Τα taxi-δάκια σας εύχονται:

solo ...honeymoon

     4η Ιουλίου... εθνική εορτή των Ηνωμένων Πολιτειών! Super Special μέρα για τους Αμερικανούς. Για μένα, δεν ήταν παρά μια ακόμα συνηθισμένη μέρα, όπου δούλευα και ως συνήθως είχα ένα ακόμα τράνσφερ από το αεροδρόμιο για ξενοδοχείο της Αθήνας. Περίμενα ένα ζευγάρι από την Ατλάντα. Το να βρουν και να κλείσουν εισιτήριο τέτοια μέρα, αμ' τι άλλο, υποδηλώνει ότι το έχουν κλείσει μήνες πριν...

     Περίμενα λοιπόν με την πινακίδα με το όνομά τους (είχα οδηγία από το ταξιδιωτικό γραφείο που με είχε μισθώσει να γράφει η ταμπέλα, "Mr & Mrs Tade & Deina").
Μετά από λίγο, βλέπω να κατευθύνεται προς το μέρος μου, μια κυριολεκτικά μικροσκοπική κοπελίτσα, κρατώντας μια επίσης μικροσκοπική αποσκευή, γύρω στα 25, που φαινόταν μάλλον ταραγμένη από την έκφρασή της. Δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Σκέφτηκα... "Χμμμ... μια ακόμα επιβάτιδα που πιθανόν να έχει χάσει κάποιες από τις αποσκευές της...". Αυτό είναι ένα πολύ συνηθισμένο φαινόμενο και συχνά οι πελάτες ανησυχούν, τουλάχιστον στην αρχή.
     Μου είπε ότι αυτή είναι η Mrs Deina! Την καλωσόρισα με χειραψία, της ευχήθηκα "Happy 4th July!" (απαραίτητη ευχή για αυτούς... κάτι σαν το "χρόνια πολλά" για εμάς, τις ημέρες των Χριστουγέννων) και αμέσως την ρώτησα που είναι ο κύριος Tade; ("θα ψάχνει για την χαμένη αποσκευή τους", σκέφτηκα).
- "Είμαι μόνη μου", απάντησε, αγνοώντας το "Happy 4th July" και μου έκανε εντύπωση!
-"...Ναι... αλλά υποτίθεται ότι πρέπει να είστε δύο μαζί", της είπα, δείχνοντάς της και το όνομα του κυρίου στην ταμπέλα.
- "Οχι... όχι... δεν θα έρθει ο κύριος", μου είπε και το βλέμμα της ήταν αιρούμενο, κοιτάζοντας στο ...πουθενά!
- "Σε ποιό ξενοδοχείο πάμε;", την ρώτησα σκόπιμα, αφού ήδη το γνώριζα,   περισσότερο για να "τσεκάρω" όμως, ότι όντως ήταν αυτή που ισχυριζόταν ότι ήταν και δεν επρόκειτο για κάποια σύμπτωση.
- "Πάμε στο Intercontinental...", μου είπε με σιγουριά!
Ρε... γαμώτο! Τι γίνεται με τον άλλον, σκέφτηκα και αμέσως έβγαλα το κινητό για να ενημερώσω το τουριστικό γραφείο για την ..."solo" άφιξη, καθώς περπατάγαμε προς το πάρκινγκ. Η κοπέλα του γραφείου που μου μίλησε στο τηλέφωνο μου είπε, "Πρόκειται για ζευγάρι που ήρθε για ταξίδι του μέλιτος, και έχουν κλείσει 7 μέρες διακοπές στην Ελλάδα! Ρώτα τη μήπως ο συνοδός της έχασε την πτήση και αν πρόκειται να έρθει με άλλη πτήση, για να στείλουμε κάποιον να τον παραλάβει."

     Έκλεισα το τηλέφωνο, επιβίβασα την κοπελίτσα και την μινιατούρα αποσκευή της και ξεκίνησα, έτοιμος να αρχίσω πάλι τις ερωτήσεις για να μάθω την συμβαίνει, σύμφωνα με την οδηγία του γραφείου.
 Δεν πρόλαβα όμως να την ρωτήσω, ούτε καν να ξεκινήσω καλά-καλά, όταν έκπληκτος την άκουσα να ξεσπάει σε λυγμούς!
Αιφνιδιασμένος κυριολεκτικά, από αυτό, την ρώτησα αν είναι καλά και τι μπορώ να κάνω για την βοηθήσω;
Μου ζήτησε συγνώμη για την αντίδρασή της και με διαβεβαίωσε ότι είναι καλά και δεν θέλει τίποτα, σκουπίζοντας τα δάκρυά της... Δυστυχώς, ήταν τόσο μικροσκοπική, που δεν μπορούσα να την κοιτάξω από τον καθρέπτη και δεν ήμουν σίγουρος για την κατάστασή της...
     Τώρα όμως, μετά από αυτή την αντίδραση, δεν ήξερα αν έπρεπε να την ρωτήσω και πως να την ρωτήσω για τον συνοδό της, όπως μου είχαν πει να κάνω, αφού διάφορα σενάρια πέρναγαν από το μυαλό μου.
 Τελικά το αποφάσισα! Αφού έπρεπε να ρωτήσω, θα τη ρώταγα όσο πιο ευγενικά μπορούσα,
"Συγνώμη... μου είπαν από το γραφείο να σας ρωτήσω αν ο κύριος Tade πρόκειται να έρθει με άλλη πτήση, για να κανονίσουν την παραλαβή του από το αεροδρόμιο", της είπα.
Πήρε μια βαθιά ανάσα, ανασηκώθηκε όσο μπορούσε στο κάθισμα που καθόταν και με τσιριχτή φωνή, που έβγαζε ...ένταση, μου είπε, "Ο κύριος Tade δεν πρόκειται να έρθει! Δεν θα έρθει ποτέ! Είναι απασχολημένος..!"

     Απασχολημένος honeymooner;;;;;;;; Και την έστειλε μόνη;;;;  Χμμμ... κάτι δεν πάει καλά εδώ..! Σίγουρα κάτι σοβαρό είχε συμβεί, αλλά εμένα μου αρκούσε η απάντησή της, αφού δεν είχα κανένα δικαίωμα να ρωτήσω οτιδήποτε περισσότερο, όσο και αν ότι συνέβαινε ήταν ΠΟΛΥ περίεργο. Δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι η επαγγελματική μου διακριτικότητα πάλευε με την ανθρώπινη περιέργειά μου, αλλά τελικά αποφάσισα να μην ρωτήσω τίποτα!
"Καλώς! Θα ενημερώσω το γραφείο" της είπα άχρωμα και αδιάφορα και έκανα να πιάσω το τηλέφωνο για να τηλεφωνήσω.
"Το ήξερα ότι θα εκτεθώ, αν ερχόμουν, και όλοι σας θα αναρωτιόσαστε, αλλά η ψυχολόγος μου, μου είπε να το κάνω, αν το θέλω τόσο πολύ! Τουλάχιστον αγαπώ την Ελλάδα και η επίσκεψή μου εδώ είναι μια απόδειξη...", μου είπε...!!!
Άφησα το τηλέφωνο και ανταποκρίθηκα προσποιούμενος τον ανήξερο, "Δεν καταλαβαίνω" της είπα, "σε ποιόν θα εκτεθείτε και ποιός θα αναρωτιέται και για ποιό λόγο;" συνέχισα.

     "Είμαι σε ταξίδι του μέλιτος, κύριε..." μου είπε με βουρκωμένα μάτια!
"Oh..!", ψέλλισα, περιμένοντας να συνεχίσει, αλλά αυτή έκλαιγε και πάλι!  Συχνά νιόπαντρα ζευγάρια μου λένε ότι είναι σε ταξίδι του μέλιτος και η κλισέ απάντηση είναι "Συγχαρητήρια! Καλά να περάσετε..." και άλλα τέτοια, αλλά εδώ ...τι λένε, αναρωτήθηκα!
"Πες τε μου τι μπορώ να κάνω για εσάς" της είπα, βλέποντάς τη να κλαίει γοερά και πάλι! Αισθανόμουν πολύ αμήχανα και δεν μπορούσα να προσποιηθώ τον αδιάφορο, έχοντας έναν άνθρωπο μέσα στο αυτοκίνητο που να έχει βαλαντώσει στο κλάμα!
     Αφού ανασκουμπώθηκε, άρχισε να μου μιλάει αποφασιστικά και πιο σταθερά, "Είχα ένα χρόνο δεσμό με τον κύριο Tade. Πριν μια βδομάδα ήταν να παντρευτούμε... Αλλά δεν παντρευτήκαμε ΠΟΤΕ! Μια μέρα πριν το γάμο, τον έπιασα να πηδάει μια τσούλα, μέσα στο σπίτι που ετοιμάζαμε για να μείνουμε μετά το γάμο. Χωρίσαμε, όπως καταλαβαίνεις. Εγώ έπεσα σε κατάθλιψη και υποφέρω πολύ επειδή τον αγαπάω πραγματικά! Δεν ζήτησε ποτέ συγνώμη για ότι έκανε. Είχαμε κλείσει αυτό το ταξίδι, στις αρχές του χρόνου για το ταξίδι του μέλιτος... Και τελικά ήρθα μόνη! Πρόκειται να πάρω χιλιάδες φωτογραφίες και να του τις στείλω όταν επιστρέψω! Έχασα αυτόν... αλλά όχι και το ταξίδι! Μου κόστισε μερικές χιλιάδες δολάρια!"

     Έμεινα σύξυλος... τι να πω? Τι λένε σε τέτοιες περιπτώσεις; Η κοπέλα δεν φαινόταν ΚΑΘΟΛΟΥ καλά! Τώρα άρχισε να "δένει" η όλη συμπεριφορά και τα γεγονότα με την υπόθεση. Άρχισαν να μου περνάνε διάφορες κακές σκέψεις... Οι καταθλιπτικοί άνθρωποι είναι απρόβλεπτοι μερικές φορές...
Της απάντησα, "Λυπάμαι για αυτό που ακούω! Η ζωή είναι όλο απρόβλεπτες εκπλήξεις, αλλά ευτυχώς δεν σταματάει μετά από ένα ατυχές γεγονός! Κάνε κουράγιο και προσπάθησε να το δεις πιο ψύχραιμα, αν και ξέρω ότι είναι δύσκολο... σε καταλαβαίνω!"
Αυτή, μου είπε όλο νόημα, "Η ζωή είναι απρόβλεπτη, αλλά οι άντρες είσαστε ακόμα πιο απρόβλεπτοι..."

