρέωση: "Εκτός απο τους Νεφενίλ, αναμεσά μας κυκλοφορούν και οι ΤΑΧΙ-νίλ*! ...ΠΡΟΣΟΧΗ!!!"

Εξομολόγηση:

      Κατεβαίνω με φόρα την κατηφόρα της Βουκουρεστίου, προσπαθώντας να προλάβω το αναμένο πράσινο φανάρι που οδηγεί στην Ακαδημίας. 

Κάποιος πεζός, προφανώς αφηρημένος και μιλώντας στο κινητό του, παραβιάζει το κόκκινο φανάρι των πεζών και διασκίζει κάθετα την Βουκουρεστίου, μόλις λίγα μέτρα μπροστά απο τον προφυλακτήρα μου. 

Φρενάρω τόσο, όσο να μην τον χτυπήσω... Τον αποφεύγω για ελάχιστα εκατοστά και τον κοιτάω με απορία, καθώς ανέβαινε στο απέναντι πεζοδρόμιο, χωρίς να έχει αντιληφθεί καν το τι συνέβει... 
Με έκπληξη διαπιστώνω ότι ήταν ο  ...ΓΙΆΝΝΗΣ ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ!!!
Μειδιάζοντας, ψιθυρίζω μόνος μου, "...τυχεράκια!" και συνεχίζω...

Σήμερα... τρία χρόνια αργότερα, ...ΜΕΤΑΝΟΙΩΝΩ ...γαμώ τα αντανακλαστικά μου, γαμώ! 

Μου δώθηκε και μένα η ευκαιρία για μια φορά στη ζωή μου να κάνω κάτι χρήσιμο για την πατρίδα μου και ...πάτησα φρένο!

Ταρίφες σου λέει μετά... τζάμπα μάγκες! 

---

*ΤΑΧΙ-νίλ: Υποχθόνια όντα που μισούν τους ταξιτζήδες. Διοικούνται από τον ΓΑΠ (=ηγέτης του Πανελλήνιου Σουρεαλιστικού Κινήματος...).

Διάσημοι από αυτούς είναι οι Ραγκούσης, Πάγκαλος κ.α. Πρόσφατη εμμονή τους: Η πλήρης απελευθέρωση των ...τανκς! 

Υ.Γ. Αν υποψιαστεί ...ότι δεν πρόκειται ΠΟΤΕ, ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΟΝ ΑΠΑΝΤΑ, να απελευθερώσει κάτι... θα πεθάνει!

Αγανακτισμένοι ...ΤΑΞΙ-τζήδες

Όσα συνθήματα αγανάκτησης και οργής δεν ακούγονται απο ΚΑΜΙΑ τηλεόραση...

Και πριν κάνετε ...(όσοι κάνετε...) σκέψεις, του τύπου, "Οι Ταξιτζήδες δεν βρήκαν κάποιο κομψό τρόπο να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους προς την κυβέρνηση… ", να θυμίσω ότι απο τον ΙΟΥΛΙΟ η κυβέρνηση έχει διακόψει παντελώς, κάθε προσπάθεια συνομιλίας, επιδεικνύοντας πλήρη αδιαλλαξία και  ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ  "...να σταματήσουμε τους κλαδικούς αγώνες" ... ενώ παράλληλα εφαρμόζοντας στη πράξη τη γνωστή και δικτατορική πολιτική του, "ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΣΟΜΕΝ", προσπαθεί να ΔΗΜΕΥΣΕΙ τις περιουσίες μας, αφου πρώτα μας εξασφάλισε μια τέλεια ..."θέσης ΑΝΕΡΓΙΑΣ"!

Όταν λοιπόν ένας ολόκληρος κλάδος βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, το ελάχιστο που σκέφτεται, πριν βουτήξει στο κενό, είναι "οι κομψοί τρόποι" διαμαρτυρίας...  
ΣΤΟ ΔΙΑΑΑΑΑΑΟΛΟ ΝΑ ΠΑΝΕ!!!

το ομολογώ...

Ε, ναι λοιπόν...
το παραδέχομαι...
το ομολογώ...
Κρεμάστε με!
Λιθοβολήστε με!
Ξεσκίστε με!
Ρίξτε με στην πυρά!
Ναι, εγώ φταίω για όλα!
Ναι, εγώ φταίω που χρεοκόπησε η χώρα μας!
Το ομολογώ! 

Εγώ φταίω, που είχα την πονηριά να δώσω, πριν 5 χρόνια, σχεδόν, 200.000 ευρώ "κάτω απο το τραπέζι" να αγοράσω μια άδεια ταξί!

Εγώ φταίω που ξεπούλησα τα οικογενειακά μου ακίνητα και τα λεφτά τα έδωσα "παράνομα" για να επενδύσω σε μια άδεια ταξί, ενώ αν τα είχα τώρα, θα μπορούσα κάλλιστα να βοηθήσω την πατρίδα, πληρώνοντας τον έξτρα φόρο για τα ακίνητα!

Εγώ φταίω, επειδή πριν πέντε χρόνια ακολούθησα τον ΜΟΝΑΔΙΚΟ νόμιμο τρόπο που υπήρχε στην ελληνική αγορά να επενδύσω σε μια ..."θέση εργασίας" (ουσιαστικά ΑΥΤΟ αγόρασα τότε, με τις 200 χιλιαδίτσες μου... μια θέση εργασίας!).

Εγώ φταίω, επειδή παρόλο που τότε, ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ νόμιμος τρόπος αγοροπωλησίας των αδειών ταξί, ο οποίος ήταν υπό την πλήρη γνώση και ενεργή υποστήριξη, υπόθαλψη και ανοχή της νομαρχίας, του υπουργείου, του ιδίου του υπουργού και της (καθ'εκάστοτε) κυβέρνησης, δεν υπέβαλα ποτέ την αντίρρησή μου, ως όφειλα, (και ας με θεωρούσαν ψυχοπαθή τότε! Εγώ ΕΠΡΕΠΕ να το κάνω!) αλλά ακολούθησα αυτή την οδό που ΟΛΟΙ οι νόμιμοι τρόποι μου υποδείκνυαν, που τελικά όμως οδήγησε στη χρεωκοπία της χώρας μου! Όφειλα να το γνωρίζω και να μην επενδύσω!

