To Pee Or Not To Pee?

      Σηκώνεσαι το πρωί και τι κάνεις; Φυσικά πίνεις το καφέ σου, όπως αμέτρητοι άνθρωποι κάνουν "first-thing" κάθε μέρα, έτσι για να ανοίξει το μάτι και να ξυπνήσει ο εγκέφαλος. Μετά από λίγο όμως οι εν λόγω ...αμέτρητοι άνθρωποι τι άλλο κάνουν; Απλά πάνε στην τουαλέτα τους και αποδεικνύουν αυτό που λένε οι επιστήμονες, ότι δηλαδή ο καφές, εκτός από καλό αντιοξειδωτικό είναι και περίφημο διουρητικό προϊόν!

      Όταν όμως πρέπει να πάρεις το καφέ στο χέρι και συγκεκριμένα στο αυτοκίνητο και να αρχίσεις να οδηγείς για το υπόλοιπο της ημέρας που να την βρεις την τουαλέτα;;; Και όταν πίνεις και 4-5 καφέδες τη μέρα και άλλα τόσα μπουκαλάκια νερό ...ε ...τότε έχεις πραγματικό πρόβλημα!

      Και καλά να βρίσκεσαι κάπου απόμερα ή "εξοχικά" ή κάπου που έχει δημόσιες τουαλέτες... αλλά αν βρίσκεσαι κολλημένος στη κίνηση, στο κέντρο της Αθήνας τι κάνεις;
Μου έχει τύχει ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ φορές να ...σκάω για κατούρημα και όχι μόνο να μην βρίσκω τουαλέτα, αλλά ούτε καν ΕΛΠΙΔΑ για άμεση ανακούφιση!

     Όταν συζητάω το πρόβλημα δημόσια με φίλους ή άλλους "άσχετους" με το επάγγελμα, μου λένε όλοι, "μα πήγαινε σε μια καφετέρια ...σε ένα καφενείο... κ.λ.π." Ντρέπομαι ρε παιδιά να μπω έτσι στο πουθενά, σε μια καφετέρια και να πάω κατευθείαν στην τουαλέτα!
Περιττό να σας πω ότι ξέρω που βρίσκονται οι τουαλέτες στα περισσότερα καφέ, ξενοδοχεία, αλλά και δημόσια κτίρια! Αλλά το πρόβλημα δεν είναι να βρεις καφετέρια. Το πρόβλημα είναι να βρεις να παρκάρεις κάπου όπου δεν θα σου κοστίσει το κατούρημα 200 ευρώ πρόστιμο και αφαίρεση πινακίδων! (Φυσικά κοστίζει έναν έξτρα καφέ, αφού ντρέπομαι πολύ να πάω μόνο για την τουαλέτα!). 
Εκτός αν δεν σε νοιάζει και θέλεις να γίνεις πρωταγωνιστής στο youtube, όπως έγινε ο συνάδελφος απο την Νέα Υόρκη που εφεύρε "τουαλέτα για ταξί" (βλέπε μπουκάλι!):

(Ο τύπος που ακούγεται στο τέλος του βίντεο να λέει "...unbelievable!" είναι ο "κάμεραμαν" που σε ρόλο "το μάτι του Θεού πάντα σε βλέπει..." βιντεοσκοπεί κρυφά από κάποιο παράθυρο τον απεγνωσμένο ταξιτζή που μη ξέροντας τι άλλο να κάνει, ανακουφίζεται μέσα σε ένα μπουκάλι...)

"Με άρωμα κρεμοσάπουνου..."

      Τις προάλλες ...τι να έκανα; Μου φταίγανε όλα! Οι λακκούβες στη Κηφισίας, η ζώνη ασφαλείας που νόμιζα ότι πίεζε τη κύστη μου, το κουμπί του παντελονιού μου, που νόμιζα ότι ήταν στενό... Όσο και να τα χαλάρωνα ο "πόνος" ...εκεί, με πίεζε! Ούτε το γκάζι δεν μπορούσα να πατήσω...!
Μπήκα, που λέτε, σε μεγάλο Ιατρικό Διαγνωστικό Κέντρο στην Κηφισίας. Άσχετο ...αλλά εκεί με "φώτισε" να σταματήσω! Θα έσκαγα! Το ταξί παρκαρισμένο επί της Κηφισίας (ευτυχώς δεν εμπόδιζε!). Κυριλέ περιβάλλον... ησυχία... και το σαλόνι γεμάτο "ασθενείς" που περίμεναν υπομονετικά την εξέτασή τους... Οι κοπέλες της ρεσεψιόν με κοίταξαν όταν μπήκα, αλλά το έπαιξα αδιάφορος... Ήρεμα απομακρύνθηκα από την ρεσεψιόν ... περπατώντας τάχα αδιάφορα, κοιτάζοντας υποτίθεται τα μηνύματα στο κινητό μου και κρυφά κοίταγα τις πόρτες να βρω το μαγικό σηματάκι "WC"... Ευτυχώς δεν ήταν δύσκολο... Ανακούφιση! (είχε και ωραίο υγροσάπουνο που μύριζε υπέροχα για να πλύνεις τα χέρια σου μετά! Άλλη μια "πιάτσα" για κατούρημα σκέφτηκα...)

"Και για όποιον δεν το κατάλαβε, πάω για κατούρημα!"