     Ήταν άραγε οι άντρες (έτσι γενικά και αόριστα) οι δολοφόνοι της ευτυχίας της ή ένας συγκεκριμένος; Το σίγουρο είναι ότι η κοπέλα υπέφερε και δεν είχα κανένα σκοπό να της κάνω «φιλοσοφική» συζήτηση. Απλά ήθελα, όσο ήταν αυτό δυνατόν να την ηρεμήσω, έστω και λίγο.

     Ελέχθησαν πολλά, που δεν έχει νόημα να μεταφερθούν εδώ. Ωστόσο ήταν ένα πραγματικά ατυχές γεγονός που με έκανε πραγματικά να στεναχωρηθώ! Όταν την αποβίβασα, επικοινώνησα με το γραφείο και τους είπα την απίστευτη περίπτωση. Μια βδομάδα μετά έμαθα, από το γραφείο, ότι η κοπέλα επέστρεψε 2 μέρες μετά την άφιξή της, πίσω στην Ατλάντα μαζί με την αδελφής της, που είχε έρθει να την πάρει... Τουλάχιστον ήταν σε καλά χέρια, σκέφτηκα! Ελπίζω να το έχει ξεπεράσει και να έχει βρει και πάλι την ευτυχία της!

ο υπερήλικας ...κουβαλητής!

      Σχεδόν κάθε φορά που βρίσκομαι στη Ραφήνα ...το διασκεδάζω. Πηγαίνω συνήθως γεμάτος και φεύγω άδειος. Στο ενδιάμεσο, και ανάλογα την ώρα της ημέρας ή καφεδίζω με κανά συνάδελφο ή τρώω κάτι ελαφρύ (υπάρχουν πολλές επιλογές). Βρέθηκα λοιπόν εκεί πρόσφατα και αφού αποβίβασα την ευγενική κυρία που με είχε μισθώσει απ'το κέντρο της Αθήνας, κατευθύνθηκα προς το γνωστό μου "στέκι" για καφεδάκι.


     Λίγο πριν φτάσω, σταμάτησα υποχρεωτικά σε ένα "stop" να ελέγξω το δρόμο. Στην άκρη του δρόμου ήταν ένας παππούς... πραγματικά υπερήλικας! Έκανα να φύγω, αφού δεν ερχόταν κανείς, όταν είδα ότι με αιρούμενο και ασταθές βήμα κατέβηκε το πεζοδρόμιο και άρχισε να περπατάει. Ακινητοποίησα το αυτοκίνητο και περίμενα να δω προς τα που θα κάνει... Είχα σκοπό να τον περιμένω να περάσει απέναντι... ελπίζοντας ότι θα τον άφηναν και από το αντίθετο ρεύμα. Αυτός, ενώ στη αρχή έδειχνε ότι ήθελε να περάσει απέναντι ξαφνικά, άλλαξε πορεία και κατευθύνθηκε προς την πόρτα του συνοδηγού ...χωρίς όμως να κάνει κάτι, κάποιο σήμα, νεύμα ή κάτι, που να υποδηλώνει ότι ήθελε ταξί. Αφού έφτασε δίπλα στη πόρτα, κρατήθηκε με το αριστερό του χέρι από την οροφή του αυτοκινήτου και με το δεξί που κράταγε ένα μπαστούνι, προσπάθησε να ανοίξει την πόρτα! Άκουγα το μπαστούνι να χτυπάει επάνω την λαμαρίνα της πόρτας και ο παππούς τράβαγε με δύναμη την πόρτα, η οποία όμως ήταν κλειδωμένη! (Όταν το αυτοκίνητο ξεκινάει, οι ασφάλειες πέφτουν και κλειδώνει η πόρτα... μέχρι να την απασφαλίσει και πάλι ο οδηγός από μέσα).


   ..."Περίμενε παππού" του φώναξα και συγχρόνως πάτησα το κουμπί της απασφάλισης. Ο παππούς άνοιξε με δύναμη την πόρτα και μου είπε με τρεμάμενη, αλλά δυνατή φωνή! "Περίμενε ...περίμενε ... μη φύγεις!" Σχεδόν με "κράταγε" με το τρόπο που βαστούσε τη πόρτα και τον τρόπο που προσπαθούσε να μπει μέσα... Φοβόταν να μην φύγω μάλλον...
Όπως είναι φυσικό οι από πίσω άρχισαν τα "όργανα" ....Κόρνες και φωνές... με "ερωτόλογα" του τύπου, "άντε ρε μαλάκα ταρίφα... Κοίτα ρε που βρήκε να σταματήσει!"
Τι να πεις τώρα; Ότι ένας υπερήλικας ΚΑΤΑΦΕΡΕ να με ακινητοποιήσει και έτσι και έκανα την παραμικρή κίνηση, έστω να πάω να σταματήσω λίγο πιο κάτω το αποτέλεσμα θα ήταν να τον παρασύρω (στα σίγουρα όμως ...έτσι που κρατιόταν επάνω στο αυτοκίνητο). Από την άλλη πάλι τι να πεις; "Αν ήταν ο πατέρας σου θα ήθελες να ξεκινήσω;" ή "ρε, ΚΑΦΡΕ στο λεωφορείο που σταματάει όπως νά'ναι και ενώ ΣΥΧΝΑ μπορεί να σταματήσει και δεξιότερα και να σε αφήσει να περάσεις αλλά δεν το κάνει, εσύ ΔΕΝ κορνάρεις, αλλά πας και κολλάς από πίσω και περιμένεις σαν τη κότα!"  Όχημα δημόσιας μεταφοράς είναι και το ταξί!


      Δεν είχα ΚΑΜΜΙΑ επιλογή, παρά να βοηθήσω το άνθρωπο, παρά να ακούσω τις κόρνες και τις διαμαρτυρίες των "βιαστικών" που ακολουθούσαν. Κατέβηκα λοιπόν, ταχύτατα και έτρεξα δίπλα. Του πήρα το μπαστούνι, του κράτησα το κεφάλι για να μην χτυπήσει καθώς έμπαινε και περίμενα να ...λυγίσει το σώμα του και να πέσει σχεδόν χωρίς αντίσταση, στο κάθισμα, βογκώντας ελαφρά από την προσπάθεια. Ξαναέτρεξα στη θέση του οδηγού και ξεκίνησα.
"Τώρα που σε τσάκωσα, θα μου κάνεις τη χάρη να με πας να πάρω νερό και μετά θα με πας σπίτι, παλικάρι μου" μου είπε με ύφος αποφασιστικό! "Που μένεις παππού;", τον ρώτησα ήρεμα.

"Εδώ, παρακάτω... στις συκιές" μου είπε δείχνοντας με το χέρι προς μια κατεύθυνση που δεν φαίνονταν πολλά σπίτια.
"Και τι νερό θέλεις; Να σταματήσω σε κανά περίπτερο;"
"Όχι! Θα πάμε στο σούπερ μάρκετ! Πάω μια φορά τη βδομάδα και αγοράζω νερό. Θα πάρουμε μια κασέλα", μου είπε...
"Κασέλα;... Εννοείς ένα κιβώτιο με πολλά μπουκάλια νερό;"
"Ναι... και αν μπορείς έλα μέσα να με βοηθήσεις... Δεν είναι και πολύ βαριά. Θα σε πληρώσω..."
Ωραία, σκέφτηκα! Πάντα το διασκεδάζω στη Ραφήνα. Γιατί όχι και σήμερα; Και φυσικά θα πήγαινα να τον βοηθήσω, αφού αν δεν πήγαινα, ο παππούς δεν υπήρχε περίπτωση να το κάνει μόνος του και μάλιστα σε λιγότερο από μερικές ώρες...!


