Ο Διάβολος ...μιλούσε Ελληνικά!

 

     Tέλη Ιουλίου στο αεροδρόμιο. Η αίθουσα αφίξεων στο Ελευθέριος Βενιζέλος έχει γεμίσει ασφυκτικά σχεδόν, από κόσμο που περιμένει συγγενείς και φίλους. Aνάμεσά τους δεκάδες ταξιτζήδες που κάνουν τράνσφερς, με ταμπέλες στα χέρια που γράφουν ονόματα ανθρώπων ή εταιριών, ψάχνοντας μέσα στο πλήθος με τα μάτια, προσπαθώντας να βρουν τον επιβάτη τους που μόλις έχει αφιχθεί.
      Bρίσκομαι με μια παρέα 5-6 συναδέλφων που όλοι μαζί περιμένουμε κάποιο γκρουπ τουριστών του ιδίου τουριστικού γραφείου.  Ωστόσο σήμερα μου έχουν αναθέσει από το τουριστικό γραφείο μια πιο "ειδική" αποστολή, αφού η οδηγία που έχω πάρει είναι σαφής: "Η πελάτισσα είναι VIP και πρέπει να δώσεις το καλύτερό σου σέρβις!"
      Πρόκειται για μια τουριστική πράκτορα, εκπρόσωπο μεγάλου τουριστικού γραφείου του εξωτερικού, που πρόκειται να επισκεφθεί τις εγκαταστάσεις μια ξενοδοχειακής μονάδας κάπου στην Ανατολική Αττική. Το σέρβις πρέπει και επιβάλλεται να είναι τέλειο, αφού μέσα στις παροχές που θα λάβει η εν λόγω πράκτορας (και κατά συνέπεια και οι πελάτες της... αν τελικά "κλείσει" την μελλοντική δουλειά) θα είναι και η μεταφορά των πελατών με ταξί. Βασική προϋπόθεση εδώ, το ταξί να είναι "πρότυπο", ο οδηγός πρέπει να είναι αγγλομαθής, σοβαρός, καλοντυμένος και 100% επαγγελματίας!
Δεν έχω καθόλου άγχος. Είμαι απολύτως χαλαρός, αφού δεν είναι η πρώτη φορά που κάνω "ειδική αποστολή" και κρατώντας στα χέρια μου την πλαστικοποιημένη ταμπέλα που γράφει το όνομα της εν λόγω κυρίας, συνομιλώ με τους συναδέλφους μου. Έχω έναν επιπρόσθετο λόγο να είμαι χαρούμενος, αφού το δρομολόγιο είναι εκτός Αθηνών, άρα θα απολαύσω την διαδρομή χωρίς κίνηση και μποτιλιαρίσματα!

      Είκοσι λεπτά μετά την άφιξή της πτήσης από το Παρίσι, από όπου περίμενα τη "πελάτισσα" και ενώ η "ταξιτζοπαρέα" μου έχει επιδοθεί πλέον σε σχόλια (διακριτικά μεν, ...αλλά αντρικά δε ...σχεδόν σεξιστικά θα έλεγα!) για τις "αιθέριες" παρουσίες μέσα στο χώρο των αφίξεων (υπάρχουν και αυτές οι στιγμές όπως καταλαβαίνετε) και ενώ το μάτι μου "παίζει" μέσα στο πλήθος ψάχνοντας την "δικιά" μου,  την αισθάνομαι να μπαίνει στο χώρο πριν καν τη δω. Είναι η αύρα της, η σιγουριά της, η αυτοπεποίθηση μιας ωραίας γυναίκας που κάνει αισθητή την παρουσία της χωρίς να καταβάλλει καμία ιδιαίτερη προσπάθεια. Φοράει ένα αέρινο κατακόκκινο φόρεμα, που πάει ασορτί με το χυτό κορμί της. Είναι μια εντυπωσιακή γυναίκα. Ψηλή, ξανθιά, με ανοιχτά πράσινα μάτια και ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα, σίγουρα όχι μια στερεοτυπική Ελληνίδα. Βλέποντας το όνομά της στην ταμπέλα που κρατάω μου γνέφει με ένα διακριτικό χαμόγελο, δίνοντάς μου να καταλάβω ότι με είδε. Περπατάει ευθεία προς το μέρος μου, σέρνοντας πίσω της ένα μικρό βαλιτσάκι με ροδάκια, που είχε για αποσκευή. Το περπάτημά της συνδυάζεται με το χαρακτηριστικό λίκνισμα της περιφέρειας και τον αέρα της αυτοπεποίθησης της γυναίκας που ξέρει ότι είναι ωραία. Το βλέμμα μου κατεβαίνει αστραπιαία προς τα κάτω, στις γάμπες και μετά στα πόδια. Ωιμέ! Η κυρία φορούσε δέκα πόντους τακούνι-στιλέτο! "Α! ...ρε Manolo Blahnik  τι μας κάνεις!" μουρμουράω και ακούω τον συνάδελφο δίπλα μου να παραμιλάει "Βαγγέλη ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΡΕ ...μαλάκα...!?!?"

