ορθοπεταλιές...

     Μόλις είχα σχολάσει και κατευθυνόμουν στο σπίτι για να χαλαρώσω και να κάνω τα δικά μου... Η κίνηση της πόλης όμως με καθυστερούσε και έτσι αποφάσισα να αρχίσω τη χαλάρωση απο το βολάν του ταξί... Το "ελεύθερο" κατεβασμένο, η πινακίδα "μισθωμένο όχημα" σε εμφανή θέση στο παρμπρίζ, που αποτελούν τα "κατεβασμένα ρολά", όταν το ...κατάστημα είναι κλειστό! ("σχολάσαμε μαντάμ..." είναι φράση/σκέψη που κυριαρχεί σε τέτοιες στιγμές σε τυχόν σηκωμένα χέρια...). 

      Το ράδιο να παίζει με ρυθμούς ανάρμοστους για ταξί και σε ένταση δυνατότερη απο τα "καθώς πρέπει" για τα στάνταρτς του κίτρινου οχήματος, το καφεδάκι τελείωνε, αλλά έφτανε για να απολαύσω το τσιγαράκι μου και το μάτι ανοιχτό να ψάχνει να βρει κάτι ...χαλαρωτικό και αστείο για να διασκεδάσει και να κάνει τον εγκέφαλο να ...χαμογελάσει! (αυτό επιτυγχάνεται φορώντας εκείνη τη διάθεση του "...τώρα είμαι για πάρτι μου και δεν μου καίγεται καρφί για το γίνεται έξω...").

     Σταματημένος λοιπόν στο κόκκινο φανάρι ακριβώς μπροστά τη Βουλή, το μάτι μου χάζευε τεμπέλικα ψάχνοντας να βρει κάτι χαλαρωτικό και αστείο. Μάλλον το ...παράκανε όμως αυτή τη φορά και αντί να στείλει στον εγκέφαλο μου σήματα χαλάρωσης, άρχισε τα επείγοντα σήματα "morse" που τα έστελνε προς όλες τις κατευθύνσεις του εγκεφάλου με την ένδειξη "συναγερμός"!... 

     Στην αρχή είδε απλά ένα ποδήλατο να έρχεται και να σταματάει ακριβώς δίπλα στο ταξί... στη συνέχεια διαπίστωσε ότι ο αναβάτης ήταν γένους θηλυκού και πριν προλάβει να δει καλά-καλά περί τίνος πρόκειται, άρχισε να ...γουρλώνει και να επικεντρώνει το οπτικό του πεδίο σε ένα και μόνο σημείο... Στο σημείο εκείνο που δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο κανέναν απολύτως άντρα αυτού του πλανήτη: Στα οπίσθια της αναβάτιδος, όπου σε περίοπτη και εμφανή θέση κυριαρχούσε ένα μαύρο στρινγκάκι, που αντικαθιστούσε επάξια και με απόλυτη επιτυχία τα "ανακλαστικά" σημεία του ποδηλάτου και "φώτα στοπ" που ήταν ανύπαρκτα!
Τι να τα κάνω, σου λέει, τα ανακλαστικά και τα στοπ? Θα βλέπουν στρινγκάκι και θα πλακώνονται στα φρένα και θα παραμένουν και πίσω μου και σε απόσταση ασφαλείας!!!

      Το χέρι μου αντέδρασε αστραπιαία και σε απόλυτη συνεργασία με το εγκέφαλό μου (με το ένα κομμάτι του εγκεφάλου μου δηλαδή... Το άλλο κομμάτι αυτοματοποιημένα παραδόθηκε αμέσως στους "ανάρμοστους" συνειρμούς που προκαλούσε το θέαμα...) έπιασε την φωτογραφική μηχανή και αμέσως σκέφτηκε ότι έπρεπε το συγκεκριμένο "αξιοθέατο" να ...εκτεθεί στα "ταξι-δάκια" και να το μοιραστώ με τους φίλους-ες και αναγνώστες-τριες μου, που στην προκειμένη περίπτωση, ελπίζω να κατανοήσουν καλύτερα τους "κινδύνους" και τα απρόοπτα που εγκυμονεί καθημερινά η οδήγηση στη πόλη...! 
Όπως βλέπεται, συχνά ο "διάβολος" αντί να βρίσκεται πίσω μας (εκ του "πίσω μου σ'έχω σατανά!") όπου έχουμε λάβει τα μέτρα μας βρε αδελφέ, συχνά πυκνά, μας αιφνιδιάζει με επικίνδυνους ελιγμούς και μετακομίζει και μπροστά!!! (...στα έκπληκτα μάτια μας!)