      Με τα πολλά, αφού μου πήρε κάμποση ώρα να βρω το συγκεκριμένο σούπερ που ήθελε, πάρκαρα στο πάρκινγκ και ξεκινήσαμε ΜΑΖΙ για "ψώνια"... Είχε πολλή πλάκα η όλη φάση... πήραμε καροτσάκι (για να μην κουραστώ ...όπως μου είπε!), μπήκαμε στο ασανσέρ, περιηγηθήκαμε στα ράφια με τα εμφιαλωμένα νερά και περιμέναμε με υπομονή να πληρώσει στο ταμείο...
Κανά εικοσάλεπτο αργότερα, τον έβαλα πάλι μέσα και αφού έριξα ένα κιβώτιο με εμφιαλωμένα νερά στο πορτ-μπαγκάζ, ξεκίνησα.
"Παππού, που είναι αυτές οι συκιές; Σε ποιά οδό μένεις;"
"Α ...δεν τις ξέρεις τις συκιές; Α... δεν θα είσαι από εδώ.. Από που είσαι;;"
"Ναι, είμαι ξένος.... Είμαι από την Αθήνα παππού! Πες μου την οδό που μένεις" (ήθελα να τη βάλω στο GPS)
"Από την Αθήνα; Σιγά μην είσαι από την Αθήνα... όλοι φερτοί είναι εκεί! Έτσι κι εσύ! Από που κρατάς;"
Άντε τώρα να εξηγήσεις στο παππού ότι ΔΕΝ ήξερα κυριολεκτικά που να πάω... αφού δεν μου έλεγε! Δεξιά, αριστερά; ΠΟΥ;
"Παππού πες μου τον δρόμο που μένεις και θα σου πω από που είμαι..."
Το σκέφτηκε λίγο και μετά από μερικά δευτερόλεπτα... είπε:
"Στις Συκιές μένω. Εκεί να με πας και θα σου δείξω το σπίτι"
Άντε πάλι από την αρχή ..."Παππού ΔΕΝ ξέρω που είναι οι Συκιές... πες μου την οδό που μένεις και θα σε πάω!"
"Αν δεν ξέρεις, τότε θα σου πω εγώ ...πήγαινε προς το γεφυράκι και θα σου πω μετά"
Ευτυχώς, ήξερα το "γεφυράκι"... πήγα προς τα εκεί λέγοντάς του από που είμαι, αφού επέμενε τόσο πολύ αν και απογοητεύτηκε που ήμουν "φερτός στην Αθήνα" και όχι από την Ραφήνα ή τουλάχιστον από κάποια επαρχία.
Μετά από 3-4 λεπτά φτάσαμε στο "γεφυράκι" ..."και τώρα προς τα που πάμε;", τον ξαναρώτησα, αφού εμφανώς δεν παρακολουθούσε την διαδρομή.... "Στάσου"... μου λέει... "Που είναι το γεφυράκι;"
Αλάρμ και σταμάτημα δεξιά ήταν η αντίδρασή μου... "Παππού μόλις περάσαμε πάνω από το γεφυράκι ...τώρα που να πάω;"
"Για πήγαινε σιγά-σιγά ...εδώ κάπου έχει μια μάντρα... θα στρίψουμε μέσα"
Ξεκίνησα πάλι... ψάχνοντας για μάντρα...
Μετά από κανά χιλιόμετρο και αφού πλέον αρχίσαμε να βγαίνουμε από τη Ραφήνα, βλέπω ένα πέτρινο τοίχο, κάποιου σπιτιού και ξαναρωτάω, "Αυτή είναι η μάντρα που λες παππού; Εδώ δεν έχει στενό να στρίψω!"
"Στάσου ...στάσου..." μου λέει, "Δεν είναι αυτή η μάντρα... λάθος με πας!"
Άντε πάλι ...αλάρμ και δεξιά... και αρχίζω πάλι με υπομονή τις ερωτήσεις.
"Παππού, πες μου την ΟΔΟ που μένεις και θα το βρω μόνος μου"
"Αφού δεν είσαι από εδώ. Δεν το ξέρεις τον δρόμο. Θα σου πω εγώ!"
"Παππού, αν μου πεις την ΟΔΟ που μένεις θα τη βάλω στο "μηχάνημα" και θα μας πάει αυτό... Πες μου σε παρακαλώ το όνομα του δρόμου που μένεις"
"Χρυσή..." ψέλλισε με απορία! Σίγουρα δεν κατάλαβε αυτό που είπα για το "μηχάνημα", αλλά μάλλον ήθελε να μου δώσει μια ευκαιρία…

"Ορίστε; Χρυσή; Τι Χρυσή;"
"Οδός ...Χρυσή!", ξαναείπε.

Άρχισα να πληκτρολογώ τη λέξη "Χρυσή", αμφισβητώντας την εγκυρότητά της, όταν είδα στην οθόνη του GPS, "Χρυσής: Οδός χωρίς αρίθμηση"!
"ΧΡΥΣΟ-στομε... δεν το έλεγες νωρίτερα!", σκέφτηκα! Όντως υπήρχε οδός "Χρυσής"!
Σε λιγότερο από 3-4 λεπτά ήμασταν εκεί... Ευτυχώς δεν είχαμε απομακρυνθεί πολύ! Αραιοκατοικημένη περιοχή. Ήταν χωματόδρομος και όντως υπήρχαν κάμποσες συκιές τριγύρω!
"Νά'το ....Αυτό με την πράσινη πόρτα" μου είπε δείχνοντας το σπίτι του!
Επιτέλους! Του άνοιξα την πόρτα και βγήκε αγκομαχώντας. Τον βοήθησα να ανέβει 1-2 μικρά σκαλάκια που είχε και του είπα να περιμένει να του πάω και τα νερά, όταν άκουσα την γειτόνισσα να του λέει, "Μπάρμπα Νίκο, που γύρναγες πάλι;"
Μέχρι να πούνε τα δικά τους, με την "κυρα-Δέσποινα", όπως την προσφώνησε ο παππούς, είχα βάλει το κιβώτιο με το νερό δίπλα από την κυρία είσοδο, του σπιτιού.

     "Τι σου χρωστάω" με ρώτησε, κάνοντας προσπάθεια να βρει το πορτοφόλι του.
"Κάτσε να δω το ταξίμετρο" του είπα, αφού στην αγωνία μου να βρω το σπίτι του, δεν πρόσεχα το ταξίμετρο....
"Όχι το ταξίμετρο" είπε κάπως θυμωμένα και με αιφνιδίασε! "Εμένα ο Σάκης, μου παίρνει 20 ευρώ! Τόσα θα πάρεις και εσύ!" επέμενε αποφασιστικά!
Η κυρία Δέσποινα, (η γειτόνισσα από δίπλα, που τώρα είχε έρθει στο κατώφλι της εξώπορτας) μου εξήγησε ότι ο "Σάκης" είναι ένας ντόπιος ταξιτζής, που τον στέλνει ο παππούς για ψώνια συχνά, αλλά τώρα έλειπε και ο παππούς βγήκε μόνος του...


     Ρίχνω μια κλεφτή ματιά στο ταξίμετρο και γράφει, 14.20 Ευρώ... μετά από τόση ώρα, κυρίως αναμονής, και μερικών περιττών χιλιομέτρων που κάναμε ψάχνοντας. "Παππού, εγώ με 15 Ευρώ είμαι εντάξει. Ο Σάκης δίκαια σε χρεώνει ένα εικοσάρικο, επειδή ο άνθρωπος έρχεται με ραντεβού εδώ. Εμένα με βρήκες στο δρόμο όμως. Δώσε μου 15 Ευρώ κι είμαστε εντάξει," του λέω...
"Όχι... 20 θα πάρεις κι εσύ!", μου ξαναλέει, και μου προτάσει ένα εικοσάρικο, που κατόρθωσε να βγάλει από το πορτοφόλι του.
"Βρε Χριστιανέ μου, ΛΙΓΟΤΕΡΑ σου ζητάει ο άνθρωπος", του λέει, μαλώνοντάς τον η κυρά-Δέσποινα!
"Χαζό με πέρασες;" της λέει. "Το κατάλαβα! Αλλά θα πάρει και αυτός 20 επειδή με "ξεπερέτησε", είπε αποφασιστικά!
Πήρα τα χρήματα, τον ευχαρίστησα και μου είπε, "Να'ρχεσαι καμιά φορά από 'δω όταν σε βγάζει ο δρόμος. Είσαι καλό παιδί!" και αμέσως γυρνώντας προς την κυρά-Δέσποινα, της λέει, "Είναι ξένος. Δεν είναι από εδώ, αλλά είναι καλό παιδί..."
Βάλαμε τα γέλια και οι δύο και αφού τους χαιρέτησα, πήγα για εκείνο το καφέ που δεν πρόλαβα να αρχίσω ποτέ!

της νύχτας τα καμώματα

 

     Περασμένες 3.00 το πρωί στην Αγία Παρασκευή. Ανηφορίζω τον κεντρικό δρόμο (την "Αγίου Ιωάννου") οδηγώντας αργά και τεμπέλικα, αφού έτσι κι αλλιώς μόνος μου είμαι στο δρόμο, ρεμβάζοντας κάτω απ'το φως του δρόμου, κάποιους αξιόλογους κήπους που έχει εκεί γύρω. Ξαφνικά, από το πουθενά πετάγεται από το πεζοδρόμιο, μια παρέα, δύο αντρών και μιας γυναίκας, κάνοντάς μου σήμα να σταματήσω. 

     Όταν φτάνω κοντά βλέπω ότι είναι όλοι τους νεαροί. Γύρω στα 20 τόσα…  Ο ένας ανοίγει την πίσω δεξιά πόρτα και ο άλλος αγκαλιάζει την κοπέλα, της δίνει ένα αποχαιρετιστήριο γρήγορο φιλί  και αυτή μπαίνει μέσα στο ταξί. Ο πρώτος, κλείνει προσεκτικά την πόρτα και μετά και οι δύο μαζί κάνουν να φύγουν, όταν η κοπέλα, άρχισε να μου μιλάει με σπαστά (άθλια) ελληνικά, με εμφανή ξενική προφορά.  Μου είπε να την πάω στην "Αγία Παρασκευή"...
"Μα, στην Αγία Παρασκευή είμαστε της λέω... που ακριβώς θέλετε;"
Με ρώτησε αν μιλάω αγγλικά, επειδή της ήταν δύσκολο να μου εξηγήσει στα ελληνικά. "Ναι μιλάω..." της απαντάω στα αγγλικά. Και αρχίζει με άπταιστα αμερικάνικα (προφανώς ήταν η μητρική της γλώσσα) να μου εξηγεί, ότι θέλει να πάει σε ένα δρόμο της Αγίας Παρασκευής, που δεν ξέρει την ονομασία του, αλλά ξέρει όμως να μου πει πως να πάμε εκεί.
"Κανένα πρόβλημα... είμαι έτοιμος, σας ακούω!" της απαντάω.

Άρχισε λοιπόν να μου λέει, "στρίψε εδώ, δεξιά, μετά αριστερά, ευθεία, κ.λ.π ...κ.λ.π.". Στην αρχή θεώρησα ότι θα πήγαινε κάπου κοντά σχετικά, αφού μου είπε στη Αγία Παρασκευή, αλλά η ώρα πέρναγε, και αυτή με είχε βάλει σε κάτι σκοτεινά μικρά δρομάκια, που είμαι σίγουρος, μόνο οι κάτοικοι της γειτονιάς ήξεραν πως να περιηγηθούν εκεί... Άρχισα να συνειδητοποιώ από ένα σημείο και μετά ότι μάλλον κάνουμε "κύκλους" σε κάποια συγκεκριμένη γειτονιά. Φαινόταν σαν να ψάχνει. Ήμουν έτοιμος να την ρωτήσω, αν πράγματι ήξερε που πηγαίναμε ή αν είχε μπερδευτεί, αφού εκτελούσα επ΄ακριβώς τις οδηγίες της, όταν με πρόλαβε και με σταμάτησε μπροστά από το πάρκινγκ μιας τετραώροφης πολυκατοικίας.

