Αφίξεις ...συναισθημάτων (Νο2)

     

      Κάθομαι λοιπόν, στο επίπεδο των αφίξεων, στο καφέ που υπάρχει εκεί, απολαμβάνω το χυμό μου περιμένοντας να έρθει η πτήση που έχει μέσα τους πελάτες μου και για να "σκοτώσω" την ώρα μου, απλά παρατηρώ προσεκτικά τους ταξιδιώτες να έρχονται και τους επισκέπτες να τους υποδέχονται, λίγο πριν αφήσουν το αεροδρόμιο μαζί... άλλοι αγκαλιασμένοι, χαρούμενοι, γελαστοί, και άλλοι, με σκυθρωπά κεφάλια, βουρκωμένοι και σκεπτικοί...
      Θα μπορούσα  μερικές φορές να τραβήξω κάποια μικρά βίντεο ή φωτογραφίες με το κινητό μου και να "αποθανατίσω" κάποιες "ιδιαίτερες" συναντήσεις, αλλά τις περισσότερες φορές, αυτές συμβαίνουν απρόσμενα, ξαφνικά και όταν συνειδητοποιώ ότι μπορεί να γίνουν "θέμα", είναι πολύ αργά πια... Άσε, που απλά ντρέπομαι να το παίζω "γιαπωνέζος" με το δάκτυλο στην σκανδάλη του φωτογραφικού κλείστρου... Ωστόσο το έχω επιχειρήσει κάποιες φορές... Πάντως είναι κάποιες στιγμές που είναι πραγματικά συγκλονιστικό να παρακολουθείς από αυτό το συγκεκριμένο σημείο τις συναντήσεις των ανθρώπων...

     

     Κάποια κοπελίτσα, βγήκε ξαφνικά από το πλήθος που περίμενε και άρχισε να τρέχει προς τη πόρτα αφίξεων. Προφανώς ήταν ο σύντροφός της το πανύψηλο όμορφο αγόρι που μόλις είχε κάνει μερικά βήματα έξω από την πόρτα που τους χώριζε... Εκείνη, έπεσε κυριολεκτικά στην αγκαλιά του, τα στόματά τους ενώθηκαν σε ένα παθιάρικο φιλί διαρκείας και αυτός την πήρε στην αγκαλιά του, και κυριολεκτικά την σήκωσε στον αέρα και τη γύριζε γύρω-γύρω... Αυτή μάζεψε τα πόδια της και αφέθηκε στο "γύρο της ευτυχίας"... Το ζευγάρι, μου θύμισε εκείνα τα ζευγάρια που πανηγυρίζουν ξέφρενα ...τον πρώτο αριθμό του λαχείου! Χάρηκα πραγματικά μαζί τους! Η ευτυχία ..."χόρευε" ακριβώς μπροστά μου, πως θα μπορούσα να μείνω απαθής...! 

- - - - - 

     Ήμουν ένας από τους δεκάδες αυτήκοους μάρτυρες που άκουσα τον παρακάτω διάλογο:
-Άκου να σου πω... Εγώ είμαι στις αφίξεις και δεν σε βλέπω... Ρώτησα τη κοπελίτσα που κάθεται στο ταμείο (στις πληροφορίες εννοούσε!) και μου είπε ότι το αεροπλάνο σου έφτασε πριν μισή ώρα. Μα καλά που είσαι; Που γυρνάς; Δε μπορώ να σε καταλάβω!
-......
-Σου είπα χριστιανέ μου! Στις αφίξεις...
-......
-Και που να ξέρω ΄γω σε ποιά πόρτα...
-......
-Τι εννοείς έξοδο; Σε όλες τις πόρτες μπαίνεις και βγαίνεις! Εδώ ρε παιδί μου ...δίπλα στο ταμείο (!!!) που έχει ένα μεγάλο ΓΙΩΤΑ (εννοούσε το "I" από τη λέξη "Information" που είναι πάνω από το desk (το "ταμείο") των πληροφοριών και βρίσκεται στο επίπεδο των αφίξεων...) 
-Καλά ...καλά... περιμένω... Άντε ...ήθελα νά'ξερα που γυρνάς ΤΟΣΗ ΩΡΑ...
 

Αυτό το διάλογο (μονόλογος για τους ακροατές που άκουγαν), έκανε ΦΩΝΑΧΤΑ ... πολύ φωναχτά, σχεδόν ουρλιάζοντας, μιλώντας στο κινητό της, μια κυρία (κατ' ευφημισμόν "κυρία" δηλαδή... απλά μια "τρελή" ήταν!) στο επίπεδο των αφίξεων, περπατώντας νευρικά ανάμεσα στους άλλους επισκέπτες και την άκουγαν ...ΟΛΟΙ όσοι ήταν εκεί! Προφανώς μιλούσε με κάποιον που τον περίμενε και δεν μπορούσε να τον βρει.

Η εμφάνισή της άθλια και πολύ "κιτς", έδενε απόλυτα με την όλη συμπεριφορά της και ο κόσμος σχεδόν έκανε πλάκα με την παρουσία της, που ακόμα και μετά το τηλεφώνημα, έδινε "παράσταση", αφού έκανε πολύ έντονα τις χαρακτηριστικές κινήσεις που κάνει κάποιος όταν περιμένει ανυπόμονα (σταυρώνοντας τα χέρια, και "τρέμοντας" το πόδι της, κτυπώντας το γοβάκι της δυνατά στο πάτωμα). Μας έδινε την εντύπωση, ότι ήθελε να τραβήξει την προσοχή του κόσμου με τα "σκέρτσα" της... Έπεσε πολύ γέλιο από το ..."κοινό" που την παρακολουθούσε με έκπληξη. 

Κάποια στιγμή, και αφού σχολιάστηκε αρκετά από το πλήθος, είδε να έρχεται αυτός που περίμενε και ανοίγοντας τα χέρια της σχεδόν σε έκταση, είπε, και πάλι πάρα πολύ δυνατά, "Άντε ρε Χριστιανέ μου... ξημερώσαμε!" Εκείνος, (φουκαράς με όλη τη σημασία της λέξης) κάτι προσπάθησε να πει και τον διέκοψε πάλι, "Άντε ...πάμε …πάμε ...δεν θα φάω όλη τη μέρα μου στο αεροδρόμιο..." και άρχισε να περπατάει γρήγορα και νευρικά προς την έξοδο, σχεδόν αγνοώντας την παρουσία του...
Αυτός, σέρνοντας τη βαλίτσα του, την ακολούθησε "αλαφιασμένος"... με σκυμμένο το κεφάλι! Ήταν εμφανές ότι ντρεπόταν ο άνθρωπος! Δεν ξέρω αν ήταν ζευγάρι, πάντως ταίριαζαν ηλικιακά. Σκέφτηκα,  και ποιός δεν θα ντρεπόταν να βρίσκεται δημόσια με κάποιον σαν εκείνη τη κυρία που το είχε βάλει σκοπό, να τραβήξει με αυτό το αντιαισθητικό τρόπο, τη προσοχή όλων των παρευρισκομένων...

- - - - -

     Διαβάζοντας κάποια "χαζά" αστεία σε κάποια ιστοσελίδα πρόσφατα, κάπου πήρε το μάτι μου αυτή τη πρόταση, "..Όταν ταξιδεύεις με το αεροπλάνο και επιστρέψεις, βρίσκεις 20 άτομα (Έλληνες) να σε περιμένουν στο αεροδρόμιο...". Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο ΑΛΗΘΕΙΑ είναι! 

Το φαινόμενο λαμβάνει χώρα κυρίως σε πτήσεις προερχόμενες από "το Αμέρικα", και συνήθως τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν ολόκληρη οικογένεια, μαζί με "παράπλευρους" συγγενείς, μπορεί να συγκεντρωθεί, για να περιμένει, κάποιες φορές και ΕΝΑΝ μόνο επιβάτη... συνήθως έλληνα μετανάστη, που έρχεται στη πατρίδα, μετά από πολλά χρόνια... ή απλά την οικογένειά του. Τώρα το τι κομβόι σχηματίζουν όλοι αυτοί στην επιστροφή, ένας Θεός ξέρει.
Πάντως, το τελευταίο περιστατικό έγινε μόλις την περασμένη εβδομάδα, όταν 7 (ναι, ΕΠΤΑ!!! Τους μέτρησα!!!) μέλη κάποιας οικογένειας, περίμεναν ένα κύριο, 55άρη. Αυτός μόλις εμφανίστηκε ...μου θύμισε ελληνική κωμωδία, του 1970... Άρχισε τις "αμερικανιές"... "Oh my God... όλοι εδώ είναι!" (με σκόπιμα σπασμένη ελληνική προφορά!). Ντυμένος σχεδόν σαν τον "Μπάμπη" της γνωστής διαφήμισης, που φωνάζει "Mommy", (αλλά στη διαφήμιση εννοεί) τις καραμέλες "mummy's"...  

- - - - -  

     Δύο νεαροί, 20άρηδες περίπου... ντυμένοι απλά με σπορ ρούχα και τζοκευς καπελάκια... μόλις συναντήθηκαν! Δεν ξέρω τι ήταν. Αδέλφια, φίλοι ίσως... ποιός ξέρει; Όταν ο ένας είδε τον άλλο, έκαναν σκόπιμα ότι έτρεχαν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, με τα χέρια ανοιχτά, σε μια σκόπιμα ψευδή ...ΑΡΓΗ ΚΙΝΗΣΗ, διακωμωδώντας την συνάντησή τους με αυτό τον πρωτότυπο τρόπο... Όταν έφτασαν όμως ο ένας τον άλλον, απλά αγκαλιάστηκαν και χαιρετήθηκαν κανονικά όπως κάνουν τα αδέλφια ή οι φίλοι! Αυτός που περίμενε πήρε, το ταξιδιώτη τον έβαλε επάνω σε ένα καροτσάκι και τον οδήγησε στην έξοδο... Μες τη τρελή χαρά ήταν... Τους χάρηκα!

