στραβοτιμονιές Νο1

      Καθισμένοι στο βολάν, τρέχουμε, πηγαίνουμε, χαζεύουμε, ρεμβάζουμε, ονειρευόμαστε, κάνουμε σχέδια, σκέψεις, φαντασιωνόμαστε (διάφορα...), τραγουδάμε, "τσακωνόμαστε", ξανα-φιλιώνουμε, χαμογελάμε... και ενίοτε ΟΔΗΓΟΥΜΕ!
Κι ο δρόμος μπροστά μας, χωρίς ουσιαστικό τέλος... Κάνουμε διάλειμμα και ξανά στο βολάν...  Πότε λεωφόρος κι άλλοτε στενάκια. Οι στραβοτιμονιές, αναπόφευκτες. Τέτοιες, που να μας κάνουν να κλαίμε, να γελάμε, να βρίζουμε, να γκρινιάζουμε, να απορούμε... Κάποτε φταίμε εμείς, άλλοτε οι άλλοι και η οδήγηση συνεχίζεται... 

      Πολλά τα στραβά και τα ανάποδα στους δρόμους μας και σίγουρα όλοι μας τα βιώνουμε καθημερινά. Μακάρι να μπορούσαμε να τα αλλάξουμε ή να τα διορθώσουμε, αλλά όσο δύσκολο είναι να αλλάξεις την νοοτροπία και την παιδεία ενός λαού (επειδή ο τρόπος που οδηγούμε όλοι μας, ουσιαστικά αντικατροπτίζει την νοοτροπία μας!), άλλο τόσο, είναι να αλλάξεις και την οδηγική κουλτούρα, την κυκλοφοριακή αγωγή και προσαρμοστικότητα στις συνθήκες των δρόμων και της κίνησης, ενός λαού!

      Μπορεί να κάνω αυτή τη δουλειά μόνο 5+ κάτι χρόνια, αλλά οδηγώ επαγγελματικά τα τελευταία 28 χρόνια, οπότε έχω τουλάχιστον αυτό που λέγεται εμπειρία. Όσο δεν ήμουν ταξιτζής, η "οπτική" μου γύρω από την οδήγηση περιοριζόταν περισσότερο στην τεχνική κατάρτιση και λιγότερο στο "ψυχογράφημα" του άλλου οδηγού. Τα τελευταία χρόνια έχω αναπτύξει μια ικανότητα που μου θυμίζει εκείνο το γνωστό "πες μου το φίλο σου να σου πω ποιός είσαι", στην παραλλαγή του "πες μου τι οδηγάς και πως οδηγάς, να σου πω ποιός είσαι"!
Έχοντας περίπου ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα στο ενεργητικό μου οδηγικό ιστορικό μέχρι σήμερα, σίγουρα έχω διαπιστώσει πράγματα που είτε ενοχλούν, είτε εκνευρίζουν, είτε σε κάνουν να ...."πηδηχτείς απ'το παράθυρο", παρά να το ανοίξεις και να αρχίζεις να βρίζεις!

- - - - -

Οι σφηνάκηδες

Τα σλάλομ και οι σφήνες έχουν αναδειχθεί σε εθνικό μας σπορ! Κυρίως τα βράδια των Παρασκευών και των Σαββάτων οι "ραλίστες των φαναριών" κάνουν πάρτι στους δρόμους της πόλης! Τις υπόλοιπες μέρες και ώρες κάνουν ...προπόνηση! Δεν τολμάς να αφήσεις κάποια απόσταση από τον μπροστινό σου και νά'τος ο "γρήγορος" (με ή χωρίς φλας συχνά!) σφηνώνει μπροστά σου! Ρε "παλουκάρια" την απόσταση δεν την αφήνουμε για να μπείτε εσείς,  αλλά για να έχουμε τη δυνατότητα να αντιδράσουμε σε περίπτωση φρεναρίσματος! Δεν υπάρχει περίπτωση σε αυτή τη χώρα να τηρήσεις τον Κ.Ο.Κ. κρατώντας απόσταση ασφαλείας. Το κενό που τυχόν αφήνεις αποτελεί πρόκληση για τον επόμενο σφηναδόρο!

 

Η σφήνα της γιαγιάς όμως στο βιντεάκι ...απολαυστική!
 - - - - - 

Δεν βλέπουν τη ...τύφλα τους!

       Αμ... εκείνο το μαύρο γυαλί ηλίου στις 6 ή ώρα το πρωί ή στις 8 το βράδυ τι σου λέει; Ο συνδυασμός του θανάτου: Φιμέ τζάμι, φώτα σβηστά, γυαλί ηλίου και κίνηση μέσα στα τούνελ της Αττική Οδού!