     Και αμέσως μετά μου "σκάει το παραμύθι": "Σας πειράζει να με περιμένετε λίγο, να ανέβω στο διαμέρισμα να φέρω λεφτά, επειδή δεν έχω μαζί μου;" Μου πέρασαν διάφορα από το μυαλό, αλλά είπα να μην γίνω καχύποπτος ή αγενής ..."κανένα πρόβλημα... με την ησυχία σας" της είπα, προσποιούμενος τον άνετο...


     Το πάρκινγκ βρισκόταν στην πυλωτή της πολυκατοικίας, και η είσοδος της ήταν ακριβώς δίπλα, αλλά έμπαινες από το πλάι... Έτσι όταν κοίταξα να δω που πάει, την είδα να στρίβει προς την είσοδο, αλλά δεν είχα οπτικό πεδίο να την δω να μπαίνει μέσα. Δεν ανησύχησα ιδιαίτερα, αφού αρχικά ήμουν καλόπιστος και υπομονετικός. Η αναμμένη μηχανή του ταξί δούλευε στο ρελαντί και ήταν το μοναδικό που ακουγόταν εδώ και μερικά λεπτά στην περιοχή. Σκέφτηκα να την σβήσω, μήπως και γίνομαι ενοχλητικός σε κάποιο από τα χαμηλά διαμερίσματα. Ησυχία απλώθηκε παντού τώρα και βγήκα από το αυτοκίνητο, άναψα διστακτικά ένα τσιγάρο και άρχισα με νωχελικά βήματα να κατευθύνομαι διακριτικά προς την είσοδο της πολυκατοικίας. Δεν μπήκα μέσα όμως, αν και η εξώπορτα παρέμενε ανοιχτή. Απομακρύνθηκα πάλι, περπατώντας πίσω προς το ταξί...  Τα λεπτά πέρναγαν... άρχισα να υποψιάζομαι ότι κάτι δεν πάει καλά...

     Τώρα είχαν περάσει πάνω από 5-6 λεπτά αναμονής και σκέφτηκα ότι και με τα πόδια να ανέβαινε στο τελευταίο πάτωμα και να κατέβαινε και πάλι θα είχε έρθει. Επίσης σκέφτηκα ότι ποτέ δεν είδα να ανάβει κάποιο φως στις σκάλες ή κάπου αλλού και έτσι άρχισα να κατευθύνομαι πάλι προς την είσοδο. Αυτή τη φορά πιο αποφασιστικά και λιγότερο διακριτικά... Έριξα μια γρήγορη ματιά στα κουδούνια και είδα ότι ήταν περίπου 10-12 κουδούνια. Αυτό που πρόσεξα όμως δεν μου έδινε καμιά αμφιβολία, για το τι είχε γίνει.... Δίπλα από την κυρία είσοδο, φαινόταν το υπόλοιπο κομμάτι του πάρκινγκ που δεν φαινόταν από το δρόμο... το οποίο κατέληγε και πάλι σε δρόμο! Δηλαδή το παρκινγκ ήταν διαμπερές έχοντας δύο εισόδους-εξόδους... σε δύο παράλληλους δρόμους, που προφανώς είχε γίνει η έξοδος προς την απάτη, για το κορίτσι που περίμενα και που εξαφανίστηκε σαν την μάγισσα.

     Χαμογέλασα πικραμένα, και άρχισα να πηγαίνω προς το ταξί πάλι κοιτώντας στα μπαλκόνια, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να δω κάτι... Όταν μπήκα μέσα στο αυτοκίνητο κοίταξα το ταξίμετρο, που εκείνη την στιγμή μου έλεγε ότι αυτή, η πρώτη μου εμπειρία αυτού του είδους, μου είχε κοστίσει μόλις 9,87 ευρώ μαζί με την αναμονή! Εεεε ….δεν ήταν και τόσο άσχημα για χρέωση ...διπλής ταρίφας, λόγω ώρας, σκέφτηκα!
"Όλα έχουν κάποιο κόστος", το φιλοσόφησα, για να παρηγορηθώ. Με ένα δεκαρικάκι μαθαίνεις ότι την επόμενη φορά πρέπει να είσαι πιο προσεκτικός!

     Από τότε μου 'χει ξανασυμβεί κάμποσες φορές να μου πουν να τους περιμένω να μου φέρουν χρήματα, αλλά ποτέ δεν με κορόιδεψαν. Απλά από τύχη φαντάζομαι όμως, αφού παρόλο το "δεκάρικο" που είχα "επενδύσει" εκείνη τη νύχτα, "για να μάθω", η αλήθεια είναι ότι δεν έλαβα ποτέ επιπρόσθετα μέτρα.... "Να ζητάς το κινητό για ενέχυρο" με συμβούλεψαν συνάδελφοι... αλλά τι να πω... Ντρέπομαι να μπω σε τέτοια διαδικασία...

     Ίσως και η κοπέλα να είχε πέσει θύμα κλοπής (υπερχρέωσης) από ταξιτζή στο παρελθόν και να ήθελε να εκδικηθεί… αλλά η εκδίκηση (και μάλιστα η τυφλή!) δεν είναι μαγκιά! Η ανεκτικότητα είναι!

sex shop

     Καλοκαίρι, Ιούλιος. Βρισκόμαστε πλέον στα "φόρτε" της τουριστικής περιόδου. Ως συνήθως, τέτοια εποχή, μεταφέρω τουρίστες καθημερινά. Ήμουν μαζί με ένα συνάδελφο στο αεροδρόμιο, περιμένοντας 6 συγκεκριμένα άτομα (τρία ζευγάρια), από τις Η.Π.Α. για μια προμισθωμένη διαδρομή προς το λιμάνι του Πειραιά. Οι εν λόγω τουρίστες θα συνέχιζαν το ταξίδι τους για κάποιο νησί.

      Κάποια στιγμή βγαίνουν από την πόρτα των αφίξεων  του "Ελευθερίου Βενιζέλου" και οι 6 μαζί, μες την τρελή χαρά! Γέλια, πειράγματα και γενικώς πολύ κέφι επικρατεί μεταξύ τους! Μετά τις σχετικές χαιρετούρες και τα καλωσορίσματα με μένα και τον συνάδελφο, αποφασίζουν ότι θέλουν να χωριστούν σε "αγόρια" και "κορίτσια" και να επιβιβαστούν από τρία άτομα σε κάθε ταξί. Και έτσι γίνεται, με μένα να επιβιβάζω, τις τρείς κυρίες... Η ηλικία όλων τους, είναι κοντά στα 40…φεύγα.

      Τα τράνσφερς με τουρίστες, και κυρίως με Αμερικανούς, είναι σχεδόν πάντα ενδιαφέροντα, αλλά και κουραστικά. Μιλάνε ΠΟΛΥ, ρωτάνε ΑΚΑΤΑΠΑΥΣΤΑ,  γελάνε ΣΥΧΝΑ και δυνατά, χωρίς εμφανή λόγο μερικές φορές, και σχεδόν ΠΑΝΤΑ αφήνουν γενναιόδωρα "tips" (φιλοδωρήματα).
Ξεκινώντας την οδήγηση προς Πειραιά, άρχισα συγχρόνως και την τυπική "ξενάγηση" εξηγώντας τους, ως συνήθως, πόσο μακριά είμαστε από το λιμάνι, πόση ώρα θα κάνουμε να πάμε εκεί, τι θα δούμε στο δρόμο, ποιά βουνά είναι αυτά που βλέπουμε μπροστά μας, ποιός θα είναι ο καιρός τις επόμενες 3-4 μέρες, αν και ποιοί απεργούν τις επόμενες 3-4 μέρες κ.λ.π.  Αυτά λίγο έως πολύ είναι, αφενός κλισέ για μένα, αφετέρου είναι αδύνατον να τα αποφύγω να τα πω, αφού θα με ρωτήσουν μόνοι τους έτσι κι αλλιώς! Λες και είναι συνεννοημένοι ρωτάνε σχεδόν πάντα τις ίδιες ερωτήσεις ...και αφού καλύψουν τα γενικά θέματα, μετά ..."πυρ κατά βούληση"! Ρωτάει ο καθένας ότι του κατέβει! Απίστευτες ερωτήσεις ...απρόσμενες, αφοπλιστικές, αλλά και ...χαζές ερωτήσεις!

Μια "συλλογή" ...αμερικάνικων (και όχι μόνο) ερωτήσεων, με την κατάλληλη επεξεργασία και τα κατάλληλα σχόλια, ίσως έβγαζε ένα καλό αντικείμενο για ένα post.

      Στη διαδρομή, ήταν εμφανής η πολύ καλή τους διάθεση (πήγαιναν διακοπές, άλλωστε), που συνοδεύονταν με γέλια, σχόλια κ.λ.π. αλλά και η πρόθεσή τους να κάνουν "πλάκα στον ταξιτζή", και έτσι άρχισαν τα διακριτικά πειράγματα... λίγο φλερτ... αλλά πάντα σε ευγενικά και "ασφαλή" (για αυτές) πλαίσια (σημειωτέον, όταν δουλεύω ΔΕΝ φλερτάρω ΠΟΤΕ!!!. Είμαι σαν ...ρομπότ σχεδόν!).

Απαραίτητη παρένθεση: (Το "soccer" στα αγγλικά σημαίνει "ποδόσφαιρο", και το "sucker" σημαίνει "κορόιδο" στην καθομιλουμένη, αλλά επίσης "sucker" σημαίνει και κάποιος που "γλύφει", "ρουφάει", "βυζαίνει" κ.λ.π. (από το ρήμα "suck" που σημαίνει "βυζαίνω, ρουφώ... κ.λ.π") Η προφορά της λέξης στο άκουσμά της είναι παραπλήσια του "σόκερ" ή "σάκερ", αλλά με μικρή διαφορά ανάμεσα στο "ο" και το "α"). Κλείνει η παρένθεση.