     Μέσα μου προσπαθώ να συνδέσω την εικόνα που έχω μπροστά μου, μιας γυναίκας κοσμοπολίτισσας με εκλεκτικό lifestyle, με την εικόνα που είχα πλάσει μέχρι χθες για τις "πρακτόρισες" γενικά, αφού οι περισσότερες από αυτές έρχονται συνήθως απλά ντυμένες, περισσότερο μοιάζοντας με απλές τουρίστριες, παρά με υψηλόβαθμα στελέχη εταιριών, όταν πλέον η κυρία φτάνει μπροστά μου και μετά την αρχική (επίσης αέρινη) χειραψία ακολουθεί σε άπταιστα αγγλικά (από μέρους της) ο εξής τυπικός διάλογος:
-Γεια σας! Καλωσορίσατε!
-Γεια σας! Ευχαριστώ! Το όνομά μου είναι Susan! Εσείς είστε ο οδηγός μου;
-Μάλιστα, είμαι ο οδηγός σας! Με λένε Βαγγέλη. Αφήστε με να σας βοηθήσω (της είπα και ανέλαβα την "οδήγηση" της βαλιτσούλας με τα ροδάκια που έσερνε μαζί της)
-Μπορείτε σας παρακαλώ να με περιμένετε εδώ για πολύ λίγο; Θέλω να πάω μέχρι το φαρμακείο να αγοράσω κάτι.
-Παρακαλώ... με την ησυχία σας! Θα σας περιμένω εδώ!
Η κυρία κάνει μια χαριτωμένη μεταβολή και φεύγει...
 

     Το τι ακολούθησε από τους συναδέλφους μπορείτε να το μαντέψετε! Σαν έφηβοι κάνανε σχεδόν όλοι με τα σχόλια που αφορούσαν την πραγματικά εντυπωσιακή της εμφάνιση.
Πράγματι δεν πέρασε πολύ ώρα και η κυρία επέστρεψε με ένα μικροσκοπικό σακουλάκι από το φαρμακείο...
Την ρώτησα αν όλα ήταν εντάξει και αν μπορούσαμε να φύγουμε και μου απάντησε θετικά.
Καθώς έκανα να ξεκινήσω οι συνάδελφοι, άρχισαν και πάλι τα σχόλια... μερικοί από αυτούς λιγότερο διακριτικά...
"...Βαγγέλη αλλάζουμε την διαδρομή ρε?"
"...Πες της αν έρθει με μένα θα την πάω τσάμπα!"
"Ρε... Να κοιτάς μπροστά σου! Μην κοιτάς τα μπούτια της!"
"Α ...ρε τυχερέ! Το καλύτερο "tip" σου έτυχε"
Και άλλα παρόμοια σχόλια και ίσως μερικά από αυτά μάλλον περισσότερο "πικάντικα" απ'οσο μπορώ να αναφέρω εδώ...
Μέσα στη οχλαγωγία όμως που επικρατούσε, λόγω του κόσμου, δεν ανησύχησα ιδιαίτερα, αν και φοβόμουν μήπως η κυρία καταλάβει ότι αυτά που λένε οι διάφοροι άντρες σχεδόν δίπλα της ήταν σχόλια για αυτήν, προς τα εμένα...
Παρέμενα ανέκφραστος καθώς απομακρυνόμουν από το τσουνάμι των σχολίων, κάνοντας ότι δεν ακούω και φυσικά δεν απάντησα σε κανένα. Τα χαμόγελό μου φαινόταν μόνο στα μάτια μου... Δεν έπρεπε να ξεγελαστώ και να ανταποκριθώ σε οτιδήποτε που θα με εξέθετε...

      Όταν φτάσαμε στο αυτοκίνητο, της άνοιξα την πίσω δεξιά πόρτα να καθώς έμπαινε μέσα να καθίσει, δεν μπορώ να πω ότι έκανε ιδιαίτερη προσπάθεια να καλύψει τα μακριά της πόδια και όσο και "απαθής" να ήθελα να προσποιηθώ ότι είμαι, δεν μπορούσαν παρά να απασχολήσουν, έστω και αστραπιαία τη διακριτική ματιά μου.

     Άρχισα να οδηγώ και σχεδόν αμέσως κτύπησε το τηλέφωνό μου... Ήταν ένας από τους συναδέλφους που λίγο πριν ήταν δίπλα μου... Απάντησα, φορώντας το bluetooth μου, ξέροντας ΗΔΗ τι ήθελε να μου πει... Άρχισε την πλάκα, λοιπόν, λέγοντάς μου διάφορα σχόλια, αλλά δεν ήθελα να ανταποκριθώ ανάλογα, αν και ήξερα ότι η κυρία δεν ήταν ελληνόφωνη και δεν επρόκειτο να καταλάβει τι θα έλεγα! Ένας λόγος παραπάνω όμως, αφού ήταν "V.I.P" δεν έπρεπε ΚΑΝ να φλυαρώ στο τηλέφωνο, καθώς οδηγούσα! Μόλις έκλεισα σε ένα δευτερόλεπτο ξανακτύπησε το τηλέφωνο! Αυτή τη φορά ήταν άλλος συνάδελφος... Τα ίδια... Το τηλέφωνο είχε πάρει φωτιά! Δέχτηκα και τρίτο τηλεφώνημα σχεδόν αμέσως! Οι συνάδελφοι είχαν βαλθεί να με πειράξουν και η κυρία κάποια στιγμή σχολίασε (στα αγγλικά) χαμογελώντας... "πρέπει να είσαι διάσημος ε; Όλοι σε παίρνουν τηλέφωνο..."
Της είπα "Είναι για δουλειά... Το τηλέφωνο είναι κομμάτι της δουλειάς μας... Συγνώμη για αυτό!" Αμέσως μετά αποφάσισα να κλείσω το τηλέφωνο για λίγο, μέχρι να ηρεμήσουν και αυτοί και εγώ... Αυτή απάντησε, "...Ω... δεν με πειράζει καθόλου! Μπορείς να μιλήσεις όσο θέλεις!"
Δεν της απάντησα, αλλά ήξερα ότι δεν θα με ξαναενοχλήσουν...