 

Η ιδανική συνταγή της τυφλής οδήγησης! Ρε παιδιά τα φώτα (τουλάχιστον) δεν τα έχουμε μόνο για να βλέπουμε, αλλά και για να μας βλέπουν οι άλλοι! Οριοθετούμε την θέση μας επάνω στο δρόμο με αναμμένα φώτα όταν υπάρχει ημίφως (νωρίς το πρωί, ή μετά τη δύση του ηλίου ή κίνηση σε τούνελ, κ.λ.π). Χαμπάρι αυτοί... εκεί οδηγούν την ΤΥΦΛΑ τους! Τι το θες ρε χριστιανέ μου το γυαλί ηλίου στις 6 το πρωί? Ετοιμάζεσαι για την ανατολή; Ή τι το χρειάζεσαι 30-40 λεπτά μετά τη δύση του ηλίου; Να μη σε "κάψει" το φεγγάρι; Αμ ...οι άλλοι, που μέσα στα τούνελ συνεχίζουν να οδηγούν με το μαύρο γυαλί; Τι να βγάζω και να βάζω σου λέει... Ας παίξω και λίγο τη "τυφλόμυγα"!

κάπως έτσι βλέπουν τους δύο πεζούς και
κάπως έτσι τους βλέπουν και οι άλλοι οδηγοί,
όταν κινούνται με τα φώτα τους σβηστά!

      Οι ειδικοί λένε, ότι όταν υπάρχει έξω έντονη ηλιοφάνεια και μπεις ξαφνικά σε τούνελ, το μάτι χρειάζεται μερικά δευτερόλεπτα να προσαρμοστεί στο εσωτερικό φως... Αυτός ο χρόνος προσαρμογής αυξομειώνεται, ανάλογα την ταχύτητα που μπαίνεις στο τούνελ, που σε φυσιολογικές ταχύτητες μεταφράζεται απο 80 μέτρα, έως 180 μέτρα... Για φανταστείτε ενώ οδηγείτε με 100 χιλιόμετρα την ώρα να κλείσετε τα μάτια σας για τα επόμενα 100 μέτρα... Πόση ασφάλεια θα έχετε?  

- - - - - 

  Κινητός ...θάνατος!

      Αχ... αυτή η τεχνολογία! Θα μας καταστρέψει, εάν δεν ξέρουμε πως και πότε να την χρησιμοποιούμε! Κινητό τηλέφωνο στο ένα χέρι και το άλλο στο τιμόνι (συχνά μαζί με το αναμμένο τσιγάρο!): Ο σύγχρονος συνδυασμός της απόλυτα απρόσεκτης (και άρα ΠΟΛΥ επικίνδυνης) οδήγησης!

       Βασ. Σοφίας. Έξω απ'την Αμερικάνικη πρεσβεία. Ώρα αιχμής! Φορτηγάκι εφοδιασμού παράνομα κινούμενο επάνω στην λεωφορειολωρίδα Ο οδηγός του κινούμενος στο πολύ αργό ρυθμό της κίνησης δεν "προσέχει" ή δεν "ακούει" το ασθενοφόρο που κυριολεκτικά ουρλιάζει ακριβώς πίσω του! Εγώ δίπλα του αριστερά και λίγο πίσω του, αφήνω τον απαραίτητο χώρο να μπει μπροστά μου και να ανοίξει το χώρο στο ασθενοφόρο... κορνάρω μια-δυό φορές μήπως και τον "ξυπνήσω"... Τίποτα... συνεχίζει και μιλάει... Τα παρευρισκόμενα ακινητοποιημένα αυτοκίνητα κορνάρουν και αυτά με τους οδηγούς τους να χειρονομούν προς τον "φλύαρο" οδηγό. Το ασθενοφόρο μας έχει πάρει τα αυτιά! Κάποια στιγμή ρίχνει μια βιαστική ματιά στον αριστερό του καθρέπτη... τραβάει μια τζούρα από το τσιγάρο του και συνεχίζει να μιλάει... Απίστευτο! Το μηχανάκι δίπλα του, που μόλις καταφτάνει του κτυπάει το τζάμι και ο μηχανόβιος κάτι του λέει εκνευρισμένα, κουνώντας τα χέρια του σε στυλ "άντε κουνήσου... κ.λ.π.". Ο οδηγός απ' το φορτηγάκι μισό-ανοίγει την πόρτα και κάνει να κατέβει κάτω, τάχα να τσαμπουκαλευτεί στο μηχανόβιο που τόλμησε να του κτυπήσει το τζάμι... Το ασθενοφόρο εξακολουθεί να είναι παγιδευμένο ακριβώς από πίσω του, ουρλιάζοντας... Η ροή των αυτοκινήτων ξεκινάει και πάλι αργά, αλλά αυτός εκεί... να τσακώνεται με τον μηχανόβιο που συνεχίζει, παρόλα αυτά να τον παροτρύνει να κινήσει το αυτοκίνητό του! Τα σχόλια δικά σας...