Εγώ φταίω, επειδή τότε, πριν 5 χρόνια, δεν πήγα στην εφορία που ανήκω με μια σακούλα λεφτά, που αν και ΠΟΤΕ κανείς δεν μου ζήτησε, που ΚΑΝΕΝΑΣ νόμος ή άλλη πρακτική δεν προέβλεπε, να επιμείνω σθεναρά να δεχτούν το φόρο που μου αναλογεί απο εκείνη την ΝΟΜΙΜΗ συναλλαγή που έκανα (και ας με έβγαζαν στα κανάλια ως θεότρελο! Εγώ ΕΠΡΕΠΕ να το κάνω!). Όφειλα να γνωρίζω (πέντε χρόνια νωρίτερα!) ότι αυτή μου η ασυγχώρητη κωλυσιεργία θα οδηγούσε την πατρίδα μου σε χρεωκοπία 5 χρόνια αργότερα!

 

Κρεμάστε με...

Εγώ φταίω, επειδή είχα την αναίδεια, την πονηριά και την απατηλή φιλοδοξία να αγοράσω μια άδεια ταξί, να την εκμεταλλευτώ (δουλεύοντας ο ίδιος 15 ώρες τη μέρα!!!) μέχρι τα 65 μου, που θα έβγαινα στην σύνταξη και μετά να την πουλήσω ή να την μεταβιβάσω στα παιδιά μου (παράνομες και απατεωνίστικες σκέψεις, που οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια στη χρεωκοπία της χώρας μου!)

Εγώ φταίω που δεν έκανα κατευθείαν δωρεά στη κυβέρνησή μου και χωρίς άλλους μεσάζοντες, τις 200 χιλιαδίτσες μου, τότε και αναγκάζω τώρα τον αξιότιμο κύριο υπουργό (και "Σωτήρα" μας!) να προβεί σε Σταλινικές μεθόδους και να δημεύσει τις περιουσίες όλων των απατεώνων ταξιτζήδων, για να σώσει τη χώρα απο την χρεωκοπία!

Εγώ φταίω και μαζί με μένα και άλλοι 35000 (ΝΑΙ... 35000!!!) απατεώνες ταρίφες, που μόνο την τελευταία πενταετία, πήραν δάνεια οι αλητήριοι (και ας τα χορηγούσαν οι τράπεζες αφειδώς, με ειδικά προγράμματα για "ταξί"! Εμείς ΔΕΝ έπρεπε να τα πάρουμε!), έβαλαν υποθήκη ότι είχαν και δεν είχαν, έκαναν το σκατό τους παξιμάδι (και ας πλήρωναν φόρο και για το "σκατό" και για το "παξιμάδι"!!!), μετέτρεψαν το νόμιμο και κατοχυρωμένο εργατικό 8ώρο σε ...18ώρο (σα δεν ντρέπονται!) , για να ξεπληρώνουν το δάνειό τους, που ξέχασαν τι σημαίνει κοινωνική ζωή, οικογένεια, διασκέδαση, διακοπές κ.λ.π. και όλα αυτά ...για να αποκτήσουν οι άθλιοι, μια άδεια ταξί, που τελικά θα οδηγούσε τη χώρα στη καταστροφή! Ντροπή τους! Ντροπή μου!

 

Λιθοβολίστε με...

Ναι, λοιπόν, πετάξτε με στον Καιάδα!
Ομολογώ!
Εγώ οδήγησα τη χώρα στην καταστροφή!
Κατέκλεψα τα ταμεία με τις δόλιες πρακτικές μου!
Κατέκλεψα την εφορία γιατί προφανώς έπρεπε να μου κρατούν περισσότερο φόρο, από όσο με υποχρέωναν να πληρώνω!
Τόλμησα να ονειρευτώ ένα δικό μου ταξί!
Τόλμησα να δουλέψω περισσότερο απο 8 ώρες για να ξεχρεώσω!
Τόλμησα να πιστέψω ότι οι δικές μου 200000 ευρώ θα μπορούσαν να μου αποφέρουν μεροκάματο!
Τόλμησα να ονειρευτώ ότι στα 65 μου θα έπαιρνα το δικό μου "εφ 'άπαξ" πουλώντας την άδειά μου! ή εναλλακτικά...
Τόλμησα να πιστέψω ότι θα μπορούσα να "προικίσω" τα παιδιά μου μεταβιβάζοντάς τους την άδειά μου!

ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΕΛΕΕΙΝΟΣ ΚΑΙ ΤΡΙΣΑΘΛΙΟΣ ΤΑΡΙΦΑΣ!
ΑΝΗΚΩ ΣΤΗΝ ΚΙΤΡΙΝΗ ΦΥΛΗ!
Δηλαδή είμαι ο υπ' αριθ. 1 εχθρός της χώρας!
Λιθοβολήστε με μέχρι θανάτου...
και κάντε υπομονή λιγάκι ακόμη, όπου νά'ναι ξεψυχάω...

Το ..."Μαράκι"

     Σαν αστραπή πετάχτηκε σχεδόν στη μέση του δρόμου, αλαφιασμένη και με το χέρι τεντωμένο μου έκανε σήμα να σταματήσω, κουνώντας το πάνω κάτω... Σημάδι ότι βιαζόταν πολύ ή ότι την είχε αιφνιδιάσει η ξαφνική βροχή και έψαχνε απεγνωσμένα για ταξί!
Σταμάτησα μπροστά της... Χωρίς καμία χρονοτριβή βρέθηκε στη θέση του συνοδηγού και κάθισε σχεδόν αφήνοντας το κορμί της να ξαπλώσει επάνω στο κάθισμα, δείχνοντας πόσο κουρασμένη ήταν.
"Σας ευχαριστώ!" μου είπε με ανακούφιση...
Μετά τις σχετικές οδηγίες για το που θα πάμε, άνοιξε τη τσάντα της, έβγαλε το κινητό της και πήρε κάπου...

"Έλα... γεια σου Ελενίτσα μου! Τι κάνεις?" είπε... και συνέχισε, "Τώρα μόλις βρήκα ταξί και έρχομαι... σε 20 λεπτά θα είμαι εκεί...... (ακολούθησε σιωπή δευτερολέπτων και συνέχισε) ...Έλα βρε... Το Μαράκι είμαι... δεν με κατάλαβες... ναι ...ναι, το Μαράκι!" και έβαλε τα γέλια...

      Όταν έκλεισε το τηλέφωνο, κάθισε σταυροπόδι, μάλλον με αφέλεια και τώρα η θέση του συνοδηγού απέκτησε ενδιαφέρουσα ..."θέα"!
Γύρισε σχεδόν προς εμένα και άρχισε την φλυαρία, αλλά σε κόσμιο και ευγενικό ύφος, για το πόση ώρα έψαχνε να βρει ταξί και ευτυχώς που πέρναγα απο 'κεί ...κ.λ.π.... κ.λ.π.... (είχε όρεξη για κουβέντα...)