      Σε λίγο χτύπησε το δικό της τηλέφωνο και άρχισε μια επαγγελματική συνομιλία, μάλλον με κάποιον υφιστάμενό της, αφού έδινε οδηγίες για τι να κάνει κ.λ.π.
Άρχισε να μου μιλάει στα αγγλικά πάντα... και να με ρωτάει τα γνωστά κλασικά που ρωτάνε όλοι. Για τον καιρό, για τον τουρισμό στην Ελλάδα, για την οικονομική κατάσταση στη χώρα και άλλα τέτοια... Όλα αυτά πάντα στα αγγλικά!

     Κάποια στιγμή και αφού κοντεύαμε να φτάσουμε στο προορισμό μας, ξανακτύπησε το κινητό της και εμβρόντητος την ακούω να λέει σε πολύ καλά, αλλά λίγο σπαστά ΕΛΛΗΝΙΚΑ, "Γειά σου Γιώργο μου! Τι κάνεις αγόρι μου; ..."
Ακολούθησε λίγη σιωπή και συνέχισε..." Μόλις έφτασα και είμαι μέσα στο ταξί! Θα πάω στο ξενοδοχείο να τακτοποιηθώ και το βράδι πρέπει οπωσδήποτε να βρεθούμε να μου πεις τα νέα σου."
"Εντάξει.. θα σε περιμένω κατά τις εννέα... Καλή σου μέρα! ...Φιλάκια!"

Σκέφτηκα, "Ο διάβολος μπορεί να μην φοράει Prada, αλλά ...μιλάει ΕΛΛΗΝΙΚΑ!!!"

Αμέσως μετά απευθύνθηκε σε μένα:
"Λοιπόν πως σας φαίνονται τα ελληνικά μου;" με ρώτησε (στα ελληνικά).
"Πάρα πολύ καλά... αλλά αν μιλάτε αγγλικά στους Έλληνες όπως εμένα, τότε πως θα κάνετε πρακτική;" της είπα, μάλλον λίγο σαρκαστικά.
Χαμογέλασε και μου είπε, "Σας μίλησα αγγλικά, επειδή μου μιλήσατε πρώτος στα αγγλικά. Μην αιστάνεστε άσχημα για τα σχόλια των φίλων σας στο αεροδρόμιο. Μου αρέσει, όπως αρέσει σε όλες τις γυναίκες να ακούνε τους άντρες να τις σχολιάζουν με αυτό το τρόπο. Αμ'τι άλλο είναι κολακευτικό... Δούλευα στην Ελλάδα 12 χρόνια και έμαθα καλά Ελληνικά."
"Τότε σίγουρα θα έχετε ξανακούσει Έλληνες να σας σχολιάζουν..." της είπα...
Γέλασε ηχηρά και μου είπε "Ναι ...ναι ...σίγουρα!"

      Όταν αποβίβαζα ήρθε ο πορτιέρης του ξενοδοχείου, της άνοιξε την πόρτα και μάλλον έκπληκτος από το "θέαμα" της είπε, "You're welcome...".  Αυτή του αποκρίθηκε, "thank you!", κατέβηκε ήρθε κοντά μου, μου έδωσε ένα λογικό φιλοδώρημα και μου είπε με αυστηρό επαγγελματικό ύφος και με δυνατή φωνή, "Thank you for the ride... Very smooth driving! You're very good driver!"
Της απάντησα στα ελληνικά και με επίσης δυνατή φωνή, για να με ακούσει ο εμβρόντητος πορτιέρης, "Σας ευχαριστώ πολύ! Σας εύχομαι καλή διαμονή και καλή εξάσκηση στα Ελληνικά σας...!"
Χαμογέλασε και ακολούθησε τον πορτιέρη που με κοίταγε με απορία....
    

Αδέσποτη ...αθωότητα.

  

     

     Αργά τη νύχτα.... Παραλιακή, στην μικρή ευθεία λίγο με την Γλυφάδα με μέτωπο προς Πειραιά.  Ήμουν στην αριστερή λωρίδα και πήγαινα με περίπου 100 χιλιόμετρα την ώρα. Η κίνηση αραιή...
     Ένα ζευγάρι φώτα xenon, μεγάλωνε μέσα στο καθρέπτη μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα! Ήταν από εκείνα τα ενοχλητικά, σχεδόν λευκά φώτα, που η (μάλλον σκόπιμα) αρρύθμιστη δέσμη τους κτυπάει ψηλά και σου δίνει την εντύπωση ότι έχει αναμμένους τους προβολείς. Πριν προλάβω να κοιτάξω δεξιά μου με σκοπό να ελευθερώσω την αριστερή λωρίδα, με προσπερνάει από δεξιά, σφηνάρει μπροστά μου, κόβει πάλι δεξιά, διαγώνια και στις τρεις λωρίδες, ξανασφηνάρει αριστερά στη μεσαία και αρχίζει να χάνεται από το οπτικό μου πεδίο...

      Η ενστικτώδης αντίδρασή μου είναι να πατήσω το kick-down και να χρησιμοποιήσω τα 3000 κυβικά, τους 6 κυλίνδρους μου, τα 190 άλογα και τους κουβάδες ροπής που έχει το πετρελαιοκίνητο ταξί μου (540Nm/1.600- 2.400σ.α.λ. και με τελική κοντά στα 250 χ.α.ω.) και να "κυνηγήσω" τον "κάγκουρα" που σίγουρα, εκτός από τις σφήνες που έκανε στο όριο, θα είχε πιεί και τα σφηνάκια του, πριν χρησιμοποιήσει την παραλιακή σαν πίστα αγώνων, αλλά αυτά μόνο σαν ενστικτώδης αντίδραση, αφού η επαγγελματική μου αλλά και η λογική μου αντίδραση τελικά, ήταν να συνεχίζω στον ίδιο ζωηρό μεν, αλλά ασφαλή ρυθμό για τα δεδομένα του δρόμου. Θα ντρεπόμουν πολύ να κάνω αυτό που καταδικάζω απερίφραστα: Τον ραλίστα των πόλεων!