     Έξοδος Αττικής Οδού προς Ραφήνα... Ακολουθεί μια ευθεία περίπου 2-3 χιλιομέτρων με ελάχιστες καμπές (ούτε καν στροφές) μέχρι το τέλος του δρόμου. Κινούμαι στην δεξιά λωρίδα με περίπου 95-100 χιλιόμετρα την ώρα, αφήνοντας τις άλλες δύο ελεύθερες. Κάπου μπροστά μου και στην μεσαία λωρίδα κινείται με αρκετά μικρότερη ταχύτητα από την δική μου ένα λαδί Skoda Superb με φιμέ τζάμια. Συνεχίζω την πορεία μου στην δεξιά λωρίδα και σε λίγο ετοιμάζομαι να τον προσπεράσω από δεξιά (ουσιαστικά απλά να συνεχίζω την πορεία μου ευθεία), αφού στην αριστερή λωρίδα πίσω μου έρχεται φουριόζικο ένα τζιπάκι με ανοιχτά τα φώτα... Μόλις φτάνω ακριβώς δίπλα στο Skoda ο οδηγός του έχει την φαεινή ιδέα να κόψει το τιμόνι σχεδόν όλο δεξιά επιβραδύνοντας κι'άλλο (πατώντας τα φρένα) με σκοπό να σταματήσει στην Λ.Ε.Α (Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης). Το ABS μου αρχίζει να κροταλίζει, ενώ ταυτόχρονα κόβω και εγώ το τιμόνι μου όσο δεξιά μπορώ, αποφεύγοντας την επαφή μαζί του για λίγα εκατοστά! Μπαίνει μπροστά μου και αμέσως ακόμα δεξιότερα επάνω στην ΛΕΑ (ούτε λόγος για αλάρμ ή φλας φυσικά!). Του κορνάρω και είμαι έτοιμος να διαμαρτυρηθώ, όταν πλέον είναι η σειρά μου να περάσω δίπλα του και έκπληκτος βλέπω τον οδηγό να κοιτάει όλο ευθεία μπροστά του, με το αριστερό του χέρι στο αριστερό του αυτί κρατώντας το κινητό του! Ούτε που είχε πάρει είδηση το τι είχε γίνει! Αμφιβάλλω εάν τουλάχιστον άκουσε το κορνάρισμά μου... Συνέχισε να μιλάει και να με αγνοεί (όχι σκόπιμα μάλλον, αφού ακόμα δεν με είχε αντιληφθεί)... Φεύγοντας και πάλι σήκωσα το χέρι μου και τον ..."σταύρωσα", όπως ακριβώς έκανε η γιαγιά μου, όταν έφευγα από το σπίτι... και αυτή καθόταν στη εξώπορτα  και με "σταύρωνε", λέγοντάς μου "στο καλό παιδάκι μου"... Ούτε αυτό το είδε, αφού η συνομιλία του σίγουρα τον είχε απορροφήσει περισσότερο απ'ότι η ασφάλειά του και η ασφάλεια των άλλων οδηγών γύρω του...

έτσι τουλάχιστον είναι αρκετά πιό ασφαλής η οδήγηση...

     "Μπλε δόντι", ρε παιδιά! Ναι, Bluetooth ή τουλάχιστον handsfree ή έστω ανοικτή ακρόαση! Όχι ότι αυτά είναι πανάκεια, θέλουν επίσης τεράστια προσοχή(!), αλλά τουλάχιστον βοήθανε λίγο περισσότερο να μιλήσετε στο τηλέφωνο και ταυτόχρονα να οδηγήσετε ...πάντα όμως με πιο αυξημένη προσοχή την στιγμή της συνομιλίας! Είναι απίστευτο πόσα τροχαία έχουν γίνει για αυτό το λόγο!

Η συνέχεια προσεχώς... :)

To Pee Or Not To Pee?