- - - - - 

      Η άφιξη τουριστικών γκρουπ από την Ιαπωνία στο αεροδρόμιο είναι πραγματικά ένα θέαμα προς παρατήρηση... Συνήθως μια κυρία, προπορεύεται (Γιαπωνέζα και αυτή) που κρατάει όσο πιο ψηλά μπορεί μια ταμπέλα  που γράφει κάτι τέτοια... "ようこそギリシャ" (="καλώς ήρθατε στην Ελλάδα") και από πίσω ακολουθούν, συχνά σε "φάλαγγα κατ'άντρα" (για να χρησιμοποιήσω την στρατιωτική ορολογία που βρίσκει την εφαρμογή της εδώ), ένα συχνά μεγάλο γκρουπ τουριστών, που περπατάνε ο ένας πίσω από τον άλλον, σε μια γραμμή, σαν στρατιωτάκια που κάνουν παρέλαση... Χαρακτηριστικά τους, είναι η φωτογραφική μηχανή που κρέμεται στον ώμο τους, η μάσκα που προφυλάσσει απ΄τον (ανύπαρκτο στην Ελλάδα) ιό SARS, και φυσικά τα άσπρα καπελάκια "γιο-γιο" που είναι σαν πάνινα κράνη...
Το άλλο χαρακτηριστικό τους, είναι ότι σχεδόν όλοι έχουν από μια, συχνά, ΠΟΛΥ μικρή, κοκάλινη αποσκευή που σε κάνει να αναρωτιέσαι, εάν ήρθαν στην Ελλάδα, για ένα μόνο απόγευμα ή αν ψώνισαν αποσκευές από ένα κατάστημα που είχε μόνο ένα μέγεθος και ένα είδος! (σε αντίθεση με τους Αμερικάνους, που σου δίνουν την εντύπωση ότι … μετακομίζουν στη Ελλάδα!) ... Μα καλά... τα βρακιά τους μόνο να βάλουν μέσα, γεμίζει, σκέφτεσαι.. Ωστόσο, αυτοί έρχονται για 8-10 μέρες στη χώρα που γέννησε το πολιτισμό... Μάλλον θα βάζουν μπουγάδα κάθε βράδι... Τι άλλο να υποθέσεις; 

Συμβαίνει συχνά να περνάνε από μπροστά μου και αισθάνομαι ότι τους κοιτάω ..."εφ' υψηλού"!  Καμιά φορά σχολιάζω με άλλους συναδέλφους, "...μόλις σχόλασε το νηπιαγωγείο!" Είναι όλοι τους ..."πρώτο μπόι" με τον ψηλότερο, συχνά να μην ξεπερνάει το ενάμιση μέτρο! Δεν σχολιάζω απαραίτητα το γεγονός ότι είναι ασυνήθιστα κοντοί, αλλά ότι είναι ασυνήθιστα συμμετρικοί στο ύψος! Όλοι "μια κοψιά"! Λιλιπούτιος λαός, αλλά προκλητικά πειθαρχημένος, εάν κρίνεις από τον απόλυτα "στρατιωτικό" τρόπο που συντάσσονται για να περπατήσουν όλοι μαζί και φυσικά ευγενικός(!!!) λαός, μες το συχνά χαζοχαρούμενο χαμόγελο... 

Κάποτε ένας (...το ομολογώ, πολύ "ελαφρύς" στο μυαλό) συνάδελφος, παρακολουθώντας μια εξαιρετικά νόστιμη και προκλητικά ντυμένη γιαπωνεζούλα, μου έκανε την έξης απίστευτα ηλίθια ερώτηση: "Ρε συ ...λες το "πράμα" τους να το έχουν οριζόντια, όπως είναι και τα μάτια τους;" Κάγκελο εγώ!
Του απάντησα, "Χμμμ... πολύ βαθυστόχαστες αναζητήσεις έχεις! Τι σύμπτωση! Το ίδιο αναρωτιόμουν και 'γω όταν ήμουν 12 χρονών...". Χασκογέλασε, χωρίς να καταλάβει τι υπονοούσα...

- - - - -

     Κατά καιρούς, στα διάφορα σαλόνια του επιπέδου των αφίξεων μπορεί κάποιος να δει με μια πιο προσεκτική ματιά (αλλά και με επαναλαμβανόμενες επισκέψεις στο χώρο) κάποιους ανθρώπους, που συνοδεία με ένα καροτσάκι αποσκευών βρίσκονται εκεί γύρω σχεδόν όλες τις ώρες τις ημέρας, σχεδόν ...κάθε μέρα! Δεν είναι τίποτα άλλο, από κάποιους αστέγους, που ντυμένοι λίγο καλύτερα από τους αστέγους των δρόμων, απλά έχουν βρει προσωρινό καταφύγιο στις αφίξεις (αλλά και τις αναχωρήσεις) του αεροδρομίου. Συνήθως είναι πολύ διακριτικοί, ήσυχοι και αποφεύγουν τις "δημόσιες σχέσεις" με το κόσμο. Εμείς, όμως, αλλά και οι υπάλληλοι του αεροδρομίου τους γνωρίζουμε.
Μια περίπτωση όμως, από τις πολλές που έχω δει κατά καιρούς με συγκλόνισε κυριολεκτικά, όταν έμαθα μερικές λεπτομέρειες...
     Το τελευταίο διάστημα λοιπόν, εκείνης της περιόδου, έβλεπα συχνά στο τμήμα "Α" των αφίξεων ένα κύριο, πολύ καλοντυμένο και γενικώς περιποιημένο, να περιφέρεται με ένα καροτσάκι αποσκευών που επάνω του είχε μόνο ένα μεγάλο δερμάτινο χαρτοφύλακα, ένα μικρό χάρτινο κιβώτιο και στο καλαθάκι μερικά φύλλα εφημερίδων. Έμοιαζε στην όψη, σαν κάποιο επαγγελματία, που μόλις είχε φτάσει από κάπου... Όσο πέρναγαν οι μέρες συνειδητοποίησα ότι τον έβλεπα όλο και πιο συχνά σχεδόν όλες τις ώρες της ημέρας... Νωρίς το πρωί να λαγοκοιμάται στο σαλόνι, τα μεσημέρια να τρώει καμιά τυρόπιτα, τα βράδια να κάθεται στο σαλόνι που υπήρχε τηλεόραση για το κοινό και να ...είναι στο "κόσμο" του. Τις υπόλοιπες ώρες τις ημέρας τον έβλεπα να στέκεται δίπλα μας, περιμένοντας κάποιον να βγει από τη πόρτα των αφίξεων .. .που ποτέ όμως δεν έβγαινε, αφού ποτέ δεν τον είδα να υποδεχθεί κάποιον...
 

Σκέφτηκα ότι ίσως να ήταν άστεγος, αλλά το παρουσιαστικό του με διέψευδε... "Δεν μπορεί..." έλεγα! Μια-δυό φορές τον πέτυχα να κάθεται παρέα με 1-2 άλλους κυρίους, που φαινόντουσαν να του μιλάνε, αλλά αυτός  στο ..."κόσμο" του. 'Ώσπου μια μέρα είδα ένα μεγάλο σε ηλικία αστυνομικό, που τον ήξερα φυσιογνωμικά, αφού είναι "μόνιμος" στο αεροδρόμιο, να του μιλάει ήρεμα καθισμένος δίπλα του... Αυτός απλά τον άκουγε, χωρίς να αποκρίνεται... Όταν τελείωσαν την κουβέντα ο αστυνομικός ήρθε και στάθηκε σχεδόν δίπλα μου, σε ένα desk που περίμενα και εγώ. Αφού τον χαιρέτησα, τον ρώτησα, "Ο κύριος που μιλάγατε μόλις τώρα είναι και αυτός ένας από τους άστεγους; Τον βλέπω συνέχεια εδώ τελευταία..." Κούνησε το κεφάλι του λυπημένα και μου είπε την τραγική αλήθεια... Ο κύριος ήταν σύζυγος κάποιας αεροσυνοδού που τρεις εβδομάδες νωρίτερα είχε σκοτωθεί σε αεροπορικό δυστύχημα, όταν συνετρίβει το αεροπλάνο που δούλευε κάπου στην Ασία... Δεν βρήκαν ποτέ το πτώμα της... Και αυτός μη μπορώντας να συνειδητοποιήσει την αλήθεια και βρισκόμενος σε βαθιά κατάθλιψη, απλά την περίμενε να εμφανιστεί από την πόρτα των αφίξεων... Συγκλονίστηκα!

- - - - - 

     Και εγώ που νόμιζα, ότι οι Έλληνες αποτελούν ξεχωριστή κατηγορία ανθρώπων που κάνουν αισθητή την παρουσία τους στο αεροδρόμιο, όταν περιμένουν κάποιον δικό τους, διαψεύστηκα, όταν διαπίστωσα, ότι οι Πακιστανοί, μας "συναγωνίζονται" και μάλιστα παίρνουν και τα πρωτεία σε αυτή την ασυνήθιστη ...υποδοχή! Το Ντουμπάι, το Αμπού Ντάμπι και άλλες μεγάλες Ασιατικές μεγαλουπόλεις, αποτελούν σταθμούς διέλευσης (transit) για ανθρώπους που ξεκινούν από την Ανατολή και θέλουν να έρθουν στην Ελλάδα. Τυχαίνει συχνά να περιμένω τουρίστες από την Αυστραλία και έτσι περιμένω τέτοιες πτήσεις, που όμως μαζί με τους τουρίστες, μου φέρνουν και δεκάδες Πακιστανούς... Εκεί να δείτε πανηγύρι! Δεκάδες Πακιστανοί κατακλύζουν την αίθουσα αφίξεων ντυμένοι με τις παραδοσιακές στολές τους, περιμένοντας 1-2 ταξιδιώτες σε ομάδες των ...10 ή και συχνά περισσοτέρων ανθρώπων. Η αίθουσα παίρνει εκείνη την ...χαρακτηριστική μυρωδιά που αναδύουν αυτοί οι άνθρωποι, που πολλές φορές, απλά νοιώθεις να έχεις εσύ τα συμπτώματα του jetlag και ας μην έχεις ταξιδέψει... 

Είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία άντρες και όταν ο ταξιδιώτης φτάνει, τους χαιρετάει, με εκείνη την χαρακτηριστική τριπλή αγκαλιά έναν προς έναν... Αναρωτιέμαι εάν στις αποσκευές του (που τις παίρνουν οι άλλοι για να τον βοηθήσουν) φέρνει "πεσκέσια" από την πατρίδα και έτσι έρχονται όλοι μαζί να τους υποδεχτούν. Είναι κυρίως απλοί εργάτες, αλλά δεν διστάζουν συχνά να χρησιμοποιήσουν ταξί από τη πιάτσα (μου έχει τύχει κάμποσες φορές) για προορισμούς, όπως, το Κορωπί, το Μαρκόπουλο, αλλά και ο ...Μαραθώνας! Φυσικά στο τέλος της διαδρομής κάνουν τα σχετικά παζάρια για να πληρώσουν φτηνότερα... Εκεί αναλαμβάνει το αθάνατο ελληνικό ταξιτζίδικο ταπεραμέντο να τους εξηγήσει (συχνά ...ποικιλοτρόπως!), ότι εδώ αφενός δεν κάνουμε παζάρια, αφετέρου συχνά μπορεί να υπάρξει ...έξτρα χρέωση για την άμεση αποκατάσταση της ...οσφρητικής ικανότητας του οδηγού!

- - - - -

     Για το τέλος, άφησα ..."τους εκπροσώπους της Ελλάδας", στους τουρίστες, τους συναδέλφους μου, τους ταξιτζήδες! Συχνά, ο ταξιτζής, αποτελεί τον πρώτο Έλληνα που θα συναντήσει και θα μιλήσει μαζί του ο τουρίστας και όπως όλοι μας ξέρουμε, επειδή "...η καλή μέρα, από το πρωί φαίνεται" και η "αρχή είναι το ήμισυ του παντός", οι ταξιτζήδες που κάνουν αυτή ακριβώς τη δουλειά (να υποδέχονται και να παραλαμβάνουν τουρίστες) το σέρβις που προσφέρουν είναι συνήθως πολύ πάνω από το μέσο όρο! Εδώ δεν θα γράψω όμως γενικώς για τους "αεροδρομιάκηδες" ταξιτζήδες, (μπορείτε να δείτε σχετικό άρθρο εδώ), αλλά για τους "τρανσφεράδες", που αποτελούν ξεχωριστή κατηγορία.
Συνήθως καλοντυμένοι, οι περισσότεροι, αγγλομαθείς τουλάχιστον, ιδιαιτέρως ευγενικοί και με πρότυπα εξυπηρέτησης πολύ ανώτερα του μέσου όρου, αποτελούν την "βιτρίνα" του κλάδου! Περιμένουν συνήθως με μια ταμπέλα στο χέρι που γράφει το όνομα του πελάτη ή το όνομα του τουριστικού του γραφείου, έτσι ώστε να τον αναγνωρίσει μέσα στο πλήθος...
Τα ευτράπελα εδώ ποικίλουν...
Υπάρχουν χαμένοι τουρίστες.
Υπάρχουν Ελληνάρες ταξιτζήδες που δεν μιλάνε αγγλικά, αλλά νομίζουν ότι το "κατέχουν το άθλημα".
Υπάρχουν τουρίστες που βλέπουν το όνομά τους στη ταμπέλα, αλλά νομίζουν ότι είναι απλά συνωνυμία.
Υπάρχουν ταξιτζήδες που κάνουν υποκλίσεις ...γιαπωνέζικες.
Υπάρχουν τουρίστες που νομίζουν ότι ο τύπος που κρατάει τη ταμπέλα με το όνομά τους, θέλει απλά να τους πάρει τη βαλίτσα.
Υπάρχουν ταξιτζήδες που προτείνουν το χέρι τους για χειραψία σε συζύγους μουσουλμάνων και αυτοί το θεωρούν... ασέβεια.
Υπάρχουν τουρίστες που μπαίνουν για πρώτη φορά σε μερσεντές και αναρωτιούνται πως γίνεται να κυκλοφορούν τόσες μερσεντές στην Ελλάδα και η χώρα να πηγαίνει για πτώχευση...
Υπάρχουν τόσα και τόσα ευτράπελα... αλλά όλα αυτά οδηγούν σε ένα άλλο ...μελλοντικό άρθρο!

       Μέχρι τότε, εάν βρεθείτε ποτέ στις αφίξεις, αφήστε τις αισθήσεις σας ελεύθερες και το μάτι σας ανοιχτό. Υπάρχουν τόσα φιλιά και χαιρετούρες που δεν θα συναντήσετε πουθενά αλλού. Βάλτε τις εικόνες που θα δείτε στην συνείδησή σας, για λίγο, και θα φύγετε με εντελώς διαφορετική εντύπωση για τα αεροδρόμια και την συναισθηματική θερμοκρασία που αναπτύσσουν...

Αφίξεις ...συναισθημάτων (Νο1)

     Η χαρά, η λύπη, η ευθυμία, η στεναχώρια, η λαχτάρα, η προσμονή,  κ.λ.π. είναι συναισθήματα που εναλλάσσονται καθημερινά στις ψυχές των ανθρώπων, που συναντιούνται στο επίπεδο των αφίξεων του αεροδρομίου "Ελευθέριος Βενιζέλος"! 

     Ο χώρος των αφίξεων στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, είναι ένας χώρος όπου περνάω ατελείωτες ώρες όταν εργάζομαι, περιμένοντας πελάτες να αφιχθούν, για να τους οδηγήσω στο προορισμό τους. Μετά από κάμποσα χρόνια, έχω εξοικειωθεί και με το περιβάλλον αλλά και με τους ανθρώπους που βρίσκονται εκεί, αλλά αυτό που έχει πραγματικά ενδιαφέρον, είναι η παρατήρηση των ανθρώπων, που περιμένουν κάποιον (οι "επισκέπτες") ή έρχονται από κάπου (οι "ταξιδιώτες") και τελικά σμίγουν...
 
     Πιθανόν να χρειαζόταν και ολόκληρο ...βιβλίο να περιγραφεί αναλυτικά το τι έχω δει ή ζήσει σε αυτό μέρος! Αν δεν το ζούσα και δεν το παρατηρούσα, τόσο συχνά, δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι υπάρχουν άνθρωποι, που μέσα σε λίγα τετραγωνικά μέτρα εναλλάσσουν τόσα πολλά και διαφορετικά συναισθήματα συγχρόνως, όντας σχεδόν ο ένας δίπλα στον άλλον!
Σε ένα γάμο, είναι σχεδόν όλοι χαρούμενοι. Σε μια κηδεία είναι σχεδόν όλοι λυπημένοι. Σε ένα θέατρο είναι σχεδόν όλοι ..συνεπαρμένοι.. Στις αφίξεις, όμως είναι όλοι ...λίγο απ'όλα!

      Η ελπίδα, η νευρικότητα, η ανακούφιση, η ζήλια, το καρδιοχτύπι, η αγωνία, η κούραση, η ντροπή, το σασπένς, η βαρεμάρα, η αγάπη, ο έρωτας,.. είναι ΕΔΩ! Κάθε αποσκευή κουβαλάει μέσα της και ένα συναίσθημα... Όπως στο χώρο αποσκευών μέσα στο αεροπλάνο, όλες οι βαλίτσες είναι στριμωγμένες η μια δίπλα στην άλλη, έτσι και εδώ, στο χώρο αφίξεων, τα συναισθήματα ...συνωστίζονται!  

Πολλές φορές σου προκαλεί έκπληξη και δέος, και άλλες ...σοκ, να βλέπεις ζευγάρια να σμίγουν μετά απο χρόνια και να πλέουν σε πελάγη ευτυχίας και ακριβώς δίπλα τους, συγγενείς να συναντιούνται για να θρηνήσουν το χαμό κάποιου δικού τους και λίγο πιο δίπλα ανέμελους τουρίστες να είναι μες τη τρελή χαρά που μόλις έφτασαν για τις διακοπές τους. Και πιο 'κει να παρατηρείς το νωχελικό και κουρασμένο "businessman", που περνάει τη μισή του ζωή στον αέρα ταξιδεύοντας, να μη βλέπει την ώρα και τη στιγμή να εξαφανιστεί από το χώρο... 

      Οι ταξιδιώτες και οι επισκέπτες μπορούν να είναι κάθε λογής άνθρωποι, σύζυγοι, ερωμένες ή εραστές, φίλοι, παιδιά ή γονείς, αδέλφια ή ξαδέλφια ...πακιστανοί ή έλληνες (ειδική αναφορά για αυτούς παρακάτω, αφού από μόνοι τους αποτελούν ξεχωριστή κατηγορία!), αλλά και ...ταξιτζήδες, όπως εγώ, ή ακόμα και  ...σκυλιά!
Γενικώς επικρατεί μια ήσυχη ...φασαρία στο χώρο, κάτι σαν βουητό, συγκριτικά με το πλήθος του κόσμου. Όταν όμως ανοίξει η πόρτα εξόδου και οι ταξιδιώτες αρχίζουν να βγαίνουν  τα ...ντεσιμπέλ αυξάνονται, αναλόγως, με τα συναισθήματα που προκαλούν!