      Μερικά δευτερόλεπτα μετά, και καθώς άρχισα να ηρεμώ πετάχτηκε ξαφνικά από τις φυλλωσιές της νησίδας ένα μικρός "αλητήριος" σκυλάκος που με γοργό βήμα είχε βάλει σκοπό να περάσει κάθετα το δρόμο! Δεν είχα παρά καμιά 25αριά μέτρα περιθώριο να αντιδράσω. Τα αντανακλαστικά μου λειτούργησαν όπως έπρεπε και το ABS του αυτοκινήτου, μαζί με τα 225άρια Michelin επέτρεψαν στον σκυλάκο να περάσει κυριολεκτικά στην τρίχα, από τον προφυλακτήρα του ταξί.
Ταράχτηκα πιο πολύ αυτή τη φορά, αφού σκέφτηκα τον "κάγκουρα" που μόλις με είχε προσπεράσει με "όλα" και δαγκώθηκα όταν σκέφτηκα ότι ήθελα να πατήσω και γω το γκάζι... Θα μου πείτε "έλα μωρέ ...ένα αδέσποτο σκυλί ήταν".

      Ίσως ακουστεί  υπερβολικό, αλλά είμαι ιδιαίτερα ευαίσθητος στα αβοήθητα πλάσματα των δρόμων. Ένας ώριμος, ενήλικας άνθρωπος μπορεί να φυλαχτεί. Αν ρισκάρει, το κάνει εν γνώσει του. Αλλά υπερήλικες, ζώα και μικρά παιδιά ούτε ξέρουν, ούτε μπορούν...

      Όσο μεγαλώνω, τόσο λιγότερο αντέχω να βλέπω τον κατακρεουργισμό της αθωότητας στους δρόμους... Κάθε φορά που βλέπω ένα σκοτωμένο ζώο στο δρόμο "αρρωσταίνω"! Όπως "αρρωσταίνω" όταν βλέπω άλλους οδηγούς να τρέχουν μέσα στους στενούς δρόμους των προαστίων. Είναι τόσο κακή η ορατότητα ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, που αν σου πεταχτεί κάτι, πρώτα περνάς από πάνω του και μετά καταλαβαίνεις ότι κάτι πάτησες ...που δεν ήταν λακκούβα!

Προσέχετε ρε γαμώτο! Προσέχετε... Οι δρόμοι των πόλεων δεν είναι πίστες αγώνων!

Τύφλα νά΄χει το ...Σικάγο!

    

      Ήταν εδώ και κάμποσες ημέρες που είχα "χρεωθεί" σχεδόν καθημερινά, παρέα με έναν εξαίρετο συνάδελφο, τις μετακινήσεις μιας οικογένειας έξι ατόμων από την Ινδία, που έκανε διακοπές στην Ελλάδα. Ήταν τρία μεσήλικα ζευγάρια, εμφανώς ευκατάστατοι, που ήρθαν στην Αθήνα για 2-3 μέρες, πήγαν στα νησιά για λίγες ημέρες και επέστρεψαν στην Αθήνα για τις τελευταίες 2 μέρες, πριν φύγουν για την πατρίδα τους. Το πρόγραμμα εκείνο το απόγευμα ήταν να τους πάρουμε από κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, να τους πάμε σε ...ινδικό(!) εστιατόριο στην Αθήνα, να τους περιμένουμε να δειπνήσουν και να τους επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο τους.

      Μαζί με τα "στοιχεία" της διαδρομής μας έδωσαν από το Τουριστικό γραφείο και τις διευθύνσεις και το όνομα του εστιατορίου. Το ινδικό εστιατόριο βρισκόταν στην οδό Γερανίου... Όσοι ξέρουν καλά την Αθήνα, ξέρουν ότι η οδός Γερανίου έχει πάψει εδώ και κάμποσα χρόνια να είναι ..."ελληνική"! Για όσους δεν ξέρουν, για "το γκέτο της Γερανίου" έχουν γράψει πολλές εφημερίδες κατά καιρούς, και έχουν ασχοληθεί πολλά κανάλια, περιγράφοντας τα χειρότερα... 
Σαν το "τρίγωνο του φτωχοδιαβόλου" έχει χαρακτηριστεί από γνωστή εφημερίδα. 
Είναι ένας δρόμος, που τα ναρκωτικά κυκλοφορούν 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, η βία και η πορνεία είναι οι μοναδικοί μόνιμοι κάτοικοι και οι μόνοι λευκοί που κυκλοφορούν, απλά κείτονται σαν πεταμένοι σχεδόν, στις άκρες των πεζοδρομίων.
Όταν διάβασα την διεύθυνση δεν μου φάνηκε "βατό" το σημείο, αλλά σκέφτηκα ότι κάποιο λάθος θα έκανα, αφού δεν μπορεί να τους έστελναν από το γραφείο σε ένα σημείο της Αθήνας, που μόνο ...Αθηναίους δεν έχει, και που θεωρείται ίσως ο πιο κακόφημος και επικίνδυνος δρόμος της πόλης!