      Σηκώνεσαι το πρωί και τι κάνεις; Φυσικά πίνεις το καφέ σου, όπως αμέτρητοι άνθρωποι κάνουν "first-thing" κάθε μέρα, έτσι για να ανοίξει το μάτι και να ξυπνήσει ο εγκέφαλος. Μετά από λίγο όμως οι εν λόγω ...αμέτρητοι άνθρωποι τι άλλο κάνουν; Απλά πάνε στην τουαλέτα τους και αποδεικνύουν αυτό που λένε οι επιστήμονες, ότι δηλαδή ο καφές, εκτός από καλό αντιοξειδωτικό είναι και περίφημο διουρητικό προϊόν!

      Όταν όμως πρέπει να πάρεις το καφέ στο χέρι και συγκεκριμένα στο αυτοκίνητο και να αρχίσεις να οδηγείς για το υπόλοιπο της ημέρας που να την βρεις την τουαλέτα;;; Και όταν πίνεις και 4-5 καφέδες τη μέρα και άλλα τόσα μπουκαλάκια νερό ...ε ...τότε έχεις πραγματικό πρόβλημα!

      Και καλά να βρίσκεσαι κάπου απόμερα ή "εξοχικά" ή κάπου που έχει δημόσιες τουαλέτες... αλλά αν βρίσκεσαι κολλημένος στη κίνηση, στο κέντρο της Αθήνας τι κάνεις;
Μου έχει τύχει ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ φορές να ...σκάω για κατούρημα και όχι μόνο να μην βρίσκω τουαλέτα, αλλά ούτε καν ΕΛΠΙΔΑ για άμεση ανακούφιση!

     Όταν συζητάω το πρόβλημα δημόσια με φίλους ή άλλους "άσχετους" με το επάγγελμα, μου λένε όλοι, "μα πήγαινε σε μια καφετέρια ...σε ένα καφενείο... κ.λ.π." Ντρέπομαι ρε παιδιά να μπω έτσι στο πουθενά, σε μια καφετέρια και να πάω κατευθείαν στην τουαλέτα!
Περιττό να σας πω ότι ξέρω που βρίσκονται οι τουαλέτες στα περισσότερα καφέ, ξενοδοχεία, αλλά και δημόσια κτίρια! Αλλά το πρόβλημα δεν είναι να βρεις καφετέρια. Το πρόβλημα είναι να βρεις να παρκάρεις κάπου όπου δεν θα σου κοστίσει το κατούρημα 200 ευρώ πρόστιμο και αφαίρεση πινακίδων! (Φυσικά κοστίζει έναν έξτρα καφέ, αφού ντρέπομαι πολύ να πάω μόνο για την τουαλέτα!). 
Εκτός αν δεν σε νοιάζει και θέλεις να γίνεις πρωταγωνιστής στο youtube, όπως έγινε ο συνάδελφος απο την Νέα Υόρκη που εφεύρε "τουαλέτα για ταξί" (βλέπε μπουκάλι!):

(Ο τύπος που ακούγεται στο τέλος του βίντεο να λέει "...unbelievable!" είναι ο "κάμεραμαν" που σε ρόλο "το μάτι του Θεού πάντα σε βλέπει..." βιντεοσκοπεί κρυφά από κάποιο παράθυρο τον απεγνωσμένο ταξιτζή που μη ξέροντας τι άλλο να κάνει, ανακουφίζεται μέσα σε ένα μπουκάλι...)

"Με άρωμα κρεμοσάπουνου..."

      Τις προάλλες ...τι να έκανα; Μου φταίγανε όλα! Οι λακκούβες στη Κηφισίας, η ζώνη ασφαλείας που νόμιζα ότι πίεζε τη κύστη μου, το κουμπί του παντελονιού μου, που νόμιζα ότι ήταν στενό... Όσο και να τα χαλάρωνα ο "πόνος" ...εκεί, με πίεζε! Ούτε το γκάζι δεν μπορούσα να πατήσω...!
Μπήκα, που λέτε, σε μεγάλο Ιατρικό Διαγνωστικό Κέντρο στην Κηφισίας. Άσχετο ...αλλά εκεί με "φώτισε" να σταματήσω! Θα έσκαγα! Το ταξί παρκαρισμένο επί της Κηφισίας (ευτυχώς δεν εμπόδιζε!). Κυριλέ περιβάλλον... ησυχία... και το σαλόνι γεμάτο "ασθενείς" που περίμεναν υπομονετικά την εξέτασή τους... Οι κοπέλες της ρεσεψιόν με κοίταξαν όταν μπήκα, αλλά το έπαιξα αδιάφορος... Ήρεμα απομακρύνθηκα από την ρεσεψιόν ... περπατώντας τάχα αδιάφορα, κοιτάζοντας υποτίθεται τα μηνύματα στο κινητό μου και κρυφά κοίταγα τις πόρτες να βρω το μαγικό σηματάκι "WC"... Ευτυχώς δεν ήταν δύσκολο... Ανακούφιση! (είχε και ωραίο υγροσάπουνο που μύριζε υπέροχα για να πλύνεις τα χέρια σου μετά! Άλλη μια "πιάτσα" για κατούρημα σκέφτηκα...)