      Φτάνοντας, λοιπόν, κοντά στο Πειραιά, και καθώς περνούσαμε από τα στάδια "Καραϊσκάκη" και το κλειστό "Ειρήνης και Φιλίας", όπως όλοι, έτσι και αυτές με ρώτησαν τι στάδια είναι αυτά κ.λ.π. Τους εξήγησα λοιπόν, ότι το μεν Σ.Ε.Φ. είναι κλειστό και παίζουν, μπάσκετ, βόλεϊ κ.λ.π. και το δε "Καραϊσκάκη" είναι ποδοσφαιρικό στάδιο. Για την ακρίβεια είπα για το Καραϊσκάκη την φράση, "...αυτό το στάδιο το χρησιμοποιούμε για "soccer"..." και αυτές ...βάλανε τα γέλια, επειδή, με την όχι καλή αμερικάνικη προφορά μου, ήταν σαν να είπα (παραφράζοντας  λίγο το νόημα) ότι "...το χρησιμοποιούμε για να ...γλύφουμε". Φυσικά κατάλαβαν πολύ καλά τι εννοούσα, αλλά ...το διακωμωδούσαν  λόγω της "πιπεράτης" ερμηνείας της (σκόπιμα παραφρασμένης) έννοιας... και λόγω της χαλαρής "ατμόσφαιρας" που ήδη είχαν δημιουργήσει. Ακολούθησαν διάφορα σχόλια, σεξουαλικού πάντα περιεχομένου, ("να γιατί οι άντρες θέλουν να πηγαίνουν στο γήπεδο" και άλλα τέτοια), πάντα όμως χωρίς την δική μου συμμετοχή και φυσικά γέλια ...πολλά γέλια! (εγώ ... όμως, εκεί ...παγοκολόνα!)

      Στην συνέχεια, και αφού φτάναμε σχεδόν στο προορισμό μας, σταματήσαμε σε ένα φανάρι στον Πειραιά πολύ κοντά στο λιμάνι, και ακριβώς δίπλα μας, καθώς ήμασταν σταματημένοι, υπήρχε ένα "stand" στο πεζοδρόμιο σε σχήμα "Λ", με μια διαφήμιση που έγραφε, μεταξύ άλλων, "SEX SHOP στον 1ο όροφο". Τότε η πιο "θαρραλέα" από τις τρεις, που καθόταν και δίπλα μου, με ρώτησε με αθώο δήθεν ύφος, "τι πουλάει ένα sex shop στην Ελλάδα";

      Οι άλλες δύο άρχισαν να γελάνε... (σκουντώντας τους αγκώνες τους μεταξύ τους ...τις παρακολουθούσα διακριτικά από τα καθρεφτάκια μου) και εγώ έπρεπε να απαντήσω υποτίθεται σε αυτή την ερώτηση ...οπότε με "αθώο" και σοβαρό ύφος της λέω όσο καλύτερα μπορούσα,
"Τα προϊόντα ενός sex shop είναι διεθνή και όχι τοπικά. Αυτό σημαίνει ότι πουλάνε ακριβώς τα ίδια προϊόντα που πουλάνε και στην χώρα σας, και προορίζονται ακριβώς για την ίδια χρήση διεθνώς ...απευθύνονται δε στο ίδιο ακριβώς κοινό...!"

      "Και ποια είναι η χρήση τους;" με ρώτησε χωρίς να προλάβω να πάρω ανάσα, παίρνοντας μεν αθώο ύφος, αλλά τα "γέλια" στα μάτια της πρόδιδαν την "στημένη" ερώτηση. Ησυχία ακολούθησε τώρα και από τις άλλες δύο του πίσω καθίσματος που χασκογέλαγαν, οι οποίες ναι μεν ησύχασαν, αλλά ξέχασαν να "σοβαρέψουν" τα πρόσωπά τους που παρέμεναν χαμογελαστά, αναμένοντας με αγωνία την απάντησή μου.
"Αυτά τα προϊόντα είναι συνήθως για ...οικιακή χρήση. Φαντάζομαι ότι μπορεί κάποιος να τα χρησιμοποιήσει, μόνος του ή με παρέα, κατά την διάρκεια, πριν ή και μετά το σεξ, ανάλογα με το πόσο συναρπαστική θέλει να κάνει τη "συνεδρία" του", απάντησα.
Άρχισαν να γελάνε δυνατά και να σκουντάει η μία την άλλη, όταν η φίλη τους ξαναρώτησε επιτηδευμένα και σκανδαλιάρικα, αλλά τώρα δεν μπορούσε πλέον να συγκρατήσει τα γέλια της: "...Και που αλλού μπορεί να τα χρησιμοποιήσει κάποιος;"

      Σχεδόν θα σταμάταγα το αυτοκίνητο για να αποβιβάσω τώρα, έτσι έπρεπε να είμαι σύντομος: "Κυρία ...πράγματι σας ενδιαφέρει να το μάθετε αυτό ή τεστάρετε τα όρια της φαντασίας μου; Μπορεί, υποθέτω να τα χρησιμοποιήσετε σε διάφορα σημεία του σπιτιού... όπως στο καναπέ ή το δάπεδο του σπιτιού σας, καθώς μιλάτε στο τηλέφωνο ή παρακολουθείτε τηλεόραση, ή στη κουζίνα καθώς πλένεται τα πιάτα, ή όταν κάνετε ηλεκτρική σκούπα, ακόμα και στη μπουγάδα ...Εξαρτάται από την δική σας φαντασία!"

      Το τι έγινε (από τα γέλια) είναι απερίγραπτο καθώς κατέβαιναν απ' το αυτοκίνητο... Σταμάτησα ακριβώς πίσω από το προπορευόμενο ταξί που μετέφερε τα "αγόρια". Πολλά κεφάλια περαστικών γύρισαν να δουν γιατί αυτές γελάνε τόσο έντονα. Οι δε σύζυγοί τους που κατέβαιναν και αυτοί από το προπορευόμενο αυτοκίνητο, αναρωτιόντουσαν τι ήταν τόσο αστείο και γελάνε οι αγαπημένες τους τόσο έντονα και δυνατά προκαλώντας την προσοχή των παραβρισκόμενων.

Μου έδωσαν ένα απίστευτα υψηλό(!!!) φιλοδώρημα! (η διαδρομή ήταν ήδη προπληρωμένη και το φιλοδώρημα ήταν μεγαλύτερο από την αξία της!!!). Αναρωτιόμουν αν είχαν χρόνο να τους κάνω "Athens by night" τι θα μου έδιναν;

      Χαίρομαι όταν χαίρονται οι πελάτες μου και ας είναι για ασήμαντα πράγματα! Γνωρίζοντας  πόσο "πουριτανική" και "δήθεν" είναι η μεσαία αμερικάνικη οικογένεια, χαίρεσαι όταν κάνεις χιούμορ με αισθητική απαλλαγμένη από ηλίθιους συναισθηματισμούς και παλιομοδίτικα κόμπλεξ. Ο "πουριτανισμός" τους είναι ευπρόσδεκτος, μόνο όταν τον ξεμπροστιάζεις και του δίνεις χρωματισμό με λεπτό  χιούμορ.

πάμε ...θάλασσα!

     Νέος ακόμη ταξιτζής, εκείνο το καλοκαίρι, έχω ήδη αρχίσει να εξοικειώνομαι με τη νύχτα και τα "καλούδια" της. 

Ξημερώματα Σαββάτου, λίγο πριν τις 03.00 το πρωί βρίσκομαι στα "Τουρκοβούνια", ή "Αττικό άλσος", πάνω από το Γαλάτσι και οδηγώ μόνος μου στο δρόμο, κάνοντας μια "περατζάδα" έξω από τις ταβέρνες που βρίσκονται στην περιοχή, μήπως και βρω κανά ξεχασμένο πελάτη…
Και όντως, στο αντίθετο ρεύμα από αυτό που οδηγούσα, ακριβώς απέναντι από την γνωστή για την "γουρνοπούλα(!) Μεσσηνίας" ταβέρνα, είναι ένα νεαρός, γύρω στα 25, με κοντομάνικο χωρίς μανίκια (ε... να δείχνουμε και τα μπράτσα μας!), τσιγάρα, αναπτήρα και κινητό στο χέρι και γυαλί ηλίου στο κεφάλι… που μάλλον το χρειάζεται για "στέκα" για τα μαλλιά του, τέτοια ώρα!

      Μου κάνει σήμα, ενώ ταυτόχρονα, σφυρίζει με το γνωστό κόλπο χώνοντας τα δύο δάκτυλα στο στόμα, ταράζοντας τέτοια ώρα τις κουκουβάγιες και τα νυχτοπούλια, που θα βρίσκονταν, ακριβώς πίσω του, στο πυκνό πευκόδασος.

 
      Σταματάω, τρέχει σφαίρα και μπαίνει στη θέση του συνοδηγού! 