     Μου έχει τύχει, εκεί που περίμενα ανέμελα το πελάτη μου, να ακούσω μια τόσο δυνατή και τσιριχτή ...στριγκλιά και αμέσως μετά χοροπηδητά που προκαλούσαν ηχηρό γδούπο, από μια γυναίκα, που είδε να βγαίνει από τη πόρτα ...(ποιός ξέρει ποια ήταν), μια άλλη γυναίκα! Και δυό ...θηριώδεις στην εμφάνιση. Πανύψηλες, "βαρέων-βαρών" ("νταρντάνες!") και όταν συναντήθηκαν, έκαναν ακριβώς αυτό που κάνουν οι αμερικάνοι μπασκετμπολίστες όταν πανηγυρίζουν! Πήδαγαν στον αέρα, πρότειναν τα στήθη τους και η ...βυζοσύγκρουση δεν είχε τέλος!!! Η αρχική έκπληξη των επισκεπτών στο χώρο, αντικαταστάθηκε γρήγορα από ακράτητα γέλια! Πανικός! Από τους πιο σπάνιους "χαιρετισμούς" που έχω δει!  

      Μια άλλη περίπτωση... τόσο συγκινητική! Πατέρας περίμενε το γιό του... (μάλλον φοιτητής θα ήταν ο γιός ή μπορεί και φαντάρος), μαζί με το τεραστίων διαστάσεων σκύλο τους ("Αγίου Βερνάρδου", μάλλον). Ο σκύλος ήδη είχε αποσπάσει την προσοχή των επισκεπτών από πιο πριν, αφού δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητος. Ασυνήθιστα τεράστιος σε μέγεθος (σαν μεγάλο πρόβατο περίπου), καθόταν εντελώς ήσυχος, με το φίμωτρό του, ακριβώς δίπλα στον πατέρα ...μέχρι τη στιγμή που εμφανίστηκε ο γιός στην πόρτα εξόδου! Ε... ρε ...τι έγινε! Ίσα που πρόλαβε ο πατέρας να χαιρετήσει το παιδί του, όταν ο σκύλος άρχισε να κλαίει γοερά και πολύ δυνατά(!) και να πηδάει σαν κουταβάκι επάνω στο παλληκαράκι ...που μη μπορώντας να αντέξει τα σπρωξίματα του "θηρίου", πήγαινε προς τα πίσω! Ο σκύλος έκλαιγε ΤΟΣΟ πολύ, που όλος ο κόσμος απλά ξέχασε την πόρτα εξόδου των ταξιδιωτών και κοίταγε το περιστατικό! Πρέπει να πήρε πάνω από 3-4 λεπτά αυτή η υποδοχή του σκύλου (προς το, μάλλον, "χαμένο για τόσο καιρό" αφεντικό του), ώσπου, προς έκπληξη μου, του έβγαλαν το φίμωτρο. Ο σκύλος κυριολεκτικά είχε αγκαλιάσει το παιδί (σηκώθηκε στα πίσω του πόδια και τα μπροστινά ήταν στους ώμους του παιδιού!) και τον έγλυφε ασταμάτητα παντού με την τεράστια γλώσσα του!  Απίστευτο περιστατικό!

     Η μητέρα περίμενε με τις δύο κόρες της τον μπαμπά! Οι κόρες, περίπου 8-10 χρονών είχαν φτιάξει ένα μικρό πανό που έγραφε, "καλώς όρισες μπαμπά" και είχε και κάποιες ζωγραφιές! Η σύζυγος κράταγε μια τεράστια ανθοδέσμη. Όταν ο μπαμπάς έκανε την εμφάνισή του, τα κοριτσάκια όρμησαν επάνω του, αυτός τα πήρε αγκαλιά, τα φίλησε κ.λ.π..... Σε λίγο ήρθε η στιγμή να χαιρετήσει τη σύζυγό του... Αυτή άνοιξε τα χέρια της να τον αγκαλιάσει... αυτός σχεδόν απαθής, αγέλαστος και παθητικός, απλά της έδωσε το πιο κρύο φιλί που έχω δει ποτέ... Σαν να φιλούσε εικόνα σε εκκλησία, με το στόμα κλειστό! Δεν μου το βγάζεις εμένα από το μυαλό: Ο τύπος επέστρεφε από ταξίδι με την ερωμένη! Έφυγαν, αυτός κρατώντας τα παιδιά του και η σύζυγος να ακολουθεί πίσω, κρατώντας την ανθοδέσμη...

      Γιαγιά και παππούς (περίπου στα 70 και οι δύο), εμφανώς και οι δύο από επαρχία, περίμεναν τη κόρη τους, που είχε γεννήσει πρόσφατα και τον γαμπρό τους. Εμφανίστηκε η μητέρα με τον σύζυγο και ένα βρέφος... Οι παππούδες, έτρεξαν επάνω τους.. "Ουιιιι ...ουιιιι ...ουυυιιιιι" ήταν η φοβερή κραυγή της γιαγιάς! Κραυγή υποδοχής των Παπούα μου θύμισε! Ο κόσμος άρχισε να γελάει με την ιαχή χαράς της γιαγιάς, που είχε ξεχάσει που βρίσκεται! Τέλος πάντων... μετά τα φιλιά και της χαιρετούρες, ο παππούς πήρε το βρέφος και έκαναν να φύγουν.. Έλα όμως που τώρα η κόρη ...γύρω στα 30 και βάλε, άρχισε να κλαίει γοερά... Τελικά δεν πήγαν πουθενά! Κάθισαν στο σαλόνι, που είναι εκεί δίπλα, προσπαθώντας όλοι να συνεφέρουν τη κόρη που δεν έλεγε να σταματήσει.. Και δώσ του κλάμα η κυρία! Όταν ο συνάδελφος δίπλα μου με ρώτησε, "τι έπαθε αυτή ρε και κάνει έτσι;" εγώ, με ύφος "επιστήμονα", έκανα αμέσως τη διάγνωση, "χμμμ... Επιλόχεια θλίψη...!" του απάντησα. (Παραλίγο να το πιστέψει ο συνάδελφος! Χρειάστηκε να του εξηγήσω ότι αστειευόμουν...). 

      Μπαμπάς, μαμά και 16χρονη κόρη, περιμένουν την "ξενιτεμένη" κόρη (γύρω στα 20) που προφανώς σπουδάζει στο εξωτερικό. Έρχεται η φοιτήτρια, τους χαιρετάει χαρούμενα όλους, αλλά όταν φτάνει στο μπαμπά, οι αγκαλιές και τα φιλιά δεν είχαν τέλος...  Σε λίγο ο μπαμπάς αγκαλιάζει τη νεοαφιχθείσα κόρη, παίρνει και τη βαλίτσα της και ξεκινάνε να φύγουν. Μπροστά ο μπαμπάς με την φοιτήτρια αγκαλιά, πίσω η μαμά και στο τέλος ακολουθούσε η μικρή... η δεκαεξάχρονη. Η μαμά ρίχνει μια ματιά προς τα πίσω να δει αν έρχεται η "μικρή" της. Αυτή της δείχνει το μπαμπά με την αδελφή της με ένα νεύμα του κεφαλιού και κάτι σχολιάζει που δεν μπορώ να ακούσω... Η γκριμάτσα όμως που συνοδεύει το σχόλιο της είναι ..."όλα τα λεφτά"! Δείχνει με προφανή τρόπο την αντιπάθεια της (και τη ζήλεια της?) στο θέαμα του μπαμπά με την αδελφή της.  Η μαμά, προσπαθεί να την αγκαλιάσει και τινάζεται μακριά της σαν να τη τσίμπησε κάτι... Μέχρι που χάθηκαν από το οπτικό μου πεδίο η μικρή φαινόταν απεγνωσμένη...

      Κύριος, πολύ μελαχρινός, αξύριστος, με μαύρα ρούχα... Μαύρο παντελόνι, μαύρο πουκάμισο, χρυσή αλυσίδα, κινητό και τσιγάρα στο χέρι. Πολύ ανήσυχος. Περπατάει ανάμεσα στους επισκέπτες προσπαθώντας να πάρει καλύτερη θέση, για να βλέπει τους ταξιδιώτες, μέσα από την πόρτα εξόδου, που ανοιγόκλεινε... Κάποια, στιγμή, βλέπει αυτόν που ήθελε, σηκώνει τα χεριά ψηλά προσπαθώντας μάλλον να του κάνει νόημα. Αυτός μάλλον δεν τον βλέπει, οπότε ο φίλος μας, βάζει τα δύο δάκτυλα στο στόμα, σφυρίζει "κλέφτικα" (και ΠΟΛΥ δυνατά!) και φωνάζει σηκώνοντας το χέρι του ...."Επ ΄..έεε, μωρέεε...". Σε λίγα δευτερόλεπτα, εμφανίζεται από την πόρτα εξόδου ο πατέρας του (μάλλον). Παραδοσιακά ...Κρητικός! Με βράκες, μαύρες μπότες, μαύρο πουκάμισο, μούσι, εκείνο το "διχτάκι" στο κεφάλι, και μπαστούνι χειροποίητο... Θέαμα για φωτογράφιση! Ανταλλάξανε χειραψία και ο γιός φίλησε το πατέρα...  Από πίσω η μάνα, (ντυμένη μάλλον κανονικά, στα μαύρα πάντα) κουβαλώντας τα "πεσκέσια"... Οι αγκώνες των επισκεπτών κτύπαγαν ο ένας τον άλλον κάνοντας νεύματα και δείχνοντας προς τη μεριά τους, κρυφογελώντας...