      Το ραντεβού για το δείπνο ήταν πολύ νωρίς για τα δικά μας δεδομένα: 19.00 στο εστιατόριο και 18.30 αναχώρηση από το ξενοδοχείο. Η ώρα ήταν 6 παρά όταν βρέθηκα εκεί στους γύρω δρόμους πηγαίνοντας για το ξενοδοχείο. "Ο καλός ο τρανσφεράς ξέρει πάντα τον προορισμό" λέει το εγχειρίδιο της δουλειάς μου και έτσι σκέφτηκα να κάνω μια βόλτα από το εστιατόριο, πριν πάω στο ξενοδοχείο, για να δω που ακριβώς ήταν, ώστε να μην ψάχνω με τους πελάτες μέσα στο ταξί. Τηλεφώνησα στον συνάδελφο που θα ερχόταν και αυτός στο ξενοδοχείο, του είπα το σκοπό μου και του είπα να με περιμένει στο ξενοδοχείο. Έβαλα τον ακριβή προορισμό στο GPS και ...ξεκίνησα!
Ήμουν σχετικά κοντά... Από τη Σταδίου με έβαλε στη Πεσμαζόγλου το GPS, συνέχεια στη Σοφοκλέους και κατηφόρισα μέχρι την Γερανίου που μου έδειχνε ότι έπρεπε να στρίψω δεξιά, μέσα στο στενάκι που χώραγε ίσα-ίσα το αυτοκίνητο... Η αλήθεια είναι ότι ΠΟΤΕ δεν είχε τύχει να περάσω με το ταξί από αυτό το μικρό δρομάκι του ιστορικού κέντρου, αλλά για όλα υπάρχει η πρώτη φορά! Τι διάολο ...μέρα ήταν ακόμα σκέφτηκα και έκανα το λάθος να στρίψω...
 

      Σε μια απόσταση 300 μέτρων περίπου που ήταν η διαδρομή μέχρι να ξαναβγώ στο ...πολιτισμό (στην Πειραιώς εννοώ)... γνώρισα από κοντά, αλλά από ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ κοντά... τη Σομαλία, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, το Σουδάν, το Ιράκ, το Μαρόκο, την Κίνα, το Μπανγκλαντές, τη Γεωργία, την Ουκρανία... και μερικούς ακόμα "πολιτισμούς" που σίγουρα μου διέφυγαν! Άνθρωποι.... ή μάλλον φιγούρες ανθρώπων περιφερόντουσαν ΠΑΝΤΟΥ! Μέσα στη μέση, του απίστευτα στενού δρόμου, στα μικροσκοπικά του πεζοδρόμια, μπροστά από το αυτοκίνητο, πίσω από το αυτοκίνητο ...ΠΑΝΤΟΥ!

      Είμαι "γέννημα-θρέμμα" Αθηναίος και μάλιστα με μεγάλη εμπειρία και "τριβή" με το κέντρο της Αθήνας, και ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου μέχρι τώρα, που όχι μόνο ένοιωσα πραγματικά απειλούμενος, χωρίς άμεση απειλή, αλλά φοβήθηκα πραγματικά(!), κινούμενος μέσα στο κέντρο της ίδιας μου της πόλης! Τι να πρωτοπεριγράψω;... Τις ακαθαρσίες παντού, τις πεταμένες σύριγγες, που υποχρέωνα το αυτοκίνητο να περνάει από πάνω τους, τα κάθε λογής σκουπίδια, τους τοίχους χωρίς τους σοβάδες, τις μισογκρεμισμένες πόρτες και παράθυρα από κάποια εγκαταλελειμμένα κτίρια, που όλα αυτά μαζί διακοσμούσαν το σοκάκι ή τις "άψυχες" ψυχές που σερνόντουσαν παντού μπροστά μου, παρέα με τις κάθε χρώματος πουτάνες, τους σκουρόχρωμους μαστροπούς που με κοίταγαν καχύποπτα με σηκωμένα φρύδια; Θυμάμαι έντονα ότι μάσαγα με "αναίδεια" μια τσίχλα και το στόμα μου είχε κυριολεκτικά "στεγνώσει"... Η ταχύτητα του αυτοκινήτου δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι περισσότερο από 3-5 χιλιόμετρα την ώρα, αλλιώς σίγουρα θα είχα παρασύρει κάποιον ή κάποιους από τους περιφερόμενους (σε slow motion περπάτημα) , που σχεδόν ακούμπαγαν επάνω στο αυτοκίνητο. Λίγο πριν καταφέρω (περί κατορθώματος πρόκειται!) να βγω στο πολιτισμό (στην Πειραιώς δηλαδή), πρόσεξα ένα πολύχρωμο "σπίτι" στο δεξιά μου, με μια πόρτα στην οποία κρεμόταν μια επίσης πολύχρωμη κουρτίνα, αυτή με τα κρόσσια, που είναι για τις μύγες... Η "πινακίδα" απ'έξω με πληροφορούσε, ότι "εδώ" επρόκειτο να φέρω τους καημένους τους πελάτες μου σε λίγο...

      …ΟΥΦ, έκανα όταν βγήκα στην Πειραιώς, μετά από περίπου καμιά 50άρια μέτρα! Δεν πίστευα σε αυτή την εμπειρία που μόλις είχα ζήσει! Δεν είχα πολύ χρόνο. Κατευθύνθηκα προς το ξενοδοχείο που με περίμενε ο συνάδελφός μου. Όταν έφτασα, αυτός ήδη είχε βρει τους πελάτες που με περίμεναν στο lobby του ξενοδοχείου. Όταν έκαναν να βγούνε προς τα έξω τους σταμάτησα. "Πρέπει να περιμένουμε", τους είπα, "Μόλις με ειδοποίησαν ότι το ρεστοράν δεν έχει ανοίξει ακόμα ...Θα με πάρουν τηλέφωνο σε λίγα λεπτά", τους καθησύχασα και έβγαλα τον συνάδελφο έξω, "έλα έξω να σου πω" του είπα και άρχισα την περιγραφή! 
"Τι θα κάνουμε τώρα;" αναρωτήθηκε!
Πήρα τηλέφωνο και ενημέρωσα το τουριστικό γραφείο. Τους περιέγραψα την κατάσταση όσο πιο "υπερβολικά" μπορούσα, ελπίζοντας να πιστέψουν τα μισά, αφού τίποτα δεν ήταν κυριολεκτικά υπερβολικό από αυτά που είδα! Ανακάλυψα ότι κάποιος υπάλληλος από το γραφείο είχε κλείσει τραπέζι σε ένα ινδικό εστιατόριο (κατόπιν επιθυμίας των πελατών) με μοναδικό κριτήριο να είναι κοντά στο ξενοδοχείο! Φυσικά δεν είχε ΙΔΕΑ εκείνος ο υπάλληλος για την ποιότητα της περιοχής που βρισκόταν το εστιατόριο! Απλά είδε στο χάρτη ότι ήταν σχετικά κοντά στο ξενοδοχείο!
Μου είπαν από το γραφείο, ότι ήταν πλέον αργά για να βρούνε άλλο εστιατόριο... Φυσικά έπρεπε να τους πάμε εκεί...