      Το ..."Μαράκι", ήταν μια όμορφη κυρία, γύρω στα σαράντα συν..., με μακριά μαύρα μαλλιά, και με εμφανώς κάμποσα περιττά κιλά επάνω της (αλλά ...ζουμερά και καθόλου αντιαισθητικά, θα πρόσθετα), ντυμένη προσεγμένα με ένα όμορφο φουστανάκι, που χωρίς να είναι ιδιαίτερα κοντό ή στενό, τόνιζε τις επιπλέον καμπύλες που διέθετε το σώμα της... Μια ιδιαιτέρως ευχάριστη παρουσία, με άλλα λόγια...

      Η συζήτηση συνεχίστηκε περί ανέμων και υδάτων, που ήταν και στην ...επικαιρότητα, λόγω βροχής, αλλά όσο πέρναγε η ώρα και η συζήτηση έσπαγε την αρχική αμηχανία, το στυλ της, ο τρόπος που με κοίταζε και η (προσποιούμενη) άνεσή της, μου έδιναν την εντύπωση (μην πω την βεβαιότητα) ότι το ...Μαράκι απολάμβανε περισσότερο, απο όσο συνήθως, την κούρσα με το ταξί και συγκεκριμένα τον οδηγό... και μάλλον δεν έπεσα έξω, όταν ξαφνικά, με αιφνιδίασε λέγοντας μου, με δήθεν άνεση και μιλώντας μου απρόσμενα στον ενικό... "Το όνομα μου εσύ το άκουσες... το δικό σου ποιό είναι?"

"Χμμμ... το "Μαράκι" το γύρισε στην επίθεση", σκέφτηκα... Χαμογέλασα και άρχισα τον αντιπερισπασμό... χωρίς να απαντήσω στην ερωτήσή της...

"Αν εννοείτε ότι άκουσα τη λέξη "Μαράκι" και αυτό είναι το όνομά σας, μάλλον θα αστειεύεστε" της είπα (στον πληθυντικό), ενώ με κοίταγε με έκπληξη...

"Ναι... ναι... έτσι με λένε! Γιατί να αστειεύομαι? Μαρία, με λένε!" είπε με αθωότητα.

"Αααα... έτσι μπράβο! Μαρία, ΝΑΙ... αλλά όχι και "Μαράκι"!..." της είπα με προσποιούμενο θαυμασμό.
"Και γιατί όχι "Μαράκι"? Αφού έτσι με λένε όλες οι φίλες μου... μέχρι και οι σύντροφοί μου... οι τέως δηλαδή..., "Μαράκι" με φωνάζουν", είπε με τόνο διεκδίκησης στη φωνή της (αυτό το "τέως" ΓΙΑΤΙ το τόνισε το Μαράκι, άραγε?)

Το "παιχνίδι" είχε αρχίσει... και μου άρεσε το λογοπαίγνιο με το όνομά της! Ήμουν έτοιμος να την "στείλω" αδιάβαστη... αν και σιχαίνομαι να απορρίπτω!

"Το "Μαράκι" είναι απο μόνο του υποκοριστικό και άρα δηλωτικό κάποιου μικρού ή μικρότερου... Όταν αποκαλούμε ένα θηλυκό και μάλιστα μια κυρία με ένα ουδέτερο υποκοριστικό ακούγεται σαν κάτι ...μικρό... υποδεέστερο... ακούγεται σαν  κοριτσάκι, σαν μικράκι, σαν παιδάκι... σαν... πραγματάκι! Σαν κάτι που δεν του δίνουμε την πρέπουσα σημασία ή και αξία..."

"Αααα... δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι!" είπε, αλλά πριν προλάβει να συνεχίσει πήρα πάλι την "σκυτάλη"...

"Εσείς είστε μια ΜΑΡΙΑ γένους θηλυκού και μάλιστα στον υπερθετικό βαθμό... Μια ΜΑΡΙΑ που οι φίλοι σας και οι σύντροφοί σας, θα έπρεπε να θαυμάζουν, να φοβούνται, να σέβονται..."
Το "Μαράκι" είχε χαζέψει, με την "αντεπίθεσή" μου, αλλά εγώ δεν είχα τελειώσει ακόμα! Και δεν είχε ιδέα τι την περίμενε παρακάτω!
"Θα μπορούσατε άνετα να είστε μια Μαρία Πενταγιώτισσα, που για χάρη σας θα "σφάζονταν" τα παλληκάρια στην αυλή σας! Μην σας πω μια Μαρία Αντουανέτα που θα είχατε γεμίσει με πόθο, αλλά και οργή, πάμπολλες αντρικές καρδιές ...Δεν ξέρω και αν τραγουδάτε και καλά, αφού γλυκιά φωνή έχετε και σε αυτή τη περίπτωση σίγουρα μια Μαρία Κάλλας θα σας άρμοζε καλύτερα..." 

      Ενώ όταν ξεκίνησα την "ανάλυση" είχε ένα χαμόγελο στο πρόσωπο της, μάλλον σκέφτηκε, "μου τη πέφτει στα ίσια ο ταρίφας..." και το χαμόγελο της πάγωσε και αντικαταστάθηκε με μια σοβαρότητα (ή ίσως σοβαροφάνεια), μάλλον για άμυνα ή να κρατήσει τα προσχήματα ...αλλά ο "ταρίφας" συνέχισε ακάθεκτος...

"Και όταν σας βγαίνει αυτό το σοβαρό ύφος που μόλις πήρατε, θα μπορούσατε να είστε μια Μαρία Κιουρί, που παρά τα δύο Νόμπελ, θα προκαλούσατε θαυμασμό, ίσως και τρελό έρωτα στους επιστήμονες του κύκλου σας, που θα θαύμαζαν το δυνατό μυαλό σας και την εξυπνάδα σας..."

Ξανάβαλε τα γέλια... αυτή τη φορά γοερά... αλλά συνέχισα... Ήταν εμφανές ότι αστειευόμουν πια... (αλλά αυτή το ήξερε άραγε?)

"Αλλά και πάλι, και καμιά απο τις προηγούμενες Μαρίες να μην ήσασταν, σίγουρα θα μπορούσατε να είστε η Μαρία με τα κίτρινα, που θα κάνατε το κόσμο να αναρωτιέται, ποιόν αγαπάτε καλύτερα, το άντρα σας ή το γείτονα..." της είπα, χωρίς πια να μπορώ και εγώ να κρατήσω τα γέλια μου... Αλλά το "μονότερμα" μου, δεν είχε τέλος ....συνέχισα...