"Και για όποιον δεν το κατάλαβε, πάω για κατούρημα!"

     Καφέ "Γρηγόρης"... ένας από τους πολλούς στον Πειραιά. Περίμενα σε αναμονή κάποιο πελάτη μόλις 50 μέτρα πιο μακριά. Ήταν μεσημέρι και η κύστη μου έτοιμη να εκραγεί! Πολυσύχναστο το σημείο, ούτε σκέψη για υπαίθρια "ανακούφιση"! 2ας Μεραρχίας και Ακτής Μιαούλη γωνία. Όσοι ξέρουν το σημείο γνωρίζουν... Κοίταγα το "Γρηγόρη" σαν όαση μέσα στην έρημο! Σκέφτομαι να παραγγείλω ένα φρέντο και μέχρι να τον φτιάξει να πεταχτώ μέχρι την τουαλέτα. Πάω στο ταμείο, παραγγέλνω,  πληρώνω και ρωτάω (αφού η τουαλέτα δεν φαινόταν από το σημείο που ήμουν). "Παρακαλώ που είναι η τουαλέτα;" Η κοπέλα αντέδρασε σαν να της ζήτησα δανεικά! Με κοίταξε επίμονα και μετά απευθύνθηκε στον "Δημήτρη" (μάλλον τον υπεύθυνο του καταστήματος) με φωνή δυνατή και ύφος καθόλου διακριτικό: "Δημήτρη, δώσε το κλειδί στον κύριο!" δείχνοντάς με! Εγώ, εμβρόντητος βλέπω τον Δημήτρη να ψάχνει το κλειδί... που όμως δεν το έβρισκε και αυτός με την σειρά του απευθύνθηκε στην Τασία, επίσης μεγαλόφωνα. "Τασία... που είναι το κλειδί της τουαλέτας". Ευτυχώς το μαγαζί δεν είχε πολύ κόσμο, σκέφτηκα. Κάποια στιγμή ο Δημήτρης μου έδωσε το κλειδί και μου είπε, "Σας παρακαλώ να κλειδώσετε και πάλι όταν τελειώσετε και να μου επιστρέψετε το κλειδί".
Αυτό δεν μου είχε ξανατύχει! Ενοχλήθηκα, ...τι ενοχλήθηκα δηλαδή; Νευρίασα! Αλλά, με μικρή δόση ειρωνείας και χιούμορ, και με ...σηκωμένο φρύδι του είπα, "Σας ευχαριστώ! Φυσικά, τώρα θα πρέπει να φωνάξω μέσα στο μαγαζί το γνωστό, "για όποιον δεν το κατάλαβε πάω για κατούρημα!", αλλά πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί συμβαίνει αυτό; Κλειδώνετε την τουαλέτα που είναι για τους πελάτες σας;"

Και ο Δημήτρης, με απολογητικό ύφος μου λέει, αυτή τη φορά χαμηλόφωνα , "Μας συγχωρείτε κύριε, αλλά είναι εντολή της διοίκησης, επειδή έχουμε σοβαρό πρόβλημα με αυτούς εκεί απ'έξω (και μου δείχνει έξω από το μαγαζί μια μεγάλη παρέα, από ανθρώπους που εμφανέστατα κάνουν χρήση σκληρών ναρκωτικών... Προφανώς κάπου κοντά βρίσκεται γνωστό κέντρο αποτοξίνωσης...) που έρχονται συχνά και χρησιμοποιούν την τουαλέτα για να κάνουν χρήση ναρκωτικών..."
Από τότε έχω ξαναπάει 3-4 φορές στο μαγαζί αυτό λέγοντάς τους κατευθείαν "το κλειδί παρακαλώ..."

"Σε μια στοίβα καλαμιές..."