συνεχίζεται...

 

Αγαπάει ο Θεός το "λαμόγιο"...

...αγαπάει και το "ταξιτξή", όμως!

     

     Η πρώτη διαδρομή της ημέρας τελείωσε κάπου στη Λούτσα, νωρίς το πρωί... Αποβίβασα ένα συμπαθητικό νεαρό ζευγαράκι και χαζεύοντας την ήρεμη θάλασσα που άστραφτε κάτω τον πρωινό ήλιο, πήρα το δρόμο της επιστροφής, προς το αεροδρόμιο. Το επόμενο δρομολόγιο μου ήταν προγραμματισμένο 3 ώρες αργότερα… 

Το μέλημα μου λοιπόν, ήταν να πάω στο αεροδρόμιο και να απολαύσω το καφεδάκι μου με τους φίλους μου και χωρίς άγχος μέχρι την στιγμή της άφιξης του πελάτη μου.
 

      Αμέσως με το που άφησα το παραλιακό δρόμο της Λούτσας και πήρα την Λεωφ. Καραμανλή (το δρόμο που οδηγεί στα Σπάτα), ένας κύριος, αρκετά εύσωμος και ψηλός, κακοντυμένος και  ...μάλλον περίεργος στην γενική του όψη, μου σήκωσε το χέρι και με ύφος επιτακτικό, προσπάθησε σχεδόν να με "αναγκάσει" να σταματήσω, κάνοντας και ένα βήμα επάνω στο δρόμο... Επειδή πήγαινα με τεμπέλικους και άρα πολύ αργούς ρυθμούς, είχα το χρόνο να τον "σκανάρω" για να κρίνω τι "είδος" πελάτη θα μπορούσε να ήταν αυτός. Η κίνηση που έκανε να με σταματήσει, με έβαλε σε σκέψεις. Εκείνα τα "πήγαινε με 1000... βιάζομαι ...πνίγομαι ...κ.λ.π." δεν μου αρέσουν καθόλου και ευχόμουν να αποφύγω μια τέτοια περίπτωση...

      Ενώ σταμάτησα το αυτοκίνητο, αυτός ήρθε στο παράθυρο και έσκυψε για να μου μιλήσει, πριν μπει μέσα,
"Θα με πας εδώ λίγο παραπάνω;" με ρώτησε, 

"Καλημέρα σας!" είπα με δηκτικό ύφος, "...βεβαίως, περάστε", συμπλήρωσα.
Άνοιξε τη πόρτα και σχεδόν προσγειώθηκε ατσούμπαλα και άχαρα στη θέση του συνοδηγού, χωρίς να με καλημερίσει ή να πει οτιδήποτε άλλο. Έσερνε μαζί του και 2-3 πλαστικές σακούλες, που απ’έξω φαινόντουσαν σα να έχουν ρούχα μέσα ή κάτι τέτοιο.
"Που ακριβώς, θέλετε, όταν λέτε εδώ παραπάνω;", τον ρώτησα ζητώντας πρόσθετες πληροφορίες.
"Εδώ... επί της λεωφόρου. Πήγαινε… Θα σου πω..." μου απάντησε επιτακτικά, με μάλλον αγενή τρόπο!
Συνέχισα αργά και δεξιά, αφού "εδώ παραπάνω" θα ξανασταμάταγα. Κάτι με πιάνει όταν δεν μου λένε που ακριβώς πάνε. Αισθάνομαι ότι ανά πάσα στιγμή θα μου πουν "σταμάτα!" και θα πρέπει να ανταποκριθώ άμεσα και αυτή η αίσθηση δεν με αφήνει να οδηγήσω ελεύθερα...
Όντως, μετά από σχεδόν 300-400(!!!) μέτρα, ο τύπος μου λέει, "σταμάτα εκεί στο στενάκι, δίπλα στη κολώνα..."
Επιβραδύνοντας κι'άλλο για να σταματήσω, τον κοίταξα έκπληκτος, αφού κανείς (φυσιολογικός) άνθρωπος δεν πληρώνει ταξί για μια απόσταση 300 μέτρων! 

Αρχικά σκέφτηκα, ότι όταν ήρθε στο παράθυρο και με ρώτησε, "θα με πας εδώ λίγο παραπάνω;" ίσως να εννοούσε, δωρεάν, αλλά μου έλυσε την απορία το επόμενο δευτερόλεπτο, όταν ρώτησε ,"τι χρωστάω;"

"Την ελάχιστη, κύριε... 3 ευρώ και 10 λεπτά" του είπα, άμεσα, μάλλον περιμένοντας την αντίδρασή του, αφού το όλο του στυλ-παρουσιαστικό με είχε προϊδεάσει για κάτι τέτοιο... Φυσικά, σταμάτησα και το ταξίμετρο, που έγραψε πεντακάθαρα το ακριβές τελικό ποσό: 3,16 €

      Το ύφος του ξαφνικά άλλαξε και τώρα με προσποιητό ύφος "χαζού" μου λέει ο τύπος, "πειράζει να σου δώσω 2 ευρώ... Δεν έχω άλλα..."
"Ξέρετε κύριε, όταν ο κόσμος παίρνει ταξί συνήθως δεν κάνει παζάρια" του είπα με αυστηρό ύφος!
"Ναι... αλλά δεν σε πήγα μακριά", με διέκοψε, με το ίδιο προσποιητό "ηλίθιο" ύφος που σκόπιμα διάλεξε να παρουσιάσει.
"Κύριε, δεν υπάρχει μακριά ή κοντά, όταν μπαίνετε σε ταξί. Μόνο και μόνο που μπήκατε μέσα και με αφήσατε να ξεκινήσω το ταξίμετρο, αυτό θα "γράψει" 3 ευρώ και 16 λεπτά, ακόμα και αν το κλείσω το επόμενο δευτερόλεπτο... Ορίστε και η απόδειξή σας!", του είπα με το ίδιο αυστηρό ύφος, προτείνοντάς του και την απόδειξη, την οποία όμως δεν έπαιρνε...
"Δεν έχω άλλα..." επέμενε, με φωνή "ζητιάνου" σχεδόν και με τάχα μισοκακόμοιρο ύφος, χωρίς όμως να μου δίνει λεφτά. Μάλλον περίμενε την έγκρισή μου.
Τον κοίταξα (...ποιός ξέρει πως!), μάλλον με ύφος περιφρονητικό και του είπα, "Καλά... αν δεν έχεις χρήματα δε θα σου πάρω και το κεφάλι για 3 ευρώ. Αλλά έπρεπε να μου το πεις απο την αρχή! Δεν θέλω τίποτα... άντε και καλή σου μέρα!", του είπα μάλλον εκνευρισμένα, προσπαθώντας να τον ξεφορτωθώ.

"Περίμενε ...περίμενε", μου είπε, σαν να μου έκανε χάρη και έκανε ότι ψάχνει τις τσέπες του, αφήνοντας το κινητό του τηλέφωνο επάνω στο ταμπλό, ακριβώς δίπλα από το "ελεύθερο".

     Τελικά, αφού έβγαλε και έβαλε και από τις δύο τσέπες του (που έψαχνε επίμονα και νευρικά για κάμποση ώρα!), ένα ΣΩΡΟ χαρτομάντιλα τσαλακωμένα και διάφορα διπλωμένα χαρτιά, τελικά άνοιξε τη χούφτα του και κράταγε διάφορα ψιλά... που πρέπει να ήταν περισσότερα από 10-15 ευρώ...!!!
"Αααα ...μάλλον βγαίνουν!", μου είπε με το ίδιο ηλίθιο ύφος...

      Εγώ, όλη αυτή την ώρα, απλά τον παρακολουθούσα με υπομονή και με μια μικρή ειρωνεία στο ύφος μου, αφού ήταν εμφανές πλέον ότι προσπαθούσε να με ξεγελάσει. Σκόπιμα, ΔΕΝ του μίλησα καθόλου και περίμενα να δω τι άλλο θα κάνει ή θα πει...
Άρχισε να επιλέγει τα ψιλά από την χούφτα του και παραμιλούσε μετρώντας...
"...Ένα ...Δύο... Δυο και εικοσιπέντε... ΤΡΙΑΑΑΑ!!! ...Φτάνουν;;;;" με ρώτησε πάλι, φωνάζοντας τον αριθμό  "τρία", με θριαμβευτικό τρόπο!
Μάλλον σε βλαμμένο, έπεσα πρωί-πρωί, σκέφτηκα, δεν εξηγείται αλλιώς, αλλά ήθελα να τελειώσει το "σόου" για να πάω στη δουλειά μου...
"Ναι... ναι... φτάνουν!" του είπα, με ύφος "υπεράνω" για να τον ξεφορτωθώ...
Μου τα έδωσε, μάλλον ...διστακτικά και άνοιξε τη πόρτα.
"Σας ευχαριστώ πολύ!" του είπα με δυνατή φωνή και έμφαση, περισσότερο για να τον ειρωνευτώ, για το όλο "σκηνικό" που μου είχε στήσει πρωί-πρωί...
Χωρίς καμιά απολύτως απόκριση, κατέβηκε από το αυτοκίνητο, έκλεισε άτσαλα τη πόρτα, χτυπώτας τη με δύναμη και άρχισε να περπατά προς το στενάκι.... νευρικά και …”ατσούμπαλα”!