"Και πριν νομίσετε, ότι "παραφεύγω", να σας πω ότι πρόσφατα διάβασα ένα βιβλίο της Μ. Παπανικολάου, που σχολίαζε τις "Μαρίες" και μου ήρθαν αυθόρμητα τα σχόλια για το όνομά σας...  Ωστόσο, αυτή δεν γράφει τίποτα για το Τζίμη Πανούση που φωνάζει "...τα μπούτια σου Μαρία!" τραγουδώντας το "κάγκελα παντού" γι'αυτό ξανασκεφτείτε το πως αρέσει να σας φωνάζουν οι δικοί σας, χωρίς να σας θεωρούν, έστω και υποσυνείδητα κάτι το ουδέτερο και ...υποκοριστικό!"

      Αυτόματα, σαν να πάτησα κάποιο κουμπί, ανασκουμπώθηκε, κατέβασε το πόδι της απο το σταυροπόδι που καθόταν (μόλις έκρυψε τη "θέα" σκέφτηκα"..) και είπε χωρίς αυτοπεποίθηση  ...η "ντροπαλή" πια, Μαρία...
"Ενδιαφέρουσα η ανάλυσή σας, αλλά εμένα μου αρέσει που με φωνάζουν Μαράκι... αλλά θα τα σκεφτώ όλα αυτά που μου είπατε..."

"Γούστα είναι αυτά... δεν λέω, αλλά είμαι σίγουρος, μετά την σημερινή μας κουβέντα ότι θα το ξανασκεφτείτε για το πως θα θέλατε να σας φωνάζουν...", της απάντησα. Και πριν προλάβει να σκεφτεί "what next?" της έκοψα κάθε άλλη πιθανή προσπάθεια για αντεπίθεση, λέγοντας της, "Με αυτά και με αυτά... περνάει και η ώρα και ευτυχώς θα τελειώσω με εσάς το μεροκάματο σήμερα, αφού ένα απο τα τέσσερα(!!!) παιδιά μου έχει γενέθλια σήμερα και με περιμένουν να σβήσουμε τα κεράκια"...

      Επειδή ΚΑΝΕΙΣ δεν του αρέσει να τον απορρίπτουν, το "tip" σε αυτές τις περιπτώσεις είναι απλά να αποτρέψεις την "επίθεση" που έρχεται και έτσι αποφεύγεις και να απορρίψεις. Χωρίς επίθεση, δεν χρειάζεται η άμυνα και άρα η απόρριψη...  Έτσι λοιπόν, θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω το "παραμύθι" με τα 4 παιδιά, που επιστρατεύω κάθε φορά που χρειάζεται για να ανακόψω πιθανές απευθύνσεις... Μέχρι τώρα καμιά δεν έχει διανοηθεί να την "πέσει" σε ένα "μεροκαματιάρη ταρίφα που έχει τέσσερα(???) παιδιά"!

Κούρσα με τον ...Ριχάρδο τον Γ'

      Μετά τα συνεχή και μονότονα "Κολιάτσου-Παγκράτι" και "Σύνταγμα-Ομόνοια", των τελευταίων εβδομάδων (έπεσε ...πείνα στη ταξιτζοοικογένεια και μη το γελάτε καθόλου... 33 ευρώ είσπραξη σου λέει ο άλλος, μετά απο 12 ώρες δουλειά και λέει και "δόξα το Θεό!!) ήρθε η απεργία και νά'σου οι υποχρεωτικές 25ήμερες "διακοπές".  Αφού "έλιωσα" για κανά δυο εβδομάδες στο πεδίο της "μάχης", στο "πόλεμο" εναντίον του Ραγκούση, πηγαίνοντας απο συγκέντρωση σε συγκέντρωση και απο πορεία σε πορεία, έσκασε η εναλλακτική για να αποφύγω τελικά την ξυνίλα και την υπεροψία του Ραγκούση:  Ο Κέβιν Σπέϊσι περιφέρεται στη Επίδαυρο,  λέει, παίζοντας τον "Ριχάρδο τον Γ'" του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία του Σαμ Μέντες!

      Για όποιον δε έτυχε να το ακούσει, επρόκειτο για το πιο πολυδιαφημιζόμενο θεατρικό έργο της χρονιάς με άριστες κριτικές απο τον παγκόσμιο τύπο. Σου λέει, η Gurdian, η Independent, η Telegraph και ...δεν συμμαζεύεται, έγραψαν διθυράμβους για το έργο... "Ο Σαμ Μέντες συναντά ξανά τον Κέβιν Σπέισι για πρώτη φορά μετά την ταινία American Beauty που σάρωσε στα βραβεία Όσκαρ.., κ.λ.π."
Και τώρα παιζόταν στην ..."γειτονιά" μου και εγώ όντας σε απεργία και ...ατονία, δεν ήθελα να χάσω τέτοια εμπειρία! (που νά'ξερα...)

     Γνήσιος "ταρίφας" μεν, αλλά και γνήσιος απόγονος των ..."οικοδόμων" που κατασκεύασαν την Επίδαυρο, με μια μικρή ροπή σε οτιδήποτε φιλότεχνο, δεν μπορούσε να μην ιδρώσει το αυτί μου στην ευκαιρία να παρακολουθήσω και εγώ για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένα Σεξπηρικό δράμα (την προηγούμενη φορά που αποπειράθηκα να κάνω κάτι παρόμοιο δεν θέλω να την θυμάμαι... Αυτή την τέχνη της ..."επιλεκτικής αμνησίας" την εφαρμόζω κάθε φορά που έχω προσπαθήσει να ..."κόψω τις φλέβες" μου μετά από ένα ακόμα χαμένο δίωρο μπροστά απο κάποια θεατρική σκηνή! Εκείνη η φορά ήταν σε ένα θέατρο κάπου στο Τορόντο του Καναδά... Αλλά, ούτε σαν εφιάλτη δεν θέλω να το θυμάμαι!)

      Η ταμπελίτσα "μισθωμένο όχημα" που κοσμεί μόνιμα το παρμπρίζ του ταξί μου, αντικαταστάθηκε με νέα ταμπελίτσα που έγραφε με τεράστια γράμματα τη λέξη "ΑΠΕΡΓΙΑ" και την κοσμούσε και μια μικρή ελληνική σημαία δίπλα... έτσι για να περάσω σαν "σκληροπυρηνικός απεργός" απο τα διόδια και απο τυχόν συναδελφικά "μπλόκα" στην εθνική οδό, χωρίς προβλήματα!