      Τους βάλαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε. Πήρα τηλέφωνο το εστιατόριο και μίλησα με κάποιον που μίλαγε (ευτυχώς) λίγα ελληνικά! Δεν ήθελα να μιλήσω μπροστά στους πελάτες στα Αγγλικά και να πω στους υπευθύνους του εστιατορίου, ότι αν θέλουν τους πελάτες πρέπει να έρθουν να του πάρουν από την γωνία της Πειραιώς με την Γερανίου! ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ περίπτωση να ξαναοδηγήσω μέσα σε εκείνη την κόλαση!

      Και έτσι έγινε. Παρκάραμε επί της Πειραιώς και τους πήγαμε, με συνοδεία δύο γκαρσόνια του εστιατορίου που μας περίμεναν, καμιά 50αριά μέτρα μέσα την Γερανίου με τα πόδια! Εγώ και ο συνάδελφος επιστρέψαμε το ταχύτερο δυνατό, πίσω στα αυτοκίνητα, παρόλη την καλή διάθεση του ιδιοκτήτη να κάτσουμε να μας κεράσει... Ήμουν σίγουρος ότι δεν θα βρίσκαμε σώα τα ταξί μας αν είχαμε αργήσει λίγο παραπάνω... Είχα πει στα γκαρσόνια να συνοδέψουν (να φυγαδέψουν …δηλαδή!) τους πελάτες, όταν θα τελείωναν, πίσω στα ταξί. Περάσαμε περίπου δύο ώρες αναμονής στα σύνορα μεταξύ "κόλασης" (Γερανίου) και "παραδείσου" (Πειραιώς), πίνοντας τα αναψυκτικά μας και παρατηρώντας διακριτικά τα τεκταινόμενα επί της Γερανίου...
Από θέση σχεδόν ασφαλή πλέον, αφού βρισκόμασταν παρκαρισμένοι μπροστά από γνωστό ξενοδοχείο της περιοχής που βρίσκεται στην συμβολή αυτών των δύο δρόμων, μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε την κοινωνική, οικονομική και διοικητική αποσύνθεση της πρωτεύουσας...

      Όταν ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ βγήκαν οι πελάτες και μπήκαν ΣΩΟΙ (ευτυχώς!) στα αυτοκίνητα, ο κύριος που καθόταν δίπλα μου (ένας συμπαθέστατος παππούς...) με ρώτησε, "Εδώ πρέπει να είναι πολυπολιτισμική περιοχή ...ε;" "Ναι" του είπα (τι να του πω;) "είναι περιοχή συνάντησης μεταναστών… "Ναι" μου είπε, " Τα γκαρσόνια ήταν από το Μπαγκλαντές ...ενώ είδα και πολλούς Ινδούς τριγύρω!" Μα καλά πως διάολο τους ξεχωρίζει, αναρωτήθηκα, αλλά δεν σχολίασα τίποτα!
Και συνέχισε, "Πάντως οι Έλληνες δεν πρέπει να έρχονται συχνά σε αυτό το εστιατόριο...", "Χμμ ...τι σας πω; Δεν ξέρω. Δεν είχε Έλληνες μέσα;" του είπα. Γέλασε και μου είπε... "Είχε μόνο 6 άτομα... την οικογένειά μου!"
Γέλασα και γώ και του είπα ...."Ε ...είναι νωρίς ακόμα για το Ελληνικό δείπνο! Οι Έλληνες δειπνούν γύρω στις 10 το βράδυ..." και συμπλήρωσε με ΝΟΗΜΑ, "σε ελληνικά εστιατόρια όμως"!
Βάλαμε και οι δύο τα γέλια...

Αυτός, Αυτή και το ...Μυστήριο!