     Νύχτα. Βρίσκομαι κάπου στην Άνω Λούτσα, μέσα στα σκοτεινά στενά ψάχνοντας ένα χωματόδρομο που πήγαιναν οι νέο-αφιχθέντες πελάτες από το ..."Αμέρικα". Έλληνας μετανάστης ο κύριος, έρχεται με την νέα του γυναίκα για να την γνωρίσουν οι γονείς του... Λιλιπούτεια Φιλιππινέζα η κυρία. Έτοιμος να εκραγώ πάλι, αλλά ήλπιζα ότι σύντομα θα βρω τον άγνωστο χωματόδρομο και άρα το σπίτι, θα αποβιβάσω και μετά ...όλα τα σκοτάδια της Λούτσας δικά μου!
Ξαφνικά, και ενώ γύρναγα σαν την άδικη κατάρα από ‘δώ και απο ‘κεί μέσα στην ερημιά, η κυρία λέει με απεγνωσμένη φωνή και αγωνία... "Ι' am dying for an express pee... I can't stand anymore!... We need to stop somewhere or I'll pee in a taxi for first time in my life...". Περνάγαμε από μια συστάδα καλαμιές εκείνη τη στιγμή. Σταματάω το ταξί και της λέω,"I know it is ridiculous, but I am also dying for the same reason! Please ...after you!" Κατεβήκαμε και οι δύο... Αυτή πίσω από τις καλαμιές, εγώ μπροστά... Ο κύριος είχε τρελαθεί στο γέλιο... Ξέρετε εκείνο το "μεγαλοπρεπές" προσποιητό αμερικάνικο γέλιο... Κατούραγα και τον άκουγα να γελάει! Ευτυχώς δεν είχε πρόχειρη την φωτογραφική του μηχανή, όπως παραδέχτηκε σε λίγο, αλλιώς είχε σκοπό να αποθανατίσει το περιστατικό! Όχι μόνο ανακουφίστηκα, αλλά μου έδωσαν και ένα γενναίο ...αμερικάνικο tip! Ηθικό δίδαγμα: Κατούρημα στις καλαμιές παρουσία πελάτη= 25 ευρώ φιλοδώρημα!!!

Τελικά όμως είναι πρόβλημα... ΜΕΓΑΛΟ πρόβλημα! Και έχεις και τους γιατρούς και σου λένε, "μην κρατάς ποτέ τα ούρα σου! Θα πάθει ο προστάτης σου ..κ.λ.π." Άντε τώρα να εξηγήσεις ότι ΔΕΝ γίνεται ρε παιδί μου να ανακουφιστείς όποτε το θελήσεις! Πρέπει να περιμένεις... και μερικές φορές να περιμένεις ΠΟΛΥΥΥΥ.... και το βάσανο γίνεται μαρτύριο και το μαρτύριο... κωμωδία, αφού κινδυνεύεις να ντροπιαστείς και να γίνεις καρποστάλ για τους τουρίστες, αν πας στη μέση μιας πλατείας και να το παίξεις "αδιάφορος" δίπλα στο θάμνο... με τα πόδια στην "διάσταση"!

Μετά από 5 χρόνια στη δουλειά αυτή, έχω πλέον κάνει τις δικές μου υπαίθριες "τουαλέτες"...Πιάτσες για κατούρημα με άλλα λόγια!
Δηλαδή γνωστά μου σημεία, όπου υπάρχει η δυνατότητα να ουρήσεις, χωρίς να γίνεις θέαμα ή να ενοχλήσεις το κόσμο με την παρουσία σου... Καμιά φορά σκέφτομαι, "σαν τα σκυλιά και εγώ ...πάντα στο ίδιο σημείο!" Τα σκυλιά όμως κατουράνε όπου να’ναι και το θεωρούμε και …φυσιολογικό!
...Γαβ!