      Δεν μπορώ να πω, η Τροχαία στο τεράστιο χωμάτινο παρκινγκ του θεάτρου της Επιδαύρου, έκανε σοβαρή και αποτελεσματική δουλειά και έτσι τα τρία χιλιόμετρα ουράς αυτοκινήτων που σχηματίστηκαν, πολύ γρήγορα και χωρίς προβλήματα τα ...παρκάρισε με τέτοιο τρόπο που ο οποιοσδήποτε μπορούσε να φύγει νωρίτερα, εάν ήθελε, χωρίς να είναι κλεισμένος απο άλλα αυτοκίνητα και άρα αναγκασμένος να περιμένει να τελειώσει η τρίωρη παράσταση που ετοιμαζόμουν να παρακολουθήσω (κάτι θα ήξεραν αυτοί...).

      Και μετά το άνετο παρκάρισμα του κίτρινου ταξί (που έκανε ΜΠΑΜ) στα μάτια των "γκρι" συναδέλφων, που λόγω της παράστασης, δούλευαν ΟΛΟΙ τους κανονικά (άααα ...ρε τι σου κάνει η πείνα!!!), έτρεξα σχεδόν πανικόβλητος, να βρω θέση να παρκάρω τα …οπίσθιά μου, στα καυτά απο τον ήλιο και εντελώς άβολα μάρμαρα του επάνω διαζώματος του θεάτρου της Επιδαύρου! Κάτι πρέπει να κάνουν οι υπεύθυνοι για αυτό το θέμα! Δεν μπορεί ο άλλος να φεύγει απο την Αθήνα (και όχι μόνο!), να ταξιδεύει στην Επίδαυρο, στο καλύτερο αρχαίο θέατρο του κόσμου, να παρακολουθήσει μια παράσταση-εμπειρία και εσείς να τον βάζετε να κάθεται επάνω στα μάρμαρα που όλη τη μέρα κάνουν ...ηλιοθεραπεία σε θερμοκρασίες κοντά στους 40 βαθμούς, ενώ στα καθίσματα των επισήμων, του κάτω διαζώματος να υπάρχουν αναπαυτικά μαξιλαράκια, επενδυμένα με δερματίνη!
Αλλά θα μου πεις, δεν έχουν όλοι μεταξωτούς κώλους, όπως έχει η Άννα Νταλάρα, η Μαριάννα Λάτση, ο Διονύσης Φωτόπουλος, ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος, ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, ο Σταμάτης Φασουλής, ο Γιάννης Χουβαρδάς, η Μίρκα Παπακωνσταντίνου, ο Γιάννης Μπέζος, η Λουκά Κατσέλη, ο Γεράσιμος Αρσένης με την κόρη του και πολλοί άλλοι ακόμα που ήταν εκεί και δεν έτυχε να προσέξω!
Και επειδή μια μικρή, αλλά τυπική σχέση με την οικοδομή, αλλά και την Φυσική την έχω, να σημειώσω ότι το μάρμαρο, η πέτρα και όλα τα παρόμοια δομικά υλικά είναι καλοί αγωγοί της θερμότητας, άρα, κρατάνε για πολλές ώρες την θερμότητα που απορροφούν απο τον ήλιο, επί ένα 12ωρο κατά την διάρκεια της μέρας και την εκτονώνουν με ...φιλαρέσκεια, θα έλεγα, στους κώλους των βραδινών θεατών!

      Και για μην νομίζεται ότι το μόνο που μου έκανε εντύπωση, απο την παράσταση ήταν ότι κάηκε ο κώλος μου, εν αντιθέσει με τους μεταξωτούς κώλους των "επισήμων", ας περάσω και στην παράσταση:

      Το σενάριο ...Σεξπηρικό. Ο δολοπλόκος και φιλόδοξος βασιλιάς Γκλόστερ, μετέπειτα Ριχάρδος Γ´, σκοτώνοντας πατέρα, αδέλφια, ανίψια, κουμπάρους, μπατζανάκια και αφανίζοντας όποιον θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στην κατάκτηση του στέμματος, έπεσε στο τέλος νεκρός. Δίχως συνείδηση, στερημένος από κάθε ηθική, βρέθηκε μόνος με μοναδικό σύμμαχό του τον Δούκα του Μπάκινχαμ...κ.λ.π.
Στο ρόλο του "ψυχάκια" Ριχάρδου Γ' ο Κέβιν Σπέισι, καμπούρης και κουτσός με τον ορθοπεδικό νάρθηκα στο πόδι, κέρδισε τις εντυπώσεις των περισσοτέρων θεατών. Επιβλητικός και απόλυτος κυρίαρχος της σκηνής δεν σε άφηνε, πράγματι, να πάρεις το βλέμμα σου από πάνω του. Με τη λοξή περπατησιά του και τη δύσμορφη όψη του, πέρασε από όλα τα στάδια της μεταμόρφωσής του στον απόλυτα κακό Ριχάρδο...κ.λ.π....κ.λπ....

      Απο 'κει και μετά είτε θα έπρεπε να έχεις διαβάσει εκ των προτέρων το σενάριο (πράγμα που "απαιτούν" τα έργα του Σέξπηρ, όπως μου εξήγησαν κάποιοι ..."ειδήμονες". Τι λέτε μωρέ... Δεν ήξερα, ότι για να παρακολουθήσω ένα θεατρικό έργο στην Επίδαυρο, θα έπρεπε να έχω κάνει ...φροντιστήριο πρώτα!), είτε θα έπρεπε να έχεις καρφωμένα τα μάτια σου στους υπέρτιτλους (καθότι αγγλόφωνο το έργο) που κυριαρχούσαν σε δύο ηλεκτρονικά matrix, 7-8 μέτρα πάνω απο τη σκηνή, που όμως σου αποσπούσαν εντελώς την ματιά απο την σκηνή... με αποτέλεσμα απλά να χάνεις την κίνηση επί σκηνής, άρα είχες δύο επιλογές:
Είτε να κοιτάς την σκηνή, χωρίς να καταλαβαίνεις το σενάριο, είτε να διαβάζεις το matrix και απλά να χάνεις την κίνηση επί σκηνής. Και επειδή κάποιοι μίλησαν για κακή ακουστική (και όντως είχαν δίκιο, τουλάχιστον σε ορισμένες περιπτώσεις), να πω ότι όχι αγγλομαθής, αλλά και Άγγλος γέννημα θρέμμα να ήσουν και να άκουγες τέλεια και πάλι δεν μπορούσες να καταλάβεις τα "thou goest" (= "you go") και τα "Yinz" (= "you all") και άλλα τέτοια καλούδια, της μεσαιωνικής Σεξπηρικής αγγλικής γλώσσας!
 