     Η Κυψέλη ήταν ανέκαθεν μια περιοχή, που εκτός όλων των άλλων είναι γνωστή και για τις "prive" λέσχες που φιλοξενούνται στην περιοχή, για ανθρώπους που τους αρέσει να παίζουν χαρτιά με ... ιδιωτικότητα. Εντελώς τυχαία, ένα βράδυ γύρω στις 11.00 αποβίβαζα μια κυρία ακριβώς δίπλα από μια τέτοια λέσχη. Όταν τελείωσα με την κυρία, ο "φουσκωτός" της λέσχης που με παρακολουθούσε, καθώς αποβίβαζα, με πλησίασε και με ρώτησε αν είμαι ελεύθερος. Καθώς του μίλαγα από το παράθυρο του συνοδηγού, το μάτι μου πήρε ένα ζευγάρι, που ήταν λίγο πιο πίσω του, περιμένοντας στα σκαλιά της λέσχης. Μου εξήγησε ότι θα πάρω ένα ζευγάρι και μου είπε με νόημα, "να είσαι διακριτικός..." κλείνοντάς μου το μάτι. Δεν κατάλαβα τι ακριβώς εννοούσε, αλλά με χιουμοριστική διάθεση και με χαμόγελο του είπα, χαριτολογώντας, "Μην ανησυχείς! Η διακριτικότης είναι ειδικότης μου!"
     Όντως το ζευγάρι ήρθε προς το ταξί για να μπει μέσα. Παρατήρησα την κυρία, που είχε σηκωμένο το μεγάλο γιακά του παλτού της και σχεδόν είχε χώσει το πρόσωπό της εκεί, σαν να κρύωνε, αλλά μάλλον για να κρυφτεί το έκανε, αφού η θερμοκρασία δεν δικαιολογούσε τόση ...ευαισθησία στο κρύο! Αλλά αυτό που έκανε ΜΠΑΜ στην εμφάνισή της, και που ήθελα δεν ήθελα, θα το πρόσεχα, ήταν ότι φόραγε γυαλιά ηλίου ...νυχτιάτικα!!!!
Κάθισε πίσω μου και ο κύριος δίπλα της.
Τους καλησπέρισα και ο κύριος είπε μονολεκτικά, "Βάρκιζα", χωρίς να με καλησπερίσει.
"Μάλιστα" του είπα και ξεκίνησα.

     Άρχισαν να μιλάνε μεταξύ τους, κάνοντας μάλλον μια έντονη συζήτηση, αλλά με εμφανή προσπάθεια να ΜΗΝ τους ακούσω και για αυτό ψιθύριζαν, με αποτέλεσμα να μην ακούει καθαρά ο ένας τον άλλον. Άκουσα τον κύριο να ρωτάει κάμποσες φορές, "Τι; Τι είπες;" και η γυναίκα επαναλάμβανε, αλλά δεν έδειχναν ήρεμοι. Όσες φορές , κοίταζα από τον καθρέπτη έβλεπα την κυρία να έχει ελαφρώς σκυμμένο το κεφάλι της προς τα κάτω σε μια ΕΜΦΑΝΗ προσπάθεια να κρυφτεί (από ποιόν;). Μετά από κανά δεκάλεπτο και αφού ήδη είχαμε φτάσει σχεδόν στο κέντρο της Αθήνας, ξαφνικά ακούω τον κύριο να λέει στην γυναίκα. "Περίμενε... τώρα θα μάθουμε"

"Φίλε, έρχεσαι συχνά εδώ;" με ρώτησε.
"Που εδώ;" απάντησα, κάνοντας ότι δεν κατάλαβα.
"Στη λέσχη" μου είπε.
"Όχι ...συχνά." του είπα, σκεπτόμενος την "διακριτικότητα" που μου είπε πει ο "φουσκωτός".
"Δηλαδή δεν συνεργάζεσαι με το μαγαζί;" με ρώτησε...
"Εξυπηρετώ τους πελάτες του "μαγαζιού" καμιά φορά, αλλά όχι συχνά", απάντησα. Η αλήθεια ήταν ότι πρώτη φορά επιβίβαζα από το συγκεκριμένο σημείο, αλλά δεν ήξερα τι ακριβώς ήθελε να ακούσει ο πελάτης... Εκείνο το "να είσαι διακριτικός" που μου είχε πει ο "φουσκωτός" με είχε μπερδέψει μάλλον.

"Θέλω μια πληροφορία" μου είπε, και έσκυψε προς το μέρος μου, από το πίσω κάθισμα, όπου καθόταν.
"Ένα κύριο, με καράφλα και μουστάκι, ψηλό, γαλανομάτη, 55αρη, που είναι τακτικός θαμώνας του μαγαζιού, τον ξέρεις" με ρώτησε συνωμοτικά.
Ακόμα και να τον ήξερα, δεν υπήρχε περίπτωση να πω οτιδήποτε, σκέφτηκα και του απάντησα αδιάφορα, "Μπα... δεν μου λέει κάτι..."
"Κοίτα..." μου είπε αποφασιστικά, "αν μου πεις που τον πηγαίνεις συνήθως, θα σου δώσω τα διπλά απ' ότι θα γράψει το ταξίμετρο" μου είπε. Δεν μου άρεσε καθόλου ο τρόπος που με προσέγγιζε, αλλά ούτως ή άλλως δεν είχα ιδέα, για ποιον έλεγε!
"Δεν ξέρω κανένα τέτοιο κύριο", του είπα κοφτά και κάπως ενοχλημένα! Αλλά προς μεγάλη μου έκπληξη αυτός επέμεινε.
"Άκου φιλαράκο... ξέρω ότι εσείς οι ταξιτζήδες ακούτε πολλά εδώ μέσα! Αν μου πεις που τον πηγαίνεις και τι λέει συνήθως όσο είναι μέσα στο ταξί σου, θα πάρεις πολύ καλό χαρτζιλίκι!"
"Κύριε, σας είπα! Δεν γνωρίζω ΚΑΝΕΝΑ τέτοιο κύριο και ούτως ή άλλως, ακόμα και να γνώριζα, αποκλείεται να άκουγα τι έλεγε!"
"Γιατί αποκλείεται ρε φίλε;", με ρώτησε με απογοήτευση.
"Επειδή είμαι ...εκπαιδευμένος να ΜΗΝ ακούω τις προσωπικές συνομιλίες των πελατών μου!"
Μάλλον αποσυντονίστηκε με αυτό... Χασκογέλασε και είπε, "και πως γίνεται αυτό;"
"Έχω συνηθίσει να μην δίνω σημασία στο τι λένε οι πελάτες μου μεταξύ τους ή όταν μιλάνε στο τηλέφωνο. Απλά ΔΕΝ ακούω!" του είπα. Αυτό είναι μερικώς αλήθεια αφού δεν είναι δυνατόν και να κουφαθώ... Φυσικά και ακούω τι λένε, αλλά ξέρετε τώρα... η διακριτικότητα ειδικότητα μου, όπως είπα και στο "φουσκωτό".