Ο τυφλός πελάτης

      Ο (μόνιμος) αστυνόμος στη πιάτσα του αεροδρομίου μου δείχνει να βγω απ'τη σειρά μου (ήμουν 4ος!) και μου υποδεικνύει με ύφος αυτοκράτορα (τεντώνοντας το δεξί του χέρι) να προχωρήσω μπροστά και να σταθώ στην διάβαση πεζών που υπάρχει μπροστά από την πιάτσα. Εκεί είναι το γνωστό σημείο, όπου κατόπιν της υπόδειξης του αστυνόμου επιβιβάζεις ΑΜΕΑ ή ανθρώπους που χρειάζονται κάποια βοήθεια. Το γεγονός ότι με έβγαλε όμως από τη σειρά, σημαίνει ότι ο πελάτης ζήτησε από τον αστυνόμο μια συγκεκριμένη μάρκα αυτοκινήτου (συμβαίνει συχνά και αυτό!) και απλά έτυχε το δικό μου να ήταν το πρώτο στην σειρά, απ'τη συγκεκριμένη μάρκα.
      Πήγα λοιπόν εκεί που μου υπέδειξε και είδα μια κυρία να κρατάει "αγκαζέ" έναν κύριο που ήταν ντυμένος με αθλητικά ρούχα (φόρμες, μπουφάν αθλητικό καπελάκι με γνωστό λογότυπο αθλητικής εταιρίας κ.λ.π.). Στην αρχή δεν κατάλαβα το λόγο που οι συγκεκριμένοι πελάτες ζήτησαν ταξί από τον αστυνομικό, αλλά καθώς κατέβηκα για να τους επιβιβάσω, αμέσως κατάλαβα ότι ο κύριος ήταν τυφλός... Μου ζήτησε να κάτσει μπροστά. Δεν είχα αντίρρηση, ωστόσο του είπα ότι πρέπει να φορέσει την ζώνη ασφαλείας. Τελικά η κυρία απλά τον συνόδευε μέχρι το ταξί και έτσι μπήκε μόνος του μέσα.
Όταν μπήκα κι'εγώ μου είπε τον προορισμό...
-Θα πάμε στο Αιγάλεω σε παρακαλώ... Από Εθνική Οδό και θα βγούμε στην Ιερά Οδό... Μετά θα σας πω εγώ...!
(Θα μου πει;;; Αναρωτήθηκα!)
-Μάλιστα, απάντησα και ξεκίνησα.
-Θέλετε να μου πείτε την οδό να την βάλω στο GPS; Τον ρώτησα.
-Μην ανησυχείτε... θα σε καθοδηγήσω εγώ, μου απάντησε με αυτοπεποίθηση...
-"Όπως θέλετε", απάντησα, αλλά ήμουν περίεργος να δω ΠΩΣ θα με καθοδηγούσε.

      Στο δρόμο άρχισε να μου λέει ότι επέστρεψε από κάποιους αγώνες για άτομα με ειδικές ανάγκες που έλαβε μέρος στο εξωτερικό... και μου εξιστορούσε την εμπειρία του... Άκουγα με θαυμασμό και σεβασμό... όταν περίπου 1 χιλιόμετρο πριν τα διόδια της Αττικής Οδού με ρώτησε, "να σας δώσω ψιλά να πληρώσετε τα διόδια ή έχετε e-pass;"
"Έχω e-pass" απάντησα, αλλά αναρωτήθηκα, πως ήξερε ότι θα περνάγαμε τα διόδια...
Συνεχίστηκε η κουβέντα σε χαλαρούς τόνους με θέμα τους αγώνες που είχε λάβει μέρος ο συγκεκριμένος κύριος.
Καθώς πλησιάζαμε την έξοδο προς την εθνική οδό και 1-2 λεπτά πριν φτάσουμε εκεί, μου λέει, "σας θυμίζω ότι πρέπει να βγούμε στην επόμενη έξοδο, για εθνική οδό και να πάμε στο ρεύμα προς Πειραιά"!
Τον ξανακοίταξα επίμονα πριν απαντήσω... ψελλίζοντας, "μάλιστα!"
"Πλάκα μου κάνει", σκέφτηκα... "Πως είναι δυνατόν να ξέρει ποιά είναι η επόμενη έξοδος αφού είναι τυφλός;"
Δεν είπα κάτι, αλλά όταν μου είπε σε λίγο, "πιάστε την δεξιά λωρίδα, θα βγούμε στην έξοδο για Ιερά Οδό..." δεν άντεξα και τον ρώτησα: "Νόμιζα ότι δεν βλέπετε..."
"Ναι, δεν βλέπω... είμαι τυφλός! Αλλά ξέρω τον δρόμο καλά!" μου απάντησε...
"Ναι, ΠΩΣ καταλαβαίνετε όμως που είναι η έξοδος και ότι ήμουν στην αριστερή λωρίδα;" ρώτησα με όσο πιο ευγενικό τρόπο μπορούσα.
Γέλασε και είπε, "Έβλεπα πριν τυφλωθώ και καταλαβαίνω από τους ήχους, τα κουνήματα του αυτοκινήτου και τις ανωμαλίες του οδοστρώματος, σχεδόν όλη την διαδρομή!"
"Είναι εκπληκτικό!" του είπα για να τον ενθαρρύνω, αλλά ήμουν σχεδόν σοκαρισμένος με τις "επιδόσεις" του!
     