      Και το χειρότερο... Ο πολυδιαφημιζόμενος και "super" σκηνοθέτης Μέντες, απλά ...αγνόησε τουλάχιστον το 1/3 των θεατών του, αφού στο ελλειψοειδές θέατρο της Επιδαύρου, αποφάσισε ότι έπρεπε να στήσει μια τεράστια οθόνη, που όμως "κοιτούσε" ακριβώς ευθεία, καλυπτόμενη παντελώς απο τα πλαϊνά σκηνικά, που θα ήταν ιδανική εάν στηνόταν σε ένα σινεμά, όπου ο κύριος όγκος των θεατών κοιτάει τη σκηνή σε ευθεία γραμμή. Εκεί όμως όσοι είχαν την ατυχία να κάθονται στο πλάι, απλά δεν έβλεπαν ΤΙΠΟΤΑ απο όσα έδειχνε η οθόνη! Και το ερώτημα είναι... καλά, ένας τέτοιος, παγκοσμίου φήμης σκηνοθέτης δεν ανέβηκε στις πρόβες, στις πλαϊνές εξέδρες να δει πώς (δεν) φαίνεται ΤΙΠΟΤΑ απο τους θεατές που θα είχαν την ατυχία να κάθονται πλάγια, απο αυτό που είχε να παρουσιάσει??? Η απάντηση είναι αυτονόητη... ο άνθρωπος απλώς έκανε "copy & paste" στην Επίδαυρο, την παράσταση που ήδη είχε παίξει στο Old Vic του Λονδίνου και άλλα σύγχρονα θέατρα!
Αν αυτό δεν αποτελεί έλλειψη σεβασμού προς το χώρο της Επιδαύρου και τους 4000 θεατές, απο τους 9000 επί συνόλου, που καθόντουσαν στο πλάι, τότε ας μου εξηγήσει κάποιος τι σημαίνει "έλλειψη σεβασμού"!

      Με τον κίνδυνο να γίνω γραφικός (αλλά ...ταρίφας είμαι... ποιός θα με παρεξηγήσει??? Η γραφικότητα ..."ειδικότης" μας παρακαλώ!) θα πω ότι ο χρειάζεται τόλμη, νεωτεριστική ματιά, φαντασία και προσαρμοστικότητα στην πραγματικότητα των δεδομένων που έχεις για να πετύχεις και να παρουσιάσεις κάτι τόσο αξιόλογο, όσο ένα Σεξπηρικό δράμα! Ο μεγάλος Κουροσάβα προσάρμοσε τα σαιξπηρικά δράματα στην ιαπωνική ιστορία, ψυχοσύνθεση και κουλτούρα και με την "ευελιξία" του και τη "φρέσκια" ματιά του τα μετέφερε στην πραγματικότητα και τη σύγχρονη εποχή και αναμφισβήτητα πέτυχε. Ο Μέντες;... εεε....ακόμα το ψάχνει ο άνθρωπος!!!
Στα 500 π.X. ο θρήνος της Αντιγόνης θα έκανε τους θεατές να ξεσπάσουν σε κλάματα, σήμερα, στην καλύτερη περίπτωση θα μας έκοβε λίγο την όρεξη για την ταβέρνα που, κατά παράδοση ακολουθεί, τέτοιες παραστάσεις!
Και ο μεσαιωνικός 'Αγγλος θεατής του 1500-1600 θα συγκλονιζόταν συθέμελα με τις κατάρες που ξεστόμιζε επί 15 λεπτά η βασίλισσα, ενώ εμάς δεν ιδρώνει καν το αυτί μας! ("Μα τις 1000 αρκούδες... δεν καταλαβαίνω Χριστό!" που θα έλεγε και ο σύγχρονος Έλληνας έφηβος που μεγαλώνει διαβάζοντας εικονογραφημένο περιοδικό ..."Μπλεκ" (με την αγγλοσαξονική κουλτούρα), παραφράζοντας τον καθηγητή "Μυστήριο"...).
Με άλλα λόγια (ταξι-τζίδικα... επισημαίνω... ) δεν αρκεί να μεταφέρεις αυτούσιο το αρχαίο κείμενο και να το ερμηνεύσεις, όπως θα το ερμήνευαν οι αρχαίοι.
Οι νοοτροπίες των λαών αλλάζουν ή προσαρμόζονται σε σύγχρονα δεδομένα!
Οι τέχνες εξελίσσονται και εκτός απο τα αυτούσια κλασικά δράματα ή τις κωμωδίες της αρχαιότητας έχουν μεταλλαχτεί και σε σύγχρονα χοροθέατρα ή σε σουρεαλιστικές παραστάσεις ή ακόμα και σε σύγχρονες ξεκαρδιστικές κωμωδίες, βασισμένες στον ...Αριστοφάνη!
Η τεχνολογία αναπτύσσεται απο μέρα σε μέρα (που επιστράτευσε ανεπιτυχώς ο Μέντες, χρησιμοποιώντας- δυστυχώς για 4000 τουλάχιστον θεατές- τις "παρωπίδες" του σκηνικού του).
Και τέλος ο τρόπος σκέψης και αντίδρασης του κοινού στα ερεθίσματα των αρχαίων τραγωδιών, επίσης, αλλάζει!
Ο Μέντες νόμιζε ότι με ένα "copy & paste" θα "καθαρίσει" και στην Επίδαυρο! Άλλα έλα όμως που οι 'Έλληνες θεατές της Επιδαύρου,  έχουν παρακολουθήσει και αρχαία δράματα, που ναι μεν είναι αθάνατα χάρις στην απλότητα και τις διαχρονικές ιδέες που πραγματεύονται, ωστόσο για τον ώριμο πολιτιστικά και πνευματικά θεατή του 2011, εάν δεν είναι δοσμένα στην σημερινή ψυχοσύνθεση και κουλτούρα του, μπορούν κάλλιστα να ξενίσουν με την λιτότητα του σεναρίου, του διαλόγου και του "άγνωστου" ύφους που πραγματεύονται!
Διάβαζα κριτικές πριν το έργο απο αγγλικές εφημερίδες που μίλαγαν για μοντέρνα, νεωτεριστική και σύγχρονη σκηνική παρουσία... Καλά ρε παιδιά, το να ντύσεις το Σπέϊσι με δερμάτινα ή να προβάλλεις τη σκυλόφατσα του Καντάφι (που επαναλαμβάνω ΔΕΝ είχαν την δυνατότητα να δουν ΟΛΟΙ οι θεατές) είναι νεωτεριστική και σύγχρονη σκηνική παρουσία, όταν την ίδια στιγμή, ανοιγόκλειναν πόρτες στο σκηνικό, που μπαινόβγαινε κόσμος (ηθοποιοί), αλλά οι θεατές ΔΕΝ μπορούσαν να δουν??? (καλά, εδώ υπήρξαν θεατές που δεν έβλεπαν τους ηθοποιούς που έπαιζαν στο πίσω μέρος της ορχήστρας του θεάτρου!)
Για όσους δεν καταλαβαίνουν τι λέω, φανταστείτε ένα σκηνικό στο σχήμα ενός κεφαλαίου "Π" όπου ανάμεσα στις δύο παράλληλες γραμμές του σχήματος "Π" να γίνονται πράγματα, αλλά εσύ να κάθεσαι στο πλάι του "Π"... Πως διάολο να δεις τι συμβαίνει μέσα απο τις παράλληλες γραμμές όταν δεν έχεις οπτική επαφή?

