η καρακάξα

 

     Πρόσφατα με είχε μισθώσει ένα ζευγάρι Κροατών, μαζί με το δεκάχρονο κοριτσάκι τους, να τους πάω να δουν διάφορα ενδιαφέροντα σημεία της Αθήνας (Ακρόπολη, Σύνταγμα, Παναθηναϊκό Στάδιο κ.λ.π.)  και στο τέλος της αθηναϊκής περιήγησης,  μου ζήτησαν να τους πάω στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, που βρίσκεται στα Σπάτα, σχετικά κοντά στο αεροδρόμιο, επειδή σε λίγες ώρες θα πέταγαν πίσω στην πατρίδα τους.

Πράγματι, τους πήγα στο Α.Ζ.Π και μου είπαν, να τους περιμένω κανά δίωρο, μέχρι να τελειώσουν και μετά θα τους πήγαινα στο αεροδρόμιο. 

Τους άφησα μπροστά στην είσοδο, και αφού μπήκαν μέσα έφυγα γρήγορα για το πιο κοντινό καφέ, να αγοράσω ένα καφέ και κανά κουλούρι… Σε λίγα λεπτά επέστρεψα στο πραγματικά τεράστιο πάρκινγκ του Α.Ζ.Π. και αφού βρήκα ένα ωραίο ίσκιο πάρκαρα το αυτοκίνητο και άρχισα να απολαμβάνω το καφέ και το κουλούρι μου…

     Σε λίγο, άφησα το αυτοκίνητο και βγήκα να απολαύσω την υπέροχη χειμωνιάτικη λιακάδα, περπατώντας εκεί γύρω, πάντα μέσα στο πάρκινγκ, που είχε ελάχιστα αυτοκίνητα, αφού ήταν καθημερινή πρωί, που η κίνηση στο πάρκο είναι μηδαμινή.  Μόλις απομακρύνθηκα λίγα μέτρα από το αυτοκίνητο, προς μεγάλη μου έκπληξη, βλέπω μια καρακάξα να έρχεται πετώντας προς το μέρος μου και να προσγειώνεται στο έδαφος, ελάχιστα μέτρα μακριά μου! Σταμάτησα να περπατώ και προσπάθησα να την θαυμάσω, αφού μου έκανε τη χάρη να έρθει ΤΟΣΟ κοντά μου!

     

     Καθώς περνούσαν τα δευτερόλεπτα και το πουλί δεν φαινόταν να φοβόταν από την παρουσία μου, άρχισα τον …διάλογο μαζί του!

Με ήρεμη φωνή προσπάθησα να του πω κάτι σαν… «Τι θέλεις; Πεινάς;»

Προς ακόμα μεγαλύτερη έκπληξή μου το πουλί τώρα άρχισε να κάνει διστακτικά βηματάκια προς το μέρος μου, αλλά πάντα κρατώντας την απαραίτητη, για αυτό, απόσταση ασφαλείας.

Άρχισα πολύ ήρεμα να οπισθοχωρώ προς το αυτοκίνητο, σε μια προσπάθεια να μη το τρομάξω και φύγει, αφού η απρόσμενη παρέα του με εντυπωσίαζε, δίνοντάς μου την ευκαιρία να παρατηρώ ένα άγριο πουλί από τόσο κοντά! Τότε το πουλί άρχισε να με ακολουθεί, περπατώντας, όπως θα έκανε μια οικόσιτη κότα ή πάπια ίσως.

Έφτασα στο αυτοκίνητο με το πουλί πάντα στα 1-2 μέτρα από μένα! Άνοιξα πολύ ήρεμα τη πόρτα και έβγαλα το κινητό, για να το φωτογραφίσω, όχι τόσο για το θέαμά του, όσο για το γεγονός ότι ήταν ΤΟΣΟ κοντά μου!

     Τράβηξα μερικές φωτογραφίες και ένα βιντεάκι και συνέχισα να του μιλάω. Κάποια στιγμή, έκανε ένα φτερούγισμα και τσουπ, κάθισε ΕΠΑΝΩ στο «καπέλο» του αυτοκινήτου, με την ένδειξη «ΤΑΧΙ»! Τρελάθηκα από την έκπληξη και τη χαρά! 

     

     Το έβγαλα επίσης κάποιες φωτογραφίες και μετά έβγαλα από το αυτοκίνητο, την τσαλακωμένη σακουλίτσα  που προηγουμένως έτρωγα το κουλούρι μου, που την είχα φυλάξει για να την πετάξω αργότερα στα σκουπίδια. Την άνοιξα και έπιασα από μέσα λίγα ψίχουλα και αρκετούς σπόρους από σουσάμι και τα πέταξα, μπροστά στο πουλί, στην οροφή του αυτοκινήτου!

     Τώρα ο "φίλος" μου, άρχισε να καταβροχθίζει τους σπόρους με δυνατά ραμφίσματα! Δεν πίστευα στα μάτια μου! Τάιζα ένα άγριο πουλί από τόσο κοντά!

Μου πέρασε από το μυαλό να δοκιμάσω να το ταΐζω, όπως ταΐζουμε τα περιστέρια, δίνοντας τους σπόρους σουσαμιού με το χέρι μου. Και το επιχείρησα! Όχι μόνο ανταποκρίθηκε, αλλά άρχισε να εξοικειώνεται τόσο πολύ μαζί μου, που με άφησε να το φωτογραφίζω με το άλλο χέρι, όπως βλέπεται και στις φωτογραφίες που ανέβασα, για του λόγου το αληθές!

     

     Τελικά ο φιλαράκος μου, αφού εξερεύνησε το εξωτερικό μέρος του αυτοκινήτου και έφαγε και το σουσαμάκι του, αποφάσισε, έτσι χωρίς κανένα εμφανή λόγο να αποχωρήσει, τόσο ξαφνικά, όσο ξαφνικά είχε έλθει, φτερουγίζοντας μακριά…

     Το περιστατικό διήρκησε περίπου 20-25 λεπτά. Λίγο πριν πετάξει μακριά, ένας οδηγός φορτηγού, που είχε περάσει νωρίτερα για τον εφοδιασμό του πάρκου, βγαίνοντας, με είδε που το τάϊζα και το φωτογράφιζα και μου είπε, «Φίλε, σε είδα από την ώρα που μπήκα! Είναι ακόμα μαζί σου! Απίστευτο!  Μακάρι και οι άνθρωποι να ήταν τόσο φιλικοί, όσο και τα πουλιά…»

- - - - - - - - - 

Υ.Γ. Η ιστορία αναδημοσιεύται μετά απο επιθυμία αναγνωστών και λόγω έλλειψης χρόνου για σύνταξη νέας ιστορίας.
(Αρχική δημοσίευση 14/12/2010)
Σας ευχαριστώ!