      Τι να κάνω τώρα, σκέφτηκα. Να τον φωνάξω ή να τον αφήσω να φύγει, αναρωτήθηκα. Μα φυσικά ο προβληματισμός μου ήταν για το κινητό του, που το είχε ξεχάσει ο τύπος επάνω στο ταμπλό του αυτοκινήτου. Μόνο και μόνο για να μην έχω ΕΓΩ ενοχές αργότερα και όχι επειδή του άξιζε (μετά από αυτή τη συμπεριφορά), αποφάσισα να τον φωνάξω και να του το δώσω.
Είχε απομακρυνθεί περίπου 10-15 μέτρα μέσα στο στενό, όταν πάτησα τη κόρνα και αφού γύρισε να δει, του έκανα νόημα και του έδειξα το κινητό. 
Επέστρεψε, με το κεφάλι κάτω... "τι είναι;" με ρώτησε όταν πλησίασε.
Δείχνοντάς του το κινητό, του είπα, "ξεχάσατε το κινητό σας"...
Έκανε μια κίνηση με το χέρι, το πήρε, άφησε ένα αδιευκρίνιστο μούγκρισμα (κάτι σαν "μμμμ..."), έκανε μεταβολή και άρχισε να περπατάει και πάλι προς το στενό.
Εγώ, εκεί ...αποσβολωμένος, έκπληκτος και ...νευριασμένος, ακόμα περίμενα να ακούσω "ευχαριστώ"...
"Ούτε ...ουγκ!" δεν είπε, σκέφτηκα, "θέλεις κι ευχαριστώ εσύ;;;"... και ξεκίνησα για το αεροδρόμιο, σκεφτόμενος ότι αυτό το περιστατικό πρέπει να το γράψω στα "ΤΑΧΙ-ΔΑΚΙΑ", αλλά ακόμα δεν ήξερα ότι ΔΕΝ είχε τελειώσει!!! Άρχισα να κρατώ "νοητικές" σημειώσεις για το περιστατικό και ξεκίνησα για το αεροδρόμιο.

      Μισή ώρα αργότερα, πάρκαρα το αυτοκίνητό μου κάπου στο αεροδρόμιο, για να πάω για καφέ πριν το επόμενο δρομολόγιό μου, όπως το είχα σχεδιάσει. Πριν μπω στο καφέ, έριξα μια γρήγορη ματιά (έλεγχο), όπως κάνω πάντα πριν από κάποιο ραντεβού, για να ετοιμάσω και να καθαρίσω αν χρειαστεί, το αυτοκίνητο, για τον επόμενο πελάτη. Το πίσω μέρος ήταν μια χαρά, παρόλο που είχε κάτσει το ζευγάρι προηγουμένως. 

Στη θέση του συνοδηγού όμως, διέκρινα ένα τσαλακωμένο χαρτομάντιλο κάτω στο πάτωμα και επίσης ένα ακόμα, τσαλακωμένο κι'αυτό, στο χώρισμα ανάμεσα στο κάθισμα του συνοδηγού και το κλιπ της ζώνης ασφαλείας. Σκέφτηκα ότι αυτό ήταν ότι μου άφησε ως "φιλοδώρημα" ο τύπος που είχα πάρει λίγη ώρα πριν στη Λούτσα. Καθώς έκανα τη κίνηση να μαζέψω το "πατσαβουροχαρτομάντιλο", ακριβώς δίπλα του και από κάτω του, αναπαυόντουσαν διπλωμένα μαζί και  …ατσαλάκωτα, δύο χαρτονομίσματα των 50 ευρώ το καθένα!!!

      Τα έπιασα σαν να έπιανα κάτι ...ζεματιστό στα χέρια μου! Ήταν περισσότερο από προφανές ότι ανάμεσα στα χαρτομάντιλα που μου άφηνε ο τύπος καθώς ψαχνόταν για "ψιλά", του έπεσαν και τα χαρτονομίσματα από κάποια τσέπη, χωρίς να το καταλάβει.

Αρχικά δίστασα... με έπιασε ...ξέρετε, εκείνο το ..."και αν τα έχει ανάγκη;...".
Μετά σκέφτηκα ότι τον αποβίβασα στο δρόμο και όχι σε σπίτι. Ήταν ένα τέλειο "άλλοθι" για τις ενοχές μου, αφού ούτως ή άλλως δεν ήξερα που πήγε ο τύπος!
Και μετά... κέρασα τους συναδέλφους που ήταν μέσα στο καφέ!

"Στην υγεία του απατεωνίσκου" σκέφτηκα, άλλωστε δεν ήταν και καμιά περιουσία!
Το εξέλαβα ως ένα μικρό "πρόστιμο" που έβαλε ο Θεός (...ή η τύχη;;;, ...ή η δικαιοσύνη;;;) στον απατεωνίσκο που προσποιούταν τον ..."βλάκα" και ήθελε τζάμπα "κούρσα" για 300 μέτρα!
 

"Αγαπά το θεός τον κλέφτη, αγαπά και το νοικοκύρη" παιδάκι μου, φιλοσοφούσε η μητέρα μου, το απόγευμα, όταν της διηγήθηκα το περιστατικό... :-)

 

Κλινική "Ο ...ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ"

  

      Είναι νωρίς το πρωί. Ανεβαίνω την Γαλατσίου, με μια τεράστια ταμπέλα που γράφει, "ΜΙΣΘΩΜΕΝΟ ΟΧΗΜΑ" στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου, σε εμφανές σημείο, το "ΕΛΕΥΘΕΡΟ" κατεβασμένο και κατευθύνομαι στο ραντεβού μου, που είναι σε πασίγνωστο ξενοδοχείο, κάπου κοντά στο κέντρο. Στο κόμβο με την Βεΐκου, σταματάω υποχρεωτικά στο κόκκινο φανάρι που τέτοια (πρωινή) ώρα έχει κίνηση. Υπολογίζω να ξεμπερδέψω μετά από 3-4 "φανάρια" και έτσι απολαμβάνω το καφέ μου ήρεμα και ακούω προσεκτικά το δελτίο ειδήσεων...

     Ξαφνικά αιφνιδιάζομαι, όταν ακούω ότι κάποιος (που δεν τον είχα δει προηγουμένως) προσπαθεί να ανοίξει, την πίσω δεξιά πόρτα! Όλες οι πόρτες του ταξί ασφαλίζουν (κλειδώνουν, μόνο για τους απ'έξω) όταν ξεκινάει το όχημα. Από μέσα, ανά πάσα στιγμή θελήσεις, μπορείς να πιάσεις το πόμολο και να ανοίξεις (εκτός αν μεταφέρω μωρό, που τότε ενεργοποιώ την "παιδική" ασφάλεια και μόνο στη πόρτα που κάθεται το μωρό). Είναι μια πολύ χρήσιμη ρύθμιση που έχει το αυτοκίνητο, για λόγους ασφαλείας κυρίως, αλλά και για να αποφεύγω τους "απροσκάλεστους" πελάτες στα φανάρια, που ανοίγουν την πόρτα κατά βούληση, να ρωτήσουν αν πηγαίνω προς το προορισμό τους κ.λ.π.

     Είναι, μια κυρία, γύρω στα 60-65, που προφανώς νομίζει ότι κάτι έχει η πόρτα και μετά τις πρώτες 1-2 προσπάθειες συνεχίζει, με περισσότερη δύναμη, να ανοίξει την (κλειδωμένη) πόρτα. Ανοίγω το παράθυρο του συνοδηγού και της λέω, "κυρία, είμαι μισθωμένος! Δεν μπορώ να σας πάρω ...και η πόρτα είναι κλειδωμένη!" Εν τω μεταξύ, ανοίγει το φανάρι, και ακολουθώντας την αργή ροή, ξανασταματάω μετά από περίπου 10-15 μέτρα. Η κυρία όμως δεν το βάζει κάτω... Σχεδόν τρέχοντας, ξαναέρχεται, προφανώς μην έχοντας καταλαβαίνει τι της έχω πει και συνεχίζοντας να τραβάει το πόμολο, μου λέει, "στη Βασ. Σοφίας, πάω...".
"Ναι, αλλά εγώ είμαι μισθωμένος" της επαναλαμβάνω...
"Έλα μωρέ, παλικάρι μου πάρε με" παρακαλάει... "με έχει φάει το κρύο εδώ και δε με παίρνει κανείς ...σε παρακαλώ..." (ευτυχώς άφησε τη πόρτα τώρα για να παρακαλέσει...).
Η Βασ. Σοφίας ήταν στο δρόμο μου και αν και είναι αρχή μου να μην βάζω άλλο πελάτη, όταν είμαι μισθωμένος (ούτε καν το διαπραγματεύομαι, δηλαδή...) είπα να κάνω μια εξαίρεση για αυτή τη κυρία. Άλλωστε είχα χρόνο "ασφαλείας" μπροστά μου σε περίπτωση που κάτι δεν πήγαινε καλά και έτσι δεν θα αργούσα στο ραντεβού μου.

     Αφού της άνοιξα την πόρτα, μπήκε μέσα και μου λέει, "αφού δεν έχεις άλλον μέσα, γιατί δεν με έπαιρνες;". Πιο ήρεμα αυτή τη φορά και αφού ξεκινήσαμε, της εξήγησα ότι πάω σε ραντεβού και άρα ήμουν μισθωμένος και άρα δεν μπορούσα να την πάρω. Επίσης, της είπα ότι η "σημαία" ήταν κατεβασμένη και είχα και ταμπέλα "μισθωμένο όχημα" και το βασικότερο (για την ίδια)... δεν την ρώτησα καν που πάει για να αποφασίσω αν ή όχι θα την πάρω...
Αφού ήταν καλυμμένη πλέον με τις αποστομωτικές απαντήσεις μου, μου ανακοινώνει το ακριβή προορισμό της, "Θα με πας στον Λευκό Σταυρό, στην Βασ. Σοφίας..."
-Χμμμ... κλινική είναι;  την ρώτησα και για σιγουρευτώ έκανα και την αφελή ερώτηση, "Φυσικά δεν εννοείται το γνωστό νοσοκομείο ΕΡΥΘΡΟΣ Σταυρός;"
-Όχι... όχι... τον Ερυθρό Σταυρό! "ΛΕΥΚΟΣ Σταυρός" λέγεται και είναι κλινική, μου διευκρίνισε!
-Και είναι επί της Βασ. Σοφίας;
-Ναι ...δεν ξέρεις που είναι, με ρώτησε με στόμφο!
Ενώ έσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ που να είναι άραγε αυτή η κλινική, παραδέχτηκα γρήγορα ότι δεν την ήξερα...
-Καλά ...θα σου πω εγώ, μου είπε με αποφασιστικότητα!