"Πάμε …θάλασσα!" μου λέει, ενώ παράλληλα, ξεφορτώνεται τον εξοπλισμό του (κινητό, τσιγάρα, αναπτήρα) στο ταμπλό του αυτοκινήτου, με μια κίνηση οικειότητας, αν όχι αγένειας, θα έλεγα! Μάλλον τα πέταξε, εκεί πάνω, παρά τα άφησε.
-Καλημέρα σας! Που εννοείτε "θάλασσα", ρωτάω.
Ακούγοντας "θάλασσα", θεώρησα αρχικά ότι πάει κάπου στην "Παραλία", όπως συχνά ονομάζει ο κόσμος τις περιοχές, από το Παλαιό Φάληρο, έως περίπου και τη Γλυφάδα. Ωστόσο, το γενικό και αόριστο, "θάλασσα" δεν με κάλυπτε. 
-...Θάλασσα, επιμένει, ..."Πάμε στη θάλασσα!!!" επαναλαμβάνει, με τόνο διαταγής, και προφορά ...απροσδιόριστη, αφού και το "λ" και το "σ" ηχούν περίεργα στ'αυτιά μου!
Όπως "πάμε πλατεία", του Λαζόπουλου σκέφτηκα, αλλά δεν το είπα.
-... Εννοείτε στη παραλία?
-...Ναι ...ναι ...στη θάλασσα!
"Ε ...ρε κόλλημα με τη θάλασσα! Θα κολυμπήσει τέτοια ώρα;", αναρωτήθηκα.
Ξεκινάω... Τον αφήνω να ηρεμήσει λίγο, να εξοικειωθεί με το "περιβάλλον" και σκέφτομαι ότι μέχρι εκεί, σίγουρα θα βρω μια άκρη...
Πολύ σύντομα, η έντονη και διαπεραστική μυρωδιά του αλκοόλ, με κάνει να ανοίξω ακόμα περισσότερο το μισάνοιχτο παράθυρό μου, αλλά που επίσης είναι μια σημαντική πληροφορία για εμένα, ξέροντας ότι έχω να συνεννοηθώ αρχικά και να μεταφέρω στην συνέχεια, ένα μεθυσμένο πελάτη. Ωστόσο δεν είναι και "λιώμα". Μια χαρά διέσχισε κάθετα τον δρόμο, όταν έτρεξε και μπήκε στο ταξί, σκέφτομαι.
Δεν αφήνω να περάσει πολύ ώρα, όμως ...μη και τον πάρει ο ύπνος, και συνεχίζω τις ερωτήσεις.
-Που ακριβώς θέλετε στη παραλία?
-Στη θάλασσα, ρε φίλε... σου είπα... στη θάλασσα...
Χμμμ... ΔΕΝ υπάρχει συντονισμός σκέφτομαι!
Χαμογελάω, για να δείξω την καλή μου πρόθεση και επιμένω, με "αθώο" ύφος :
-Το κατάλαβα ότι μου είπατε "στη θάλασσα", αλλά δεν κατάλαβα που ακριβώς εννοείτε; Σε ποιό σημείο στη ...θάλασσα; (σε ποιό ...νησί; Θα ήταν η επόμενη ερώτησή μου!)
-Εγώ θάλασσα την ξέρω... Τι άλλο να σου πω; Και πριν προλάβω να ξαναεπιμείνω, συνεχίζει, "Αυτό που δεν ξέρω είναι ποιός τραγουδάει απόψε εκεί. Ξέρεις εσύ;"
Οοοοπ! Άρχισε να συντονίζεται η κατάσταση, σκέφτομαι.
-Ααα... εννοείται  ΣΤΟ (κέντρο) "Thalassa", στη Γλυφάδα!
-...Εεεε ...ναι! Τι λέω τόση ώρα; ΣΤΗ Θάλασσα!
-...Μου είπατε ΣΤΗ θάλασσα... και όχι ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ "Thalassa", αλλά δεν πειράζει... το βρήκαμε! 
-Έλα μωρέ... το ίδιο κάνει... Θάλασσα ΤΗΝ λένε, πάντως! 

      Άντε τώρα να εξηγείς την σημασία των άρθρων μπροστά από τις λέξεις σε ένα μεθυσμένο, στις 3 το πρωί.... 

Έπρεπε να του πω, "Ναι φίλε μου ...πάμε ΣΤΗΝ θάλασσα ν'ακούσεις, ΤΗΝ Θάνο Πετρέλη, ΤΗΝ Κώστα Καραφώτη και ΤΟΝ Αποστολία Ζώη"!

η έγκυος πελάτισσα...

     Όταν ξεκίνησα να δουλεύω σαν οδηγός ταξί, είχα νοικιάσει ένα παμπάλαιο Toyota, που σε λίγους μήνες θα αποσυρόταν από την κυκλοφορία. Όταν συνέβη το παρακάτω περιστατικό δεν ήμουν ούτε καν ενός μηνός ταξιτζής, άρα εντελώς άπειρος και με μόνο την βασική γνώση της πόλης.

      Γύρω στις 4 τα ξημερώματα βρέθηκα στην Πανόρμου (στον δρόμο που στατιστικά βγάζει "κούρσες" σχεδόν οποιαδήποτε μέρα και ώρα!). Μετά από λίγο βλέπω να πετάγεται σχεδόν στη μέση του δρόμου ένας άντρας, γύρω στα 30, με ένα λευκό T-shirt, μάλλον ατημέλητος που μου έκανε σήμα να σταματήσω, κουνώντας έντονα και τα δύο του χέρια… σημάδι ότι βιαζόταν. Σταμάτησα διστακτικά προσπαθώντας να τον "σκανάρω", όσο αυτό ήταν δυνατόν, καθώς αυτός άνοιγε την πόρτα να μπει στο αυτοκίνητο.
Μπήκε μέσα μάλλον βιαστικά και μετά φάνηκε να …χαλαρώνει στην πολυθρόνα του συνοδηγού. Δεν μίλησε αμέσως… Αφού τον καλησπέρισα, ρώτησα ευγενικά που θα πάμε, χωρίς να ξεκινήσω… Με κοίταξε, μετά κοίταξε δεξιά, αριστερά έξω από το παράθυρο, και μου είπε με σπαστά ελληνικά και εμφανώς ταραγμένος … "Πάμε σπίτι, πάρουμε γκυναίκα και πάμε Κύριο Βασιλά…". Όπως καταλαβαίνεται δεν ήταν σαφής, αλλά η ταραχή του, είχε μεταδώσει και σε μένα μια απροσδιόριστη νευρικότητα.
      Επέμενα να ΜΗΝ ξεκινάω …περιμένοντας να καταλάβω τι εννοούσε. Δεν κρύβω, ότι μου έδωσε αρχικά την εντύπωση, ότι φαινόταν μάλλον κυνηγημένος ή κάτι τέτοιο και σε συνδυασμό την παρουσία του, τα σπαστά ελληνικά, την ασάφειά του και την περίεργη ώρα, άρχισα μέσα σε δευτερόλεπτα να νοιώθω ανασφαλής.

      Ο φουκαράς όμως ήταν ΕΜΦΑΝΩΣ σοκαρισμένος, αλλά εγώ δεν το γνώριζα. Προσπάθησε πάλι λοιπόν να μου εξηγήσει, "Πάμε σπίτι, εντό ντεξιά. Πάρουμε γκυναίκα και πάμε κύριο Βασιλά. Γκυναίκα έγκυο και πάρουμε τηλέφωνο κύριο Βασιλά, περιμένει εμάς νοσοκομείο, γκεννήσει γυναίκα…"
Ξεκίνησα αυτή τη φορά, κάνοντας αμέσως δεξιά, όπου επέμενε να μου δείχνει, επειδή ουσιαστικά κατάλαβα ότι η γυναίκα του γεννάει και θα την πηγαίναμε σε κάποιο κύριο Βασιλά… Τον γιατρό του μάλλον;

      Μετά από μόλις 50-70 μέτρα, μέσα στο στενάκι, βλέπω δεξιά, μια έγκυο γυναίκα ( … πιο έγκυος δεν γινόταν! Η κοιλιά της ήταν κυριολεκτικά τεράστια!) να υποβαστάζεται από μια άλλη γυναίκα… μάλλον την αδελφή της, αφού οι δύο γυναίκες έμοιαζαν πολύ στο πρόσωπο.  Η εγκυμονούσα φόραγε ένα ελαφρύ νυχτικό και ένα ζακετάκι από πάνω. Η άλλη φόραγε πυτζάμες . Και οι δύο με παντόφλες… Ήταν Απρίλιος και το ξημέρωμα, ήταν δροσερό, αλλά όχι παγωμένο.
Μόλις σταμάτησα ακριβώς δίπλα στην εγκυμονούσα, αυτή προσπάθησε να προχωρήσει προς το αυτοκίνητο, αλλά παρόλη την βοήθεια της "αδελφής" της, έδειχνε να μην μπορεί…
     Βρισκόμουν σε περιστατικό διακομιδής μιας εγκυμονούσης λοιπόν! Τι πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα!  Ότι έκανα στο εξής το έκανα ενστικτωδώς και όχι επειδή είχα κάποια εμπειρία ή εκπαίδευση.

      Αισθάνθηκα την αδρεναλίνη μου να αρχίζει να ανεβαίνει κατακόρυφα! Κατέβηκα γρήγορα και έτρεξα δίπλα στην εγκυμονούσα, αφού πρώτα είχα ανοίξει την πίσω δεξιά πόρτα. Την έπιασα από το άλλο μπράτσο της, και μαζί με την συνοδό της την βάλαμε πολύ προσεκτικά μέσα στο αυτοκίνητο! Η "αδελφή" της που μίλαγε πολύ καλά ελληνικά, μου είπε, "σας παρακαλώ να την πάτε στο Αττικό νοσοκομείο". Μετά κάτι είπε σε κάποια βορειοανατολική γλώσσα (Ρώσικα, Ουκρανικά, Πολωνικά? Ίσως… δεν ξέρω!) προς τον άντρα που παρέμενε μέσα στο αυτοκίνητο.
Ψέλλισα, ένα "μάλιστα", δεν ρώτησα τίποτα και έτρεξα πάλι στο βολάν. Ξεκίνησα πολύ βιαστικά με σκοπό να βγω πάλι στην Πανόρμου. Συγχρόνως άρχισα τις ερωτήσεις. "Που είναι το Αττικό νοσοκομείο …ξέρετε?" Σιγά μην ήξεραν! Ο σύζυγος, ο οποίος ΔΕΝ είχε κουνηθεί από την θέση του, όση ώρα επιβίβαζα, σήκωσε τους ώμους του και μάλλον είπε "δεν ξέρω", αλλά αυτό δεν το κατάλαβα! Αυτό που συνειδητοποίησα ήταν ότι ο άνθρωπος ήταν ΣΟΚΑΡΙΣΜΕΝΟΣ από το όλο γεγονός και γι’αυτό προφανώς "υπολειτουργούσε". Επίσης συνειδητοποίησα, ότι η κυρία καθόταν πίσω μόνη της, ενώ αυτός στην θέση του συνοδηγού, ενώ εγώ ετοιμαζόμουν να "σπάσω" το φουκαριάρικο το Toyota πηγαίνοντας προς ένα νοσοκομείο, που ΔΕΝ ήξερα που ήταν ακριβώς και δεν ήμουν και απόλυτα σίγουρος για τον προορισμό, αφού, αυτός μου είχε πει κάτι για κάποιο κύριο Βασιλά και η "αδελφή" της εγκυμονούσης για το "Αττικό Νοσοκομείο"… το οποίο ήξερα ότι είναι κάπου στο Χαϊδάρι, αλλά όχι που ακριβώς, και πως πάνε εκεί και επίσης δεν είχε τύχει ποτέ να ακούσω ότι ήταν και μαιευτική κλινική… και αναρωτιόμουν..! Ήμουν σε μεγάλη ένταση!