     Και ενώ το κλείστρο της φωτογραφικής μηχανής έπεφτε, κρατώντας το απίθανο στιγμιότυπο που μοιράζομαι τώρα μαζί σας, εκείνο το ατίθασο κομμάτι του εγκεφάλου μου, που ήταν απασχολημένο με ανάρμοστους συνειρμούς, άρχισε τις αναλύσεις...

"...Εεειιι!!!... Πρόσεξε τη σέλα του ποδηλάτου!" άρχισε να παραμιλάει...
"Σκάσε βρε" του έλεγα εγώ! Τίποτα αυτό!
"Κοίτα τη σέλα ρεεεεε!..", μου έλεγε με ένταση!
"Ε... τι γίνεται με τη σέλα?", έλεγα αθώα εγώ, μπας και το ησυχάσω. Τίποτα... αυτό επέμενε!
"Κοίτα βρε ...ξεστραβώσου! Η σέλα ασελγεί χειρότερα και απ'οτι κάνει η υπογεγραμμένη στο "ω" του Χριστιανόπουλου".
Τώρα με έστειλε αδιάβαστο... άκου τι είπε! "Βρε, είσαι σεξιστής!!!" του απάντησα!
"Εγώ είμαι σεξιστής ρε ή η σέλα σε λίγο θα χαθεί απο το οπτικό μας πεδίο? Κοίτα που πάει να μπει ρεεεεε..." ούρλιαζε, καθώς έβλεπε και τη κυρία να λικνίζεται, προσπαθώντας, η καημένη να κρατηθεί όρθια, αφού τα πόδια της δεν έφταναν καλά στο δρόμο!

     "Πάει... το αποφάσισα! Σε λογοκρίνω παλιοσεξιστικό μυαλό!! ΣΚΑΣΕ! Εσύ βρε με αποσυντονίζεις και παρασύρεις όλο τον εγκέφαλο μου στον αποπροσανατολισμό και οδηγώ κιόλας! Σκας εσύ λοιπόν και το λόγο έχει το άλλο κομμάτι του εγκεφάλου μου",, είπα σε ρόλο δικαστή. "Το γνωστό "πουριτανικό"! Μίλα εσύ καμάρι μου... τι έχεις να πεις?"
"Εγώ τι να πω? Αυτά είναι αίσχη!" αποκρίθηκε το πουριτανικό κομμάτι του εγκεφάλου μου.
"Ποιά είναι αίσχη βρε? Μην είσαι υπερβολικός! Δεν είναι και τίποτα το ασυνήθιστο!", πρόσπαθησα να ρίξω τους τόνους της αντιπαράθεσης και να εξισορροπήσω τις απόψεις, μεταξύ των δύο κομματιών του εγκεφάλου που μου έλεγαν την άποψη τους για το θέαμα που έβλεπαν τα μάτια μου.
"Αυτά που βλέπεις", συνέχισε, "Τώρα πες μου εσύ... Γιατί βγήκε αυτή έξω με αυτή την εμφάνιση? Τι θέλει να δείξει η τσούλα?" με ρώτησε εκνευρισμένα!
"Βρε, είσαι και εσύ υπερβολικός"! του απάντησα, "Αμέσως "τσούλα" να την αποκαλέσεις! Μοδάτη είναι είναι η κυρία! Εσύ αμέσως να τη πεις τσούλα! Αλλά έτσι είναι όμως αγόρι μου... "όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια!"..."

Και εκεί που είχαμε στρώσει ψιλοκουβέντα με το "σεξιστικό" και με το "πουριτανικό" κομμάτι του εγκεφάλου μου, ξαφνικά ακούστηκε ένα δυνατό γέλιο απο το βάθος:

"....Χαχαχαχαχαχαχα! Αχα! Αχαχαχα!!! Χαχαχαχα!"