 

      Τέλος, ποτέ δεν κατάλαβα, γιατί ο Μέντες δεν προσάρμοσε και δεν εκμεταλλεύτηκε το μεγάλο μέγεθος της ορχήστρας του θεάτρου της Επιδαύρου, αλλά περιόρισε ουσιαστικά τα σκηνικά του στη μισή ορχήστρα, χρησιμοποιόντας ξύλινο στρογγυλό πάτωμα που οριοθετούσε το τέλος της σκηνής στο ...μισό! Αλλά είπαμε... "copy & paste" παραγωγή δεν χωράει παντού!
 

      Έχοντας φτάσει στα όρια της απελπισίας από τα μισά σχεδόν της παράστασης, παρατηρώ ότι κάποιοι θεατές άρχισαν μετά την πρώτη ώρα να αποχωρούν σιγά σιγά! Χμμμ... δεν είναι τελικά και τόσο μεγάλη ντροπή να την ..."κάνεις" με ελαφρά πηδηματάκια, σκέφτηκα! Τελικά, αφού η υπομονή μου έφτασε να συναντήσει τα λαμπάκια της θερμοκρασίας των οπισθίων μου, που ήταν στο κόκκινο εδώ και ώρα, αποφάσισα να κάνω την "μεγάλη έξοδο", στα μισά της παράστασης! Δεν κρύβω ότι ένα άγχος το είχα... αλλά ποιός θα μπορούσε να με υποχρεώσει να κάτσω με το ζόρι να παρακολουθήσω μια πεπονόφλουδα επί τρίωρο και μάλιστα χωρίς διάλειμμα? Έ... όχι ρε γαμώτο! Θα φύγω και ας πουν ότι θέλουν σκέφτηκα!
Σε λιγότερο απο 10 λεπτά βρισκόμουν με ένα φίλο (που με βοήθησε στην "απόδραση") στο μπαρ του θεάτρου, όταν ο φίλος μου, αποσβολωμένος κοιτούσε με έκπληξη έναν κύριο... και μου είπε, "Καλά ρε ...εμείς φύγαμε, δεν μας ξέρει κανένας... Αυτός εκεί γιατί έφυγε?" και μου δείχνει σχεδόν δίπλα μας τον διεθνούς φήμης Έλληνα σκηνογράφο Διονύση Φωτόπουλο με την παρέα του, να απολαμβάνουν την παγωμένη μπύρα τους, ενώ πριν λίγη ώρα καθόντουσαν σχεδόν απο κάτω μας, στα μαξιλαράκια με την δερματίνη!
Καλά, εμένα κάηκε ο κώλος μου ...έχω δικαιολογία, εάν χρειαστεί! Αυτουνού, που του είχαν και μαξιλαράκι με δερματίνη να κάτσει, τι δικαιολογία έχει?
Μα είναι απλό! Κανείς δεν αντέχει το κακό θέαμα και αν έχει το θάρρος της γνώμης του, απλά το δείχνει ή το λέει και ας είναι από απλός ταρίφας, έως διεθνούς φήμης καταξιωμένος σκηνογράφος!

      Επειδή πολλοί μίλησαν για "αριστούργημα" μετά την παράσταση και οι οποίοι σαφέστατα είναι πολύ πιο ειδικοί, απο μένα τον ΑΣΧΕΤΟ και ..."γραφικό" ταρίφα, θέλω να πω ότι δεν μέμφομαι απολύτως ΚΑΝΕΝΑΝ από όσους τελικά τους άρεσε το έργο, αντίθετα σέβομαι και τα γούστα άλλων που δεν ταιριάζουν με τα δικά μου. Όμως, σαν απλός θεατής και όχι σαν ειδικός, καταθέτω την γνώμη μου! Ωστόσο, θέλω να προσθέσω ότι το μπαρ γέμισε σχεδόν όλο σε λίγο (πριν το τέλος της παράστασης), απο απογοητευμένους θεατές και δεν νομίζω, όλοι αυτοί να ήταν ..."γραφικοί ταρίφες"!

      Φεύγοντας και περπατώντας την κατηφόρα προς το πάρκιγκ, μια άγνωστη κυρία που περπάταγε ακριβώς δίπλα μου και η οποία σαφέστατα είχε παρατήσει και αυτή την παράσταση στη μέση, μίλαγε στο τηλέφωνο και έλεγε (με εμφανή ενοχή) σε κάποιον, "...δεν ξέρω... δεν ξέρω ...τι να σου πω? Έχω χάσει την κριτική μου ικανότητα φαίνεται! Ίσως έφταιγε η ζέστη, ίσως το ότι καθόμουν στο πλάϊ, ίσως πάλι με παρασύρανε απο την παρέα που έφυγαν όλοι... αλλά είναι η πρώτη φορά που φεύγω στη μέση απο μια παράσταση της Επιδαύρου..."
Λίγο παρακάτω, όταν έκλεισε το τηλέφωνο, της είπα, "Κυρία, μην έχετε ενοχές! Το να φεύγετε στη μέση μιας παράστασης δεν αποτελεί απαραίτητα αγένεια ή έλλειψη κριτικής ικανότητας, αλλά αντίθετα φυσική αντίδραση σε ένα πολύ κακό θέαμα! Και αυτό είναι ...κριτική ικανότητα! Όλοι έχουμε την τάση να φεύγουμε μακριά όταν μας βασανίζουν και αν δεν το κάνουμε, τότε αυτό λέγεται ..."κριτική ανικανότητα!"