     Κάτι μου ερχόταν στο μυαλό, αλλά όχι σε ...λευκό! Κάτι θυμόμουν σε κλινική επί της Βασ. Σοφίας, αλλά σε... άλλο χρώμα ... Χωρίς να της πω τίποτα, άρχισα το ψάξιμο στο GPS. Το "μαγικό" μηχανηματάκι μου είπε την αλήθεια... την οποία προσπάθησα να εξηγήσω στην κυρία.
-Ξέρετε κυρία, επί της Βασ. Σοφίας βρίσκεται ο ΚΥΑΝΟΥΣ Σταυρός (καλά θυμόμουν ότι ήταν άλλο χρώμα...), ενώ ο ΛΕΥΚΟΣ σταυρός, που θέλετε, βρίσκεται μόλις ένα στενό πίσω από την Βασ. Σοφίας, αλλά 5-6 τετράγωνα πιο κάτω (αυτή τη κλινική δεν την γνώριζα!).
-Όχι... Όχι... Επί της Βασ. Σοφίας είναι... θα σου πω εγώ... επέμεινε!
-Ναι, αλλά... άλλα λέει το GPS... της εξήγησα.
-Ε... κάνει λάθος, μου απάντησε, όλο σιγουριά, αδιαφορώντας για την παρατήρησή μου! Μπορεί και να σκεφτόταν το κλασικό, "χμμμ... ο ταξιτζής θέλει να με κάνει βόλτες...", ωστόσο πρόσθεσε για να ενισχύσει την άποψή της: "Έχει και ο γιός μου τέτοιο και όλο λάθη κάνει..."
Φυσικά και το ήξερα ότι το λάθος το κάνει η κυρία, αλλά δεν είχα παρά να ακολουθήσω τις οδηγίες της, αφού επέμενε τόσο... Άλλωστε, "Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο", δε λένε;

     Όταν, ευτυχώς χωρίς ιδιαίτερη κίνηση, φτάσαμε εκεί που νόμιζε ότι ήταν ο Λευκός Σταυρός, της έδειξα τη τεράστια ταμπέλα, που έγραφε, "ΚΥΑΝΟΥΣ ΣΤΑΥΡΟΣ"! Μαζί με την κλινική, φάνηκε να άλλαζε χρώμα και η πριν λίγο, "αποφασιστική" κυρία... όταν συνειδητοποίησε ότι το "μηχάνημα" είχε δίκιο και όχι αυτή...
-Μα καλά... εμένα μου είπαν ότι είναι ΕΠΙ της Βασ. Σοφίας και λέγεται "Λευκός Σταυρός", είπε με απολογητικό ύφος.
-Σας είπαν λάθος, αλλά μην στεναχωριέστε, της είπα ήρεμα. Ο ΛΕΥΚΟΣ Σταυρός είναι μόλις μερικά τετράγωνα πιό κάτω, αλλά όχι επί της Βασ. Σοφίας... Είναι μέσα, σε ένα στενάκι...
-Όχι... στάσου... στάσου! Πόσο χρωστάω; Εδώ θέλω! Θα κατέβω!
-Να κατέβετε, αν θέλετε, αλλά εδώ είναι ο ΚΥΑΝΟΥΣ Σταυρός, της τόνισα! Είναι 5,25 €...  της χαμογέλασα, λέγοντας της το λογαριασμό.
Κατεβαίνοντας, και αφού πήρε στο ακέραιο, τα ρέστα της, από τα 5,50€ που μου έδωσε, και την απόδειξή της, είπε σχεδόν μονολογώντας, "Ναι... ναι... εδώ είναι μωρέ... το θυμάμαι! Αλλά θα της έχουν αλλάξει το όνομα..."

     Όνομα ή χρώμα, σκέφτηκα, αλλά δεν της είπα τίποτα για μην ...βραχυκυκλώσει περισσότερο! Είχα και το ραντεβού στο μυαλό μου...
Ωστόσο προηγουμένως είχε πει, "μου είπαν...", τώρα είπε, "το θυμάμαι...", και παρόλα αυτά ποτέ δε μου διευκρίνισε με απόλυτη σιγουριά, πιο από τα δύο ...χρώματα ήθελε... 

Εσείς πιστεύετε, ότι πήγε τελικά στο σωστό προορισμό; Εγώ, πάντως παρηγορήθηκα με το γεγονός ότι ο άλλος προορισμός ήταν μόλις 5-6 τετράγωνα πιο κάτω, αν τελικά είχε κάνει λάθος...

Ψυχίατρο επειγόντως!

      Αν και συνήθως δεν γράφω για θέματα της επικαιρότητας, σήμερα θα κάνω μια μικρή εξαίρεση, αφού ο χθεσινοβραδινός χαμός στην εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας, δεν μπορούσε να με αφήσει αδιάφορο.
Για όσους δεν γνωρίζουν, χθες, ημέρα επιστροφής από τριήμερο, χιλιάδες αυτοκίνητα εγκλωβίστηκαν, κατά την επιστροφή τους στην Αθήνα, στην εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας. Οδηγοί και επιβάτες έζησαν "σκηνικό ...θρίλερ και απίστευτης ταλαιπωρίας μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες", όπως μετέδιδαν τα ΜΜΕ!
Ρίξτε μια ματιά στο βιντεάκι (μόλις 1 λεπτό και κάτι είναι...), να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται και συνεχίζουμε: 

     Όπως βλέπετε (ειδικά στο αντίθετο ρεύμα), μιλάμε για μια μικρή στρώση χιονιού επάνω στο δρόμο, που στο ρεύμα προς Αθήνα, λόγω των χιλιάδων αυτοκινήτων, το πραγματικό "στρώμα" ήταν σχεδόν ανύπαρκτο ή τόσο πατημένο, που ήταν σαν να οδηγείς σε ...λάσπη! Παρόλα αυτά χιλιάδες αυτοκίνητα κατόρθωσαν να εγκλωβιστούν, παρουσιάζοντας το "χαμό" που μόλις είδατε.

      Δεν θα σχολιάσω τον κρατικό μηχανισμό, που επηρεασμένος από το κίνημα "ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ", τώρα για αντιπερισπασμό θα φτιάξει, "λένε",  νέο κίνημα.... το "ΔΕΝ ΕΚΧΙΟΝΙΖΩ"!
Όπως, λοιπόν, ήταν απολύτως φυσικό και αναμενόμενο τήρησε ΠΙΣΤΑ τη παράδοση των ημερών (της βαρυχειμωνιάς) και τα έκανε για μια ακόμη φορά ΜΠΑΧΑΛΟ! Αυτό, ούτε είδηση αποτελεί, και φυσικά, ούτε έκπληξη! Προσέξτε ...δεν τοποθετούμαι πολιτικά! Διαπίστωση κάνω: Ο κρατικός μηχανισμός σε παρόμοιες καταστάσεις και στο παρελθόν και τώρα, αλλά και στο μέλλον, θα παραμένει ...δυσκίνητος, μπλοκαρισμένος και εγκλωβισμένος (στη κίνηση!!!), αναποτελεσματικός και μόνο όταν και ΑΝ ποτέ τα καταφέρνει καλά, θα αποτελεί είδηση!

      Θα σχολιάσω όμως όλους εμάς... τους οδηγούς και τους επιβάτες, που για μια ακόμη φορά, πήραμε την οικογένεια, την πεθερά και το καναρίνι μας, για να πάμε συγχρόνως ΟΛΟΙ μαζί, την ΙΔΙΑ στιγμή, από τον ΙΔΙΟ δρόμο, στο ΙΔΙΟ "πάρτι" που είχε εξαγγείλει η μετεωρολογική υπηρεσία ...3-4 μέρες νωρίτερα!!!
 

Και επειδή, δεν έχει πάντα μεγάλη σημασία το "που" θα πας να διασκεδάσεις, αλλά η "παρέα" με την οποία θα είσαι, όπως σε ένα "κωλοχανείο" μαγαζί μπορείς εύκολα να διασκεδάσεις απίθανα, αν έχεις καλή παρέα, έτσι και χθες, παρόλο που η χιονόπτωση δεν ήταν τόσο ισχυρή όσο θα ..."έπρεπε", για να γίνει χαμός, η "καλή παρέα"... των χιλιάδων οδηγών, έκανε την διαφορά και τα ΚΑΤΑΦΕΡΕ να εγκλωβιστεί μόλις 35 χιλιόμετρα μακριά από το κέντρο της Αθήνας!

Και το πάρτι αρχίζει...

Έφυγαν σχεδόν ΟΛΟΙ μαζί, (για να είναι συνεπείς στο "ραντεβού" με το καιρό!), σχεδόν ΟΛΟΙ τους απροετοίμαστοι, για να διασχίσουν ΟΛΟΙ μαζί ένα δρόμο, που ήξεραν εκ των προτέρων ότι θα είναι χιονισμένος, και θα έχει πολύ κίνηση, ακριβώς όπως έχει όλα τα διήμερα και τριήμερα, ολόκληρου του χρόνου! 