      Σταμάτησα κάπως απότομα και του είπα να πάει να κάτσει πίσω και να κρατάει την "γκυναίκα", η οποία φαινόταν να υποφέρει πολύ, αφού βόγκαγε και ασυνόδευτη όπως ήταν φοβόμουν ότι δεν θα κατάφερνε να κρατηθεί μόνη της (Η αδρεναλίνη μου τώρα πιά είχε αρχίσει να κυκλοφορεί σε μεγάλες ποσότητες μέσα μου... Ήμουν σε κατάσταση "συναγερμού"!)
Γύρισα και της είπα "Μη φοβάσαι κυρία! Όλα θα πάνε καλά!" και της χαμογέλασα! Μου απάντησε με μιά ματιά ...γεμάτη πόνο! Ξεροκατάπια, αλλά συνέχισα να χαμογελώ... προσποιούμενος τον ψύχραιμο. Ευτυχώς, ο άντρας της ανταποκρίθηκε άμεσα και μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, άλλαξε θέση, πήγε πίσω, αγκάλιασε από τους ώμους την γυναίκα του και της είπε κάτι στην ίδια, ακαταλαβίστικη για μένα, γλώσσα.

      Βγήκα στην κάθοδο της Αλεξάνδρας και άναψα προβολείς και αλάρμ… αν και μάλλον υπερέβαλα, αφού η κίνηση ήταν σχεδόν ανύπαρκτη εκείνη την ώρα… Πέρασα πολύ προσεχτικά 2-3 φανάρια με κόκκινο, αλλά όχι με υψηλή ταχύτητα και για καλή μου τύχη λίγο πριν το Πεδίο του Άρεως βλέπω ένα περιπολικό παρκαρισμένο δεξιά στο λεωφορειόδρομο. Σταμάτησα δίπλα τους με σκοπό να ζητήσω βοήθεια. Πλήρωμα ήταν δύο …"παιδάκια" γύρω στα 20-22 χρονών. Ανοίγω το παράθυρο του συνοδηγού και τους απευθύνομαι. "Καλημέρα παιδιά! Έχω μια εγκυμονούσα (την έδειχνα συγχρόνως) που μάλλον γεννάει από λεπτό σε λεπτό, και μου είπε να την πάω στο Αττικό Νοσοκομείο… Μπορείτε να με βοηθήσετε?"

      Να σας πω την αλήθεια περίμενα να μου πουν, "ακολούθα μας", και φανταζόμουν σκηνές, όπως στην τηλεόραση, να πηγαίνει μπροστά το περιπολικό με τους φάρους αναμμένους και την σειρήνα να ουρλιάζει και από πίσω το ταξί… ή το καλύτερο ίσως θα ήταν να την πάρουν αυτοί και να την πάνε, αλλά με έκπληξη τους βλέπω να κοιτάει ο ένας τον άλλο, και αφού ακολούθησαν μορφασμοί αμηχανίας, μου λέει ο συνοδηγός, "αυτό πρέπει να είναι κάπου στο Χαϊδάρι, αλλά δεν ξέρουμε που ακριβώς". Απογοητεύτηκα, αλλά κράτησα την ψυχραιμία μου, "και ‘γω ρε παιδιά που πρέπει να απευθυνθώ για βοήθεια; Τι πρέπει να κάνω; Γιατί δεν ρωτάτε που είναι αυτό το νοσοκομείο;". Ο συνοδηγός και πάλι μου είπε, "Πάρε την λεωφόρο Αθηνών και κατευθύνσου προς Χαϊδάρι και ξαναρώτα!"
Αυτό το ήξερα ήδη, σκέφτηκα… αλλά δεν είχα χρόνο να διεκδικήσω  περισσότερη βοήθεια. Έκανα την τελευταία μου προσπάθεια… "Εσείς δεν μπορείτε να βοηθήσετε; Να πάτε μπροστά και να ακολουθήσω;". Μόλις τους είπα την …φαντασίωση μου με άλλα λόγια! Και η απάντηση του με άφησε άναυδο! "Όχι, φίλε μου! Είμαστε σε υπηρεσία"!
Είμαι σίγουρος ότι ποτέ δεν άκουσαν την απάντησή μου, αφού ήδη είχα ξεκινήσει… προς το άγνωστο, σε μένα, "Αττικό Νοσοκομείο"…

      Κάνοντας περισσότερο μια αγχωτική, αλλά ασφαλή, παρά πραγματικά γρήγορη οδήγηση, κατευθύνθηκα προς τη Λεωφόρο Αθηνών. Δεν ήθελα να τρέχω ανεξέλεγκτα, επειδή η ώρα ήταν περίεργη και πάνω από όλα προείχε η ασφάλεια των επιβατών μου.
Άκουγα τη γυναίκα να βογκάει και της έλεγα, κοιτώντας της απο τον καθρέπτη, "Κάνε υπομονή! Είμαστε πολύ κοντά! Σε ένα λεπτό θα είσαι με το γιατρό σου"!
Αφού ήμουν ήδη πολύ κοντά στο Χαϊδάρι, επάνω στην λεωφόρο Αθηνών κάπου στο βάθος διέκρινα ένα ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, παρκαρισμένο δεξιά, μπροστά από ένα διανυχτερεύων περίπτερο. Πήγα κατευθείαν δίπλα τους και σταμάτησα… ΝΕΑ έκπληξη ακολούθησε! Δεν φαινόταν να είναι κανείς μέσα! Ήταν σκοτεινά, τα τζάμια κλειστά και έτσι με τα βίας διέκρινα μέσα… Κοίταξα καλύτερα και είδα στην θέση του οδηγού μια φιγούρα ενός ανθρώπου να είναι γυρμένος προς τα πίσω… ακουμπισμένος επάνω στο προσκέφαλο. Ο οδηγός κοιμόταν! Πάτησα την κόρνα μια-δυό φορές και αμέσως ο άνθρωπος πετάχτηκε, προς μεγάλη μου αγαλλίαση. Άνοιξε το παράθυρο και αμέσως τον ρώτησα που είναι το "Αττικό", αφού του έλεγα για την κατάσταση των επιβατών μου… δείχνοντάς τους. Παρόλο το αγουροξύπνημα του, ο άνθρωπος μου έδωσε σαφέστατες οδηγίες, "Αμέσως μετά το δεύτερο φανάρι στα δεξιά σου, υπάρχει ταμπέλα. Ακολούθησέ την και σε ένα λεπτό, θα είσαι εκεί!"

      Πράγματι, σε ελάχιστα λεπτά πέρναγα την είσοδο του Νοσοκομείου. Ο φύλακας επίσης μου είπε που ακριβώς να σταματήσω ανοίγοντάς μου τις μπάρες.
Πολύ πιο ήρεμος πια, πάρκαρα ακριβώς έξω από την κυρία είσοδο και κοίταξα προς τα μέσα, ψάχνοντας με τα μάτια, κάποιον που να φοράει άσπρη μπλούζα …Μάταια! Ο υποψήφιος πατέρας, που είχε συνέλθει μάλλον από το σοκ, είχε κατέβει και ήταν έτοιμος να κατεβάσει και την γυναίκα του, που συνέχισε να βογκάει… "Περίμενε" του είπα! "Πρέπει να την παραλάβει κάποιος. Δεν μπορεί να περπατήσει η γυναίκα" και έτρεξα προς τα μέσα…
Τρέχοντας προς τα μέσα, συνειδητοποίησα, ότι έχω αφήσει το αυτοκίνητο έξω να δουλεύει,  και εγώ τρέχω σαν παλαβός μέσα στους διαδρόμους ενός νοσοκομείου που συνέχιζε να είναι το νοσοκομείο ….ΦΑΝΤΑΣΜΑ για μένα, αφού τώρα πια, παρόλο που είχα βρει που επιτέλους ήταν, δεν υπήρχε ούτε ένας άνθρωπος να βοηθήσει! Τελικά, λίγο πριν απελπιστώ, βλέπω μια αδελφή στο βάθος ενός διαδρόμου. Της εξηγώ τι γίνεται και μου λέει, "πήγαινε στην τρίτη πόρτα προς τα εκεί, πάρε ένα καροτσάκι, και βάλε την γυναίκα επάνω και στέλνω νοσοκόμο να την παραλάβει…".
Αυτό κι έκανα… Όταν βγήκα έξω, το ζευγάρι, ακόμα με περίμενε στο αυτοκίνητο. Έβαλα την γυναίκα να κάτσει στο καροτσάκι και την οδήγησα προς τα μέσα, όταν όντως, ένας νεαρός νοσοκόμος φάνηκε να έρχεται προς το μέρος μας… Του είπα γρήγορα να ειδοποιήσει τον κύριο Βασιλά και του παρέδωσα τη γυναίκα.

      Μου έκανε φοβερή εντύπωση, που εκτός από τον άντρα και η γυναίκα, παρόλη την κατάστασή της και τους πόνους της, έστριψε το κεφάλι της προς τα πίσω και με ευχαρίστησε με σπαστά ελληνικά! Ο άντρας κράταγε ήδη ένα χαρτονόμισμα των δέκα στο χέρι του και μου το έδωσε σαν αμοιβή για την διαδρομή. Μου έπιασε το χέρι και με τα δύο του χέρια και με ταρακούνησε ένθερμα, ευχαριστώντας με για την προσπάθεια…
Ευχήθηκα και στους δύο τα …καλύτερά μου και περίμενα μερικά δευτερόλεπτα, μέχρι που χάθηκαν στο βάθος του διαδρόμου.
Ποτέ δεν έμαθα την εξέλιξη της γέννας… Ελπίζω πάντως τώρα και οι δυό τους να χαίρονται ένα υγιέστατο παιδάκι!
Η βάρδια μου κόντευε να λήξει, αλλά την έληξα μόνος μου, λίγο νωρίτερα, αφού αυτό που χρειαζόμουν, ήταν ένας δυνατός καφές, ένα τσιγάρο και ηρεμία…

ταξίμετρο, καθρέπτης ή και τα δύο;

 

     Δουλεύω ταξί εδώ και 5 χρόνια περίπου (συνειδητή επιλογή και όχι επειδή "βγήκα από την φυλακή και δεν είχα τι να κάνω..."). Οδηγώ ένα όμορφο αυτοκίνητο, που μεταξύ των άλλων "καλουδιών" έχει και ηλεκτρονικό ταξίμετρο στον εσωτερικό καθρέπτη...
"Πολλή μούρη", μου λέγανε οι συνάδελφοι το 2007, χαρακτηρίζοντας το νέο μου, τότε, "gadgetάκι". Οι αντιδράσεις όμως από τους πελάτες ήταν και παραμένουν ποικιλόμορφες... Μερικές από αυτές βγάζουν γέλιο. 