Η κυρία του είπε, "έλα άσε τον άνθρωπο τώρα..." και αυτός άρχισε πλέον να συζητάει μεγαλόφωνα με την κυρία και χωρίς καμιά προφύλαξη, όπως έκαναν στην αρχή.

     Μιλούσε κυρίως αυτός και της έλεγε αδιάφορα πράγματα, για κάποιον προμηθευτή, για το γραφείο του, για την καθαρίστρια που την απέλυσε και άλλα τέτοια. Καθώς περνάγαμε από την Γλυφάδα, άρχισε να της λέει ότι ήθελε να πάει στο "Island", ένα επώνυμο ρεστοράν-μπαρ που βρίσκεται λίγο πριν φτάσουμε στη Βάρκιζα. Στο δρόμο μας δηλαδή. Εκείνη του είπε ότι ήταν ωραία ιδέα και συμφώνησε να πάνε για ένα ποτό, αφού δεν ήταν τόσο αργά, όπως είπε... Μετά από αυτό συνέχισαν να μιλάνε ασταμάτητα, χωρίς κανείς τους να μου πει αν τελικά θα σταματήσουμε στο "Island" ή θα συνεχίσουμε για Βάρκιζα όπως μου είχαν πει αρχικά...
     Καθώς πλησιάζαμε στο "Island", έριξα μια διακριτική ματιά στο καθρέπτη και τους είδα και τους δύο να κοιτάνε μπροστά ...σιωπηλοί! Αφού δεν είχα συγκεκριμένη εντολή, και μάλιστα αφού είχε προηγηθεί η παραπάνω συζήτηση δεν ρώτησα για τη πιθανή αλλαγή του προορισμού και συνέχισα προς Βάρκιζα προσπερνώντας αδιάφορα το "Island".

"Ρε φίλε το πέρασες" μου είπε ο κύριος, αμέσως αφού το προσπέρασα...
"Ποιό πέρασα;" απάντησα αδιάφορα.
"Το Island! Δεν είπαμε ότι θα πάμε για ποτό;"
"Κύριε, στην Βάρκιζα μου είπατε, αλλά αν θέλετε στο "Island", ευχαρίστως να επιστρέψω...!"
"Το συζήταγα με την κυρία και νόμιζα ότι μας άκουσες"
"Συγνώμη, αλλά δεν παρακολουθούσα την κουβέντα σας... "

     Είχαμε φτάσει σχεδόν μέσα στη Βάρκιζα τώρα, η οποία δεν απέχει πολύ από το συγκεκριμένο μπαρ, και μείωσα ταχύτητα με σκοπό να βρω κάπου να κάνω αναστροφή, αλλά μου είπε, "Άστο δεν πειράζει... συνέχισε ευθεία ...θα πάμε στη Βάρκιζα τελικά!"
Δεν μου άρεσαν καθόλου τα "παιχνίδια" του, αλλά δεν είχα επιλογή. "Όπως θέλετε..." απάντησα και συνέχισα.
     Ένα λεπτό μετά με σταμάτησε σε κεντρικό σημείο μέσα στη Βάρκιζα και με ρώτησε τι μου χρωστάει... Του έδειξα το ταξίμετρο και του είπα, "Είναι 17.40€ κύριε" Μου έδωσε ένα εικοσάρικο και καθώς έπαιρνε τα ρέστα του στο ακέραιο μου είπε, "θα σου έδινα περισσότερα, αλλά δεν μου είπες αυτό που ήθελα. Θα μου το πεις τώρα;"
Του απάντησα, "...Η αλήθεια είναι ότι δεν γνώριζα τον κύριο που μου περιγράψατε, ούτως ή άλλως. Αλλά η δουλειά μου είναι να οδηγώ και όχι να φλυαρώ..."
"Έχεις δίκιο μου είπε!" και μου πρότεινε ένα ακόμα εικοσάρικο και με άφησε με ανοιχτό το στόμα, λέγοντάς μου, "Δεν μας πήρες ΠΟΤΕ απόψε ...αν σε ρωτήσει κανένας!" Αιφνιδιάστηκα, καθώς δεν περίμενα μια τέτοια εξέλιξη, αλλά πριν προλάβω να πω οτιδήποτε, το άφησε να πέσει στο κάθισμα δίπλα μου και κατέβηκε και έφυγε βιαστικά μαζί με την κυρία που τον ακολούθησε βιαστικά έξω από το ταξί!
     Σκέφτηκα ότι ίσως να ήταν κάποια επώνυμη η κυρία, αλλά επίσης σκέφτηκα πόσο ΑΦΕΛΗΣ ήταν από μέρους τους, ο τρόπος που το χειρίστηκαν, αφού αν δεν μου έλεγαν οτιδήποτε, δεν θα είχα κανένα λόγο να θυμάμαι λεπτομέρειες αυτής της διαδρομής...
     Ακόμα μέχρι σήμερα δεν ξέρω ποιός ήταν ΑΥΤΟΣ, ΑΥΤΗ και το ΜΥΣΤΗΡΙΟ που κουβαλούσαν... και γι' αυτό γράφω αυτό το post χωρίς ενοχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να τους στοχοποιήσει με την περιγραφή μου (που σκόπιμα είναι παραποιημένη σε μερικά σημεία της). 
      Το σίγουρο είναι ότι ΔΕΝ ήταν ο Bruce Willis και η Cybill Shepherd, από τη γνωστή σειρά του ABC "Αυτός, Αυτή και τα Μυστήρια!"