ταξιιιιιιι.....

      Φωνάζω, καλώ, παίρνω, μισθώνω, προμισθώνω (ΔΕΝ προπληρώνω, όμως!) ... και στο ελληνικότερον... πετάγομαι στη μέση του δρόμου κουνώντας τα χέρια μου και κατά συνέπεια τις σακούλες που κρατάω, σαν θυμιατό, σφυρίζω, χώνοντας τα δύο δάκτυλα μου στο στόμα (αυτό ποτέ δεν κατάφερα να το κάνω....τι ατάλαντος!),  σηκώνω την μαγκούρα μου, αν είμαι υπερήλικας, σαν προέκταση του χεριού μου, οριζοντιώνω χέρι και μαγκούρα, σε ότι κίτρινο ή κιτρινωπό όχημα έρχεται προς το μέρος μου...(και ελπίζω να μην περνάει μηχανάκι εκείνη τη στιγμή... οι αποκεφαλισμοί με ανατριχιάζουν ...μπρρρρ...), επίσης κάνω τον τροχονόμο, δείχνοντας με τα δάκτυλά μου στον "ταρίφα" που βρίσκεται στην δεξιά λωρίδα του αντίθετου ρεύματος να κάνει επιτόπου (..ε..και τι πειράζει που έχει νησίδα; Ας...την καβαλήσει! Τι ταξί είναι; ), επειδή εγώ πάω προς τα ...κάτω... σιγά μη πάω απέναντι!

Τελικά... κάποιος θα σταματήσει και θα'ρχίσει το ..."ταξι-δάκι"!