η καρακάξα

 

     Πρόσφατα με είχε μισθώσει ένα ζευγάρι Κροατών, μαζί με το δεκάχρονο κοριτσάκι τους, να τους πάω να δουν διάφορα ενδιαφέροντα σημεία της Αθήνας (Ακρόπολη, Σύνταγμα, Παναθηναϊκό Στάδιο κ.λ.π.)  και στο τέλος της αθηναϊκής περιήγησης,  μου ζήτησαν να τους πάω στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, που βρίσκεται στα Σπάτα, σχετικά κοντά στο αεροδρόμιο, επειδή σε λίγες ώρες θα πέταγαν πίσω στην πατρίδα τους.

Πράγματι, τους πήγα στο Α.Ζ.Π και μου είπαν, να τους περιμένω κανά δίωρο, μέχρι να τελειώσουν και μετά θα τους πήγαινα στο αεροδρόμιο. 

Τους άφησα μπροστά στην είσοδο, και αφού μπήκαν μέσα έφυγα γρήγορα για το πιο κοντινό καφέ, να αγοράσω ένα καφέ και κανά κουλούρι… Σε λίγα λεπτά επέστρεψα στο πραγματικά τεράστιο πάρκινγκ του Α.Ζ.Π. και αφού βρήκα ένα ωραίο ίσκιο πάρκαρα το αυτοκίνητο και άρχισα να απολαμβάνω το καφέ και το κουλούρι μου…

     Σε λίγο, άφησα το αυτοκίνητο και βγήκα να απολαύσω την υπέροχη χειμωνιάτικη λιακάδα, περπατώντας εκεί γύρω, πάντα μέσα στο πάρκινγκ, που είχε ελάχιστα αυτοκίνητα, αφού ήταν καθημερινή πρωί, που η κίνηση στο πάρκο είναι μηδαμινή.  Μόλις απομακρύνθηκα λίγα μέτρα από το αυτοκίνητο, προς μεγάλη μου έκπληξη, βλέπω μια καρακάξα να έρχεται πετώντας προς το μέρος μου και να προσγειώνεται στο έδαφος, ελάχιστα μέτρα μακριά μου! Σταμάτησα να περπατώ και προσπάθησα να την θαυμάσω, αφού μου έκανε τη χάρη να έρθει ΤΟΣΟ κοντά μου!

     

     Καθώς περνούσαν τα δευτερόλεπτα και το πουλί δεν φαινόταν να φοβόταν από την παρουσία μου, άρχισα τον …διάλογο μαζί του!

Με ήρεμη φωνή προσπάθησα να του πω κάτι σαν… «Τι θέλεις; Πεινάς;»

Προς ακόμα μεγαλύτερη έκπληξή μου το πουλί τώρα άρχισε να κάνει διστακτικά βηματάκια προς το μέρος μου, αλλά πάντα κρατώντας την απαραίτητη, για αυτό, απόσταση ασφαλείας.

Άρχισα πολύ ήρεμα να οπισθοχωρώ προς το αυτοκίνητο, σε μια προσπάθεια να μη το τρομάξω και φύγει, αφού η απρόσμενη παρέα του με εντυπωσίαζε, δίνοντάς μου την ευκαιρία να παρατηρώ ένα άγριο πουλί από τόσο κοντά! Τότε το πουλί άρχισε να με ακολουθεί, περπατώντας, όπως θα έκανε μια οικόσιτη κότα ή πάπια ίσως.

Έφτασα στο αυτοκίνητο με το πουλί πάντα στα 1-2 μέτρα από μένα! Άνοιξα πολύ ήρεμα τη πόρτα και έβγαλα το κινητό, για να το φωτογραφίσω, όχι τόσο για το θέαμά του, όσο για το γεγονός ότι ήταν ΤΟΣΟ κοντά μου!

     Τράβηξα μερικές φωτογραφίες και ένα βιντεάκι και συνέχισα να του μιλάω. Κάποια στιγμή, έκανε ένα φτερούγισμα και τσουπ, κάθισε ΕΠΑΝΩ στο «καπέλο» του αυτοκινήτου, με την ένδειξη «ΤΑΧΙ»! Τρελάθηκα από την έκπληξη και τη χαρά! 

     

     Το έβγαλα επίσης κάποιες φωτογραφίες και μετά έβγαλα από το αυτοκίνητο, την τσαλακωμένη σακουλίτσα  που προηγουμένως έτρωγα το κουλούρι μου, που την είχα φυλάξει για να την πετάξω αργότερα στα σκουπίδια. Την άνοιξα και έπιασα από μέσα λίγα ψίχουλα και αρκετούς σπόρους από σουσάμι και τα πέταξα, μπροστά στο πουλί, στην οροφή του αυτοκινήτου!

     Τώρα ο "φίλος" μου, άρχισε να καταβροχθίζει τους σπόρους με δυνατά ραμφίσματα! Δεν πίστευα στα μάτια μου! Τάιζα ένα άγριο πουλί από τόσο κοντά!

Μου πέρασε από το μυαλό να δοκιμάσω να το ταΐζω, όπως ταΐζουμε τα περιστέρια, δίνοντας τους σπόρους σουσαμιού με το χέρι μου. Και το επιχείρησα! Όχι μόνο ανταποκρίθηκε, αλλά άρχισε να εξοικειώνεται τόσο πολύ μαζί μου, που με άφησε να το φωτογραφίζω με το άλλο χέρι, όπως βλέπεται και στις φωτογραφίες που ανέβασα, για του λόγου το αληθές!

     

     Τελικά ο φιλαράκος μου, αφού εξερεύνησε το εξωτερικό μέρος του αυτοκινήτου και έφαγε και το σουσαμάκι του, αποφάσισε, έτσι χωρίς κανένα εμφανή λόγο να αποχωρήσει, τόσο ξαφνικά, όσο ξαφνικά είχε έλθει, φτερουγίζοντας μακριά…

     Το περιστατικό διήρκησε περίπου 20-25 λεπτά. Λίγο πριν πετάξει μακριά, ένας οδηγός φορτηγού, που είχε περάσει νωρίτερα για τον εφοδιασμό του πάρκου, βγαίνοντας, με είδε που το τάϊζα και το φωτογράφιζα και μου είπε, «Φίλε, σε είδα από την ώρα που μπήκα! Είναι ακόμα μαζί σου! Απίστευτο!  Μακάρι και οι άνθρωποι να ήταν τόσο φιλικοί, όσο και τα πουλιά…»

- - - - - - - - - 

Υ.Γ. Η ιστορία αναδημοσιεύται μετά απο επιθυμία αναγνωστών και λόγω έλλειψης χρόνου για σύνταξη νέας ιστορίας.
(Αρχική δημοσίευση 14/12/2010)
Σας ευχαριστώ!