"Τι γελάς εσύ μωρέ?" Ρώτησα! Ήταν ένα άλλο κομμάτι του εγκεφάλου μου, το γνωστό σε όλους μας "Kinky", που ενεργοποιήθηκε ξαφνικά όταν μας άκουσε να λέμε ότι η κοπέλα ήταν "μοδάτη"!
"...Ρε τι μοδάτη λέτε? Κοιτάξτε τι παπούτσια φοράει... Του μεσοπολέμου! Έναν αιώνα πίσω είναι η γυναίκα! Το στρινγκάκι της έλειπε της κατίνας! Χάθηκε να φορέσει κάτι πιό "in" και με πιο έντονο χρώμα να δένει και με το πλαστικό σακίδιό της τουλάχιστον?" Παραληρούσε το "Kinky" κομμάτι του εγκεφάλου μου και συνέχισε ακάθεκτο, χωρίς να πάρει και ανάσα.

"...Κάτι με δαντέλα, βρε αδελφέ... Και προσδώσει και το κάτι "τις" της! Από ένα ροζ δαντελωτό σορτσάκι που είναι και ρομαντικό, μέχρι και ένα εντελώς κόκκινο δαντελωτό στρινγκάκι! Θέλει να προκαλέσει... Ε... ας το κάνει σωστά! Κάτι σε ...πουά βρε παιδί μου, που τραβάει και το μάτι! Τόσα βρακιά υπάρχουν στην αγορά! Μπορεί να είναι δερμάτινα, ζαχαρωτά, σοκολατένια, βρακιά με τρύπες, βρακιά με φτερά, βρακιά με ό,τι μπορεί να φανταστεί το πιο kinky μυαλό. Μπορεί να μην αποτελούν μέρος της καθημερινότητας μιάς γυναίκας, όταν όμως αποφασίσει ότι θέλει να ζήσει ασυνήθιστες καταστάσεις, να προκαλέσει ή να τρελάνει εντελώς τον άλλον, τότε τα φοράει! Και δε βγαίνει ποτέ χαμένη...
'Η το κάνεις σωστά κυρά μου ή όχι! Ή παρουσιάζεσαι και "κιουρία και τσούλα" με ύφος και με στυλ και τρελαίνεις τους πάντες, ή ντύνεσαι με τις βράκες της γιαγιάς σου και μας αφήνεις στα σκοτάδια μας... που σώνει και καλά μας ξύπνησες μέρα μεσημέρι... Καλά ήμουν βυθισμένος στα σκοτάδια και κοιμόμουν... Άντε πάω για ύπνο πάλι και μην τολμήσετε να με ξαναενοχλήσετε αν δεν υπάρξει πράγματι κάτι αξιόλογο να δω και να σχολιάσω! Καληνύχτα σας..."

 
"Το ορθόν και ...χάριν έχει!" ακούστηκε μια φωνή...
"Άϊντεεεε... ποιός είναι πάλι?" αναρωτήθηκα! Κανένα άλλο μέρος του εγκεφάλου μου? Καλά πόσα κομμάτια έχει αυτός ο εγκέφαλος?
"Άσε ποιός είμαι εγώ... θα καταλάβεις", μου απάντησε, πριν ολοκληρώσω τη σκέψη μου. "Εκπροσωπώ το κομμάτι του εγκεφάλου σου που ασχολείται με το blog σου... Λοιπόν, αυτό θα βάλεις σαν τίτλο στην ανάρτηση!", μου είπε αυστηρά.
"Ποιό?" Αναρωτήθηκα! "Το ορθόν και ...χάριν έχει?"
"Ναι"
"Χμμμ... δεν ξέρω... Τι σχέση έχει το "ορθόν" με τα πετάλια και το ποδήλατο?"
"Αν δε σου αρέσει βάλε "ορθο(υ)-πεταλιές".. αντιπρότεινε.
"Σιγά ρε μη βάλω και "πρωκτο-πεταλιές", απάντησα απογοητευμένος!
 
"Τέλος... το αποφάσισα ΟΡΘΟΠΕΤΑΛΙΕΣ θα βάλω σκέτο και όποιος κατάλαβε, ...κατάλαβε! Οι άλλοι ας πάνε να κάνουν ...ποδήλατο! (και θα καταλάβουν και αυτοί... Α...και οι κυρίες, να μη ξεχάσετε να φορέσετε τα στρινγκάκια σας!)"