Αυτό όμως δεν είναι το μόνο κοινό σημείο της "τρελοπαρέας"!
Χιλιάδες από αυτούς δεν είχαν αλυσίδες!
Χιλιάδες άλλοι ...είχαν, αλλά απλά δεν ήξεραν πως να τις τοποθετήσουν!
Ή αν τύχαινε να ξέρουν, απλά δεν είχαν γάντια να τις τοποθετήσουν (τα γάντια δεν χρησιμεύουν να προστατέψουμε το μανικιούρ των 30 € που κάναμε πριν πάμε στο χωριό μας, αλλά να μην παγώνουν τα χέρια και άρα να μπορούμε να τοποθετήσουμε και κυρίως να σφίξουμε αποτελεσματικά και με ασφάλεια τις αλυσίδες επάνω στους τροχούς!)

     Αμ ...μερικοί άλλοι... οι "έμπειροι", που και ήξεραν και γάντια είχαν... τι έκαναν;;; Απλά ακινητοποιούσαν το όχημά τους σχεδόν στη ΜΕΣΗ του δρόμου (ή εν πάση περιπτώσει όχι επάνω στη Λ.Ε.Α!) με αποτέλεσμα να δημιουργούν ακόμα μεγαλύτερη ανάσχεση στη κυκλοφορία! (Είδα ένα παρόμοιο στιγμιότυπο στη TV (δυστυχώς δεν κατόρθωσα να βρω το βιντεάκι να σας το δείξω) να σταματάει σχεδόν οριζόντια στη μέση του δρόμου, μετά από ολίσθηση και να κατεβαίνει να βάλει τις αλυσίδες ΑΚΡΙΒΩΣ σε εκείνο το σημείο! Σου λέει... αφού ΕΔΩ γλίστρησε  "τ’αμάξι", άρα είναι ώρα να βάλουμε τις αλυσίδες...ΕΔΩ!)

Και το πάρτι κορυφώνεται...

 

     Κάποιοι άλλοι, συμπαθέστατοι κατ'άλλα, που ακόμα και σήμερα, μετά από χιλιάδες ενημερωτικά ρεπορτάζ και άλλους τρόπους ενημέρωσης, συνεχίζουν να βάζουν τις αλυσίδες σε λάθος τροχούς ... τι σου λένε;;; (Αν τις βάλω χιαστί, σου λέει... το κάνει 4Χ4!!! Ή ...αφού το πορτμπαγκάζ είναι γεμάτο και κάθεται και η "μαμά" πίσω, θα τις βάλω πίσω... και ας έχει μπροστά την κίνηση το αυτοκίνητό του!)

      Άλλο κοινό που είχαν οι "δόκιμοι Εσκιμώοι" ήταν ότι ξεκίνησαν με μισοάδεια ρεζερβουάρ (αφού με φτάνει να πάω στην Αθήνα, σου λέει... γιατί να το φουλάρω;) με αποτέλεσμα, όταν ακινητοποιήθηκαν από την κίνηση (ποιά "κίνηση" δηλαδή... Χαλκίδα-Αθήνα, σου λέει, ο άλλος το έκανε σε 7 ώρες!!! Δηλαδή, ταξίδι σε ...super slow motion!) να αρχίζουν να σβήνουν τους κινητήρες, για να κάνουν οικονομία στα καύσιμα, με αποτέλεσμα να βλέπεις μέσα από τα ΘOΛΑ τζάμια, γυναίκες παιδάκια και κυρίους, να φοράνε σκουφάκια, κασκόλ, γάντια και παρ'όλα αυτά να παγώνουν σταδιακά, αφού με κλειστό τον κινητήρα δεν υπάρχει θέρμανση στο αυτοκίνητο...
    

     Και μια παρένθεση (όλο παρενθέσεις είμαι... το ξέρω!) για τα θολά τζάμια! Ρε παιδιά, δε λέω το καλύτερο και πιο αποτελεσματικό καμουφλάζ όταν πας με τη γκομενίτσα ή με το "θεό", σε κανά παρκάκι ή σε καμιά ερημιά να βγάλετε τα ματάκια σας, είναι τα θολά τζάμια! Νιώθεις "σιγουριά", ιδιωτικότητα και αποφεύγεις και τους ματάκηδες... και στο τέλος γράφεις και "I love you!" επάνω στο τζάμι ...πριν πάρεις το "πατσαβούρι" να το καθαρίσεις. ...Αλλά όταν οδηγούμε, τα θολά τζάμια, είναι ένα απαράδεκτο και άκρως επικίνδυνο φαινόμενο! Εκείνο εκεί το κουμπάκι που γράφει επάνω του A/C (το αιρκοντίσιον) είναι η "μαγική" λύση για ΟΛΑ τα θολά τζάμια του αυτοκινήτου! Επειδή, μου έχει τύχει κάποια κυρία οδηγός να μου πει, "μα καλά... χειμωνιάτικα "αρκοντίσιο"(!) θα βάλω;;;", θέλω να εξηγήσω ότι άσχετα με την εποχή, το air condition του αυτοκινήτου σας ΠΡΕΠΕΙ να λειτουργεί τουλάχιστον 1-2 φορές το μήνα, για κάμποση ώρα, έτσι ώστε να μπορεί λειτουργεί αποτελεσματικά ΟΛΕΣ τις εποχές του χρόνου! Όσο για την θερμοκρασία... ε... αυτή ρυθμίζεται από άλλο κουμπάκι ή διακόπτη! Όσο για τα (πολύ λιγότερα πλέον) αυτοκίνητα που δεν διαθέτουν κλιματισμό, υπάρχει και για αυτά αποτελεσματική λύση (όποιος ενδιαφέρεται ας μου στείλει e-mail να του εξηγήσω το τρόπο). Πάντως το ..."πατσαβούρι" ΔΕΝ είναι η λύση για τα θολά τζάμια!
Τώρα να σας πω και για ένα άλλο κουμπάκι... που όταν το πατάμε (συνήθως) όταν ΔΕΝ πρέπει, απλά εκνευρίζουμε και ενοχλούμε και αυτούς που ακολουθούν, αλλά και τους μπροστινούς μας, αλλά και αυτούς που κινούνται στο αντίθετο ρεύμα! Δηλαδή ...ΟΛΟΥΣ τους άλλους! 

Μιλάω για το κουμπάκι που ενεργοποιεί τους προβολείς ή τα φώτα ομίχλης! Οι προβολείς ομίχλης κάνουν ακριβώς αυτό που λένε: Είναι τόσο έντονο το φως τους, όσο χρειάζεται για να οριοθετούμε το αυτοκίνητο μας επάνω στο δρόμο, όταν υπάρχει ομίχλη και για να βλέπουμε χαμηλά το δρόμο.

Όταν όμως δεν υπάρχει ομίχλη, αλλά βροχή ή χιονόπτωση ή και .."χαρά Θεού", ενοχλούμε τα μάτια αυτών που είναι μπροστά μας (από το καθρέπτη τους) ή αυτών που κινούνται αντίθετα, επειδή απλά η δέσμη των περισσοτέρων προβολέων ομίχλης είναι αρρύθμιστη. Τα δε πίσω φώτα ομίχλης, όταν είναι αναμμένα, αφενός "βγάζουν μάτια", αφετέρου συχνά δίνουν την εντύπωση ότι φρενάρουμε. Σε μερικά δε αυτοκίνητα τα πίσω φώτα ομίχλης είναι τόσο έντονα, που σχεδόν καλύπτουν τα φώτα "στοπ" όταν φρενάρουμε... Σε όλες δε τις περιπτώσεις που δεν υπάρχει ομίχλη και ο δρόμος είναι βρεγμένος, τα φώτα ομίχλης αντικατροπτίζονται επάνω του, με ..."θεαματικά" αποτελέσματα στα νεύρα των άλλων οδηγών!

Κλείνει η τεράστια παρένθεση. ...Ουφ!

      Και μ'αυτά και μ'αυτά, όταν επιτέλους οι "δόκιμοι Εσκιμώοι" της εθνικής οδού, κατάφερναν να φτάσουν σε κάποια λογική απόσταση από κάποιο "καφέ" ή σταθμό ανεφοδιασμού, απλά, αρκετοί από αυτούς, στάθμευαν τα αυτοκίνητά τους στη λωρίδα έκτακτης ανάγκης και πήγαιναν με τα πόδια, για "εφόδια" πρώτης ανάγκης (ξέρετε τα γνωστά ...τσιγάρα ...καφέ ...χάμπουργκερς ...πατατάκια ...ααα ...και κανά τσάι για τη "μαμά"!)

      Το αξιοσημείωτο(!) είναι ότι σε πολλά σημεία αυτού του γενικού χαμού, ο παράδρομος της Εθνικής (ή η παλιά εθνική...)  λειτουργούσε ΜΙΑ ΧΑΡΑ, με αποτέλεσμα όσοι κινούνταν παράλληλα με την εθνική οδό (που την επέλεξαν για να γλυτώσουν τα διόδια, φυσικά!!!) και έβλεπαν το χαμό που επικρατούσε επί της εθνικής, να θεωρούν ότι έκαναν κίνηση "ματ" με την επιλογή τους να χρησιμοποιήσουν αυτό το δρόμο της επιστροφής...

Και 'γω αναρωτιέμαι τώρα... Αν αυτοί οι άνθρωποι... (ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ δηλαδή)... δεν θέλουμε ΨΥΧΙΑΤΡΟ να μας εξετάσει... τότε, ποιός θέλει;

Υ.Γ. Φήμες λένε ότι το πάρτι κράτησε μέχρι τις 3-4 το πρωί... "τυχεράκηδες"!