     Όταν βγήκαμε στην Ιερά Οδό, με καθοδήγησε σαν ένας κανονικός επιβάτης σε ΟΛΑ τα στενά που οδηγούσαν στο σπίτι του.
Όταν φτάναμε σχεδόν μου είπε, "Σταματήστε παρακαλώ δίπλα στους σκουπιδοτενεκέδες. Εκεί σας χωράει να παρκάρετε. Εκεί θέλω να με αφήσετε!"
Όταν σταμάτησα, έβγαλε με κανονικές κινήσεις το πορτοφόλι του, ψηλάφισε κάποια χαρτονομίσματα και πριν με ρωτήσει πόσο κάνει η κούρσα, μου έδωσε ένα πενηντάρικο και μου είπε, "κρατήστε και 5 ευρώ επιπλέον στο λογαριασμό. Για εσάς!" Τον ευχαρίστησα και άρχισα να λέω μεγαλόφωνα τον λογαριασμό, αλλά με διέκοψε και είπε, "εντάξει ...εντάξει ... δώστε μου τα ρέστα.". Του τα έδωσα, λέγοντάς του τι ακριβώς του δίνω, χαμογέλασε και με καληνύχτισε. Βγήκα γρήγορα από το αυτοκίνητο να τον βοηθήσω, αλλά ήδη είχε βγει μια κυρία από την  διπλανή αυλή και αφού μας καλησπέρισε και τους δύο, τον πήρε από το μπράτσο και τον οδήγησε μέσα στο σπίτι...
      Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει ιστορίες για τυφλούς ανθρώπους που λένε ότι βλέπουν με τα μάτια της ψυχής; Ο συγκεκριμένος δεν ξέρω με τι ακριβώς αισθήσεις έβλεπε, αλλά το σίγουρο είναι ότι είχε ΟΡΑΣΗ ...απλά δεν μπορούσε να δει! 

 
 

 

Φλεγόμενο ταξί...

      Αυτό το περιστατικό που θα περιγράψω δεν έχει να κάνει με πελάτη, αλλά με συνάδελφο, που ούτε λίγο, ούτε πολύ είδε την περιουσία του (το ταξί του) να γίνεται στάχτη μπροστά στα μάτια του, μέσα σε ελάχιστο χρόνο!
      Ως συνήθως, κάναμε μια άφιξη πελατών στο αεροδρόμιο. Ήμουν παρέα με ένα συνάδελφο περιμένοντας μια οικογένεια. Όλα πήγαν καλά, βγήκαν οι πελάτες, τους επιβιβάσαμε στα δύο ταξί και ...βουρρρ για Αθήνα.
      Δεν προλάβαμε όμως να αφήσουμε το αεροδρόμιο καλά-καλά και είδαμε μπροστά μας να υψώνεται μια τεράστια στήλη μαύρου καπνού, που ήταν εμφανές ότι ξεκίναγε από το δρόμο. Κάποιο αυτοκίνητο θα καιγόταν...
Πλησιάζοντας, είδαμε ότι όντως επρόκειτο για αυτοκίνητο και μάλιστα αυτοκίνητο συναδέλφου. Ταξί δηλαδή...
      Ο συνάδελφος, που κάναμε μαζί την άφιξη, είχε την ιδέα να βγάλει το κινητό του και να τραβήξει ένα βίντεο με το περιστατικό. Αργότερα μου είπε, ότι ίσως να το χρειαζόταν το "ντοκουμέντο" κάποια ασφαλιστική εταιρία και είχε σκοπό να το δώσει στον άτυχο ιδιοκτήτη.
Στο βίντεο των μόλις 18 δευτερολέπτων φαίνεται πεντακάθαρα η σοκαριστική καταστροφή της περιουσίας του συναδέλφου! 

      Αργότερα μάθαμε, ότι η φωτιά προήλθε από κάποιο βραχυκύκλωμα και εκδηλώθηκε τόσο αναπάντεχα και γρήγορα, που το μόνο που πρόλαβε να κάνει ο άτυχος συνάδελφος ήταν να σταματήσει δεξιά, να κατεβάζει εσπευσμένα τους επιβάτες του και καθώς αυτοί απομακρύνονταν από το ήδη φλεγόμενο ταξί, αυτός κατέβασε όσο πιο γρήγορα μπορούσε τις αποσκευές τους, για να μην γίνουν και αυτές στάχτη!

      Η βοήθεια της Αττικής Οδού έφτασε πολύ γρήγορα (αφού το περιστατικό συνέβη μόλις 2 χιλ. από το αεροδρόμιο, που είναι η βάση τους), όπως επίσης και η αστυνομία. Η πυροσβεστική όμως ήρθε λίγο αργότερα με αποτέλεσμα το μόνο που κατάφερε να κάνει ήταν να σβήσει τα αποκαΐδια...

      Μεγάλο κρίμα για τον συνάδελφο που είδε την περιουσία του να καταστρέφεται μπροστά στα μάτια του...