      Μια κυρία με ρώτησε αν αυτό (δείχνοντας το ταξίμετρο) είναι ρολόι (ήταν μεσημέρι, έγραφε 5.87 €... και αναρωτήθηκα, πως το "5.87" μπορεί να είναι η ...ώρα!).
Άλλη με ρώτησε αν αυτά τα κόκκινα γράμματα δείχνουν με πόσο πηγαίνουμε... Της είπα, χαμογελώντας  "δείχνει με ΠΟΣΑ θα πάτε εσείς στον προορισμό σας" και αμέσως μετά της εξήγησα ότι δείχνει ευρώ και όχι χιλιόμετρα ανά ώρα!

      Μερικοί, κυρίως άντρες, μπαίνουν μέσα και αφού λένε τον προορισμό τους, αμέσως ψάχνουν με τα μάτια να δούνε που είναι το ταξίμετρο (αυτό το κάνουν πολλοί, άσχετα με το που είναι το ταξίμετρο). Το, μάλλον όμως, εντυπωσιακό ηχητικό σύστημα του αυτοκινήτου, που πλαισιώνεται με μια μεγάλη οθόνη 7 ιντσών η οποία δείχνει πολλές πληροφορίες, τους μπερδεύει στην αρχή και έτσι επικρατεί ησυχία και ...αυτοσυγκέντρωση, μέχρι να εκδηλωθούνε.
Αμέσως μετά ακολουθούν ερωτήσεις που χρήζουν ανάλογης απάντησης, αλλά ποτέ οι απαντήσεις δεν είναι κλισέ, αφού εξαρτάται από τον πελάτη, το στυλ του και τον τρόπο της ερώτησης. Τις περισσότερες φορές απλά δείχνω το ταξίμετρο στον καθρέπτη και ακολουθούν, γέλια αμηχανίας, (σχεδόν πάντα!), έκπληξη και αμέσως μετά καλά σχόλια, αλλά και πολλές ερωτήσεις!

Αλλά υπάρχουν και τα ευτράπελα:

-"Εσύ δεν έχεις ταξίμετρο;" (Κύριος, ρωτάει με απορία, αλλά και ανακριτικό ύφος του στυλ... "χμμμ… αμέσως σε πήρα χαμπάρι...")
-Τι να το κάνω το ταξίμετρο κύριε; Με τρία εκατομμύρια ευρώ θα είστε εντάξει!
Στην αμηχανία και το ανέκφραστο πρόσωπο του πελάτη, ακολουθεί από μένα χαμόγελο που συνοδεύεται με την προέκταση του δεξί μου δείκτη, που δείχνει το ταξίμετρο στον καθρέπτη... και έτσι αποκαθίσταται  η ψυχική του ηρεμία!

----

-"Καλά ρε φίλε, πως δουλεύεις χωρίς ταξίμετρο;" ("μαγκάκι" 20-22 χρονών που κρατάει τα τσιγάρα και τον αναπτήρα στο ένα χέρι και το κινητό στο άλλο... για να μην πιάνουν χώρο οι τσέπες του...)
-"Αφού είναι ταξί μαϊμού, τι να το κάνω το ταξίμετρο;" (Η έκφραση πάντα ίδια ...αμηχανία και "βραχυκύκλωμα", ενώ προσπαθεί να σκεφτεί τι να πει... Μακάρι να μπορούσα να αποθανατίσω αυτές τις εκφράσεις...)
Πριν επέλθει πανικός όμως, ακολουθώ την ίδια συνταγή ...χαμόγελο-δείκτης κ.λ.π. και αρχίζουν και πάλι τα σχόλια και οι ερωτήσεις.

-----

-"Φίλε, που είναι το ρολόι;" (Κύπριος, όψιμος φοιτητής)
-"Δίπλα από το ταχύμετρο. Η ώρα είναι 12.25'..."
-"Όχι δεν κατάλαβες... το ρολόι που γράφει τα λεφτά."
 (τα "λεπτά της ώρας;" σκέφτομαι να τον αποσυντονίσω εντελώς... αλλά δεν το κάνω...)
-Ααα... εννοείται το ταξίμετρο...
-Ναι... ναι, αυτό που δείχνει τα λεφτά.
-Νά το! (ξέρετε ακολουθεί το γνωστό πακέτο ..."χαμόγελο-δείκτης")
-Αααα... είπα και ΄γω.... (δεν ρωτώ "τι είπε"... φυσικά!)

-----

Ντροπαλή κυρία, που προφανώς έχει πάρει την απόφαση να ρωτήσει που επιτέλους είναι αυτό το ταξίμετρο, μετά από 1-2 λεπτά "οπτικής περιήγησης" στο ταμπλό του αυτοκινήτου.
-Συγνώμη κύριε... να σας κάνω μια ερώτηση....
Την διακόπτω πριν ολοκληρώσει με το γνωστό "πακέτο".
-Στον καθρέπτη κυρία!
-(με χαμόγελο ανακούφισης)... Α… θα το ρωτάνε κι'άλλοι ...έ; ... Ωραίο και πρωτότυπο! (το καλλιτεχνικό σχόλιο της γυναικείας ματιάς). Πρώτη φορά το βλέπω σε καθρέπτη...

-----

Επιβιβάζω στο αεροδρόμιο "Ελευθέριος Βενιζέλος". Κύριος 30 χρονών περίπου, μόνος, κοστουμαρισμένος, χωρίς αποσκευές... με χαρτοφύλακα Samsonite. Μοιάζει με "golden boy", αλλά έχει κάτι από "αλάνα" επάνω του...
-Καλημέρα φίλε μου!
-Καλημέρα σας κύριε! Που πάμε;
-Θα με πας στην πλατεία Μαβίλη ...σε παρακαλώ!
-Βεβαίως...! (και ανοίγω το ταξίμετρο με μεγαλοπρεπείς κινήσεις (ως συνήθως) για να προσέξει ότι ΕΚΕΙ είναι αυτό το ρημάδι!)
Το κοιτάει με περιέργεια...
Σιωπή...
Ακολουθεί γρήγορη οπτική περιήγηση στο ταμπλό....
Το ξανακοιτάει... και πάλι σιωπή.
Διακόπτω τον ειρμό του, αφού ο βομβητής της ζώνης έχει αρχίσει το εκνευριστικό τραγούδι του.. "Κύριε, θα βάλετε σας παρακαλώ την ζώνη σας;"
Ψελλίζει, "Ναι ...ναι...." και ενώ προσπαθεί να κουμπώσει την ζώνη του με μηχανικές κινήσεις, κυριολεκτικά καρφώνει τα μάτια του προς τον καθρέπτη... παρακολουθώντας το ταξίμετρο.
Το σκέπτεται λίγο ...και λέει, "Μη μου πεις ότι ΑΥΤΟ είναι ταξίμετρο;"
-"Μάλιστα κύριε! Το ταξίμετρο είναι."
-"ΤΙ ΕΙΠΕΣ ΤΩΡΑ ΡΕ;;;;... τι είπες τώραααα;;;" (με θαυμασμό και έκπληξη!)
-Τι είπα κύριε;... είπα ότι είναι το ταξίμετρο! (με προσποιούμενη έκπληξη)
-Ναι... ναι... το κατάλαβα... αλλά ...ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ ΡΕ;;;;
Μέχρι την πλατεία Μαβίλη, πρέπει να επανέλαβε την φράση, "τι ΛΕΣ τώρα ρε;" γύρω στις 25-30 φορές και άλλες τόσες "τι ΕΙΠΕΣ τώρα ρε;" ....θυμίζοντας μου εκείνον το "δημοφιλή" Λορέντζο, της εξίσου "δημοφιλούς"(;) για την εποχή της, εκπομπής του Mega, "ΜΠΑΡ".
Οφείλω εδώ να ομολογήσω, ότι στο τέλος εξέφρασε τον θαυμασμό του μ'ένα γενναιόδωρο  φιλοδώρημα και πολλά συγχαρητήρια για την κατάσταση του αυτοκινήτου μου και το σέρβις που έλαβε... (τουλάχιστον έτσι είπε).

ταξιιιιιιι.....

      Φωνάζω, καλώ, παίρνω, μισθώνω, προμισθώνω (ΔΕΝ προπληρώνω, όμως!) ... και στο ελληνικότερον... πετάγομαι στη μέση του δρόμου κουνώντας τα χέρια μου και κατά συνέπεια τις σακούλες που κρατάω, σαν θυμιατό, σφυρίζω, χώνοντας τα δύο δάκτυλα μου στο στόμα (αυτό ποτέ δεν κατάφερα να το κάνω....τι ατάλαντος!),  σηκώνω την μαγκούρα μου, αν είμαι υπερήλικας, σαν προέκταση του χεριού μου, οριζοντιώνω χέρι και μαγκούρα, σε ότι κίτρινο ή κιτρινωπό όχημα έρχεται προς το μέρος μου...(και ελπίζω να μην περνάει μηχανάκι εκείνη τη στιγμή... οι αποκεφαλισμοί με ανατριχιάζουν ...μπρρρρ...), επίσης κάνω τον τροχονόμο, δείχνοντας με τα δάκτυλά μου στον "ταρίφα" που βρίσκεται στην δεξιά λωρίδα του αντίθετου ρεύματος να κάνει επιτόπου (..ε..και τι πειράζει που έχει νησίδα; Ας...την καβαλήσει! Τι ταξί είναι; ), επειδή εγώ πάω προς τα ...κάτω... σιγά μη πάω απέναντι!

Τελικά... κάποιος θα σταματήσει και θα'ρχίσει το ..."ταξι-δάκι"!