     Καφέ "Γρηγόρης"... ένας από τους πολλούς στον Πειραιά. Περίμενα σε αναμονή κάποιο πελάτη μόλις 50 μέτρα πιο μακριά. Ήταν μεσημέρι και η κύστη μου έτοιμη να εκραγεί! Πολυσύχναστο το σημείο, ούτε σκέψη για υπαίθρια "ανακούφιση"! 2ας Μεραρχίας και Ακτής Μιαούλη γωνία. Όσοι ξέρουν το σημείο γνωρίζουν... Κοίταγα το "Γρηγόρη" σαν όαση μέσα στην έρημο! Σκέφτομαι να παραγγείλω ένα φρέντο και μέχρι να τον φτιάξει να πεταχτώ μέχρι την τουαλέτα. Πάω στο ταμείο, παραγγέλνω,  πληρώνω και ρωτάω (αφού η τουαλέτα δεν φαινόταν από το σημείο που ήμουν). "Παρακαλώ που είναι η τουαλέτα;" Η κοπέλα αντέδρασε σαν να της ζήτησα δανεικά! Με κοίταξε επίμονα και μετά απευθύνθηκε στον "Δημήτρη" (μάλλον τον υπεύθυνο του καταστήματος) με φωνή δυνατή και ύφος καθόλου διακριτικό: "Δημήτρη, δώσε το κλειδί στον κύριο!" δείχνοντάς με! Εγώ, εμβρόντητος βλέπω τον Δημήτρη να ψάχνει το κλειδί... που όμως δεν το έβρισκε και αυτός με την σειρά του απευθύνθηκε στην Τασία, επίσης μεγαλόφωνα. "Τασία... που είναι το κλειδί της τουαλέτας". Ευτυχώς το μαγαζί δεν είχε πολύ κόσμο, σκέφτηκα. Κάποια στιγμή ο Δημήτρης μου έδωσε το κλειδί και μου είπε, "Σας παρακαλώ να κλειδώσετε και πάλι όταν τελειώσετε και να μου επιστρέψετε το κλειδί".
Αυτό δεν μου είχε ξανατύχει! Ενοχλήθηκα, ...τι ενοχλήθηκα δηλαδή; Νευρίασα! Αλλά, με μικρή δόση ειρωνείας και χιούμορ, και με ...σηκωμένο φρύδι του είπα, "Σας ευχαριστώ! Φυσικά, τώρα θα πρέπει να φωνάξω μέσα στο μαγαζί το γνωστό, "για όποιον δεν το κατάλαβε πάω για κατούρημα!", αλλά πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί συμβαίνει αυτό; Κλειδώνετε την τουαλέτα που είναι για τους πελάτες σας;"

Και ο Δημήτρης, με απολογητικό ύφος μου λέει, αυτή τη φορά χαμηλόφωνα , "Μας συγχωρείτε κύριε, αλλά είναι εντολή της διοίκησης, επειδή έχουμε σοβαρό πρόβλημα με αυτούς εκεί απ'έξω (και μου δείχνει έξω από το μαγαζί μια μεγάλη παρέα, από ανθρώπους που εμφανέστατα κάνουν χρήση σκληρών ναρκωτικών... Προφανώς κάπου κοντά βρίσκεται γνωστό κέντρο αποτοξίνωσης...) που έρχονται συχνά και χρησιμοποιούν την τουαλέτα για να κάνουν χρήση ναρκωτικών..."
Από τότε έχω ξαναπάει 3-4 φορές στο μαγαζί αυτό λέγοντάς τους κατευθείαν "το κλειδί παρακαλώ..."

"Σε μια στοίβα καλαμιές..."

     Νύχτα. Βρίσκομαι κάπου στην Άνω Λούτσα, μέσα στα σκοτεινά στενά ψάχνοντας ένα χωματόδρομο που πήγαιναν οι νέο-αφιχθέντες πελάτες από το ..."Αμέρικα". Έλληνας μετανάστης ο κύριος, έρχεται με την νέα του γυναίκα για να την γνωρίσουν οι γονείς του... Λιλιπούτεια Φιλιππινέζα η κυρία. Έτοιμος να εκραγώ πάλι, αλλά ήλπιζα ότι σύντομα θα βρω τον άγνωστο χωματόδρομο και άρα το σπίτι, θα αποβιβάσω και μετά ...όλα τα σκοτάδια της Λούτσας δικά μου!
Ξαφνικά, και ενώ γύρναγα σαν την άδικη κατάρα από ‘δώ και απο ‘κεί μέσα στην ερημιά, η κυρία λέει με απεγνωσμένη φωνή και αγωνία... "Ι' am dying for an express pee... I can't stand anymore!... We need to stop somewhere or I'll pee in a taxi for first time in my life...". Περνάγαμε από μια συστάδα καλαμιές εκείνη τη στιγμή. Σταματάω το ταξί και της λέω,"I know it is ridiculous, but I am also dying for the same reason! Please ...after you!" Κατεβήκαμε και οι δύο... Αυτή πίσω από τις καλαμιές, εγώ μπροστά... Ο κύριος είχε τρελαθεί στο γέλιο... Ξέρετε εκείνο το "μεγαλοπρεπές" προσποιητό αμερικάνικο γέλιο... Κατούραγα και τον άκουγα να γελάει! Ευτυχώς δεν είχε πρόχειρη την φωτογραφική του μηχανή, όπως παραδέχτηκε σε λίγο, αλλιώς είχε σκοπό να αποθανατίσει το περιστατικό! Όχι μόνο ανακουφίστηκα, αλλά μου έδωσαν και ένα γενναίο ...αμερικάνικο tip! Ηθικό δίδαγμα: Κατούρημα στις καλαμιές παρουσία πελάτη= 25 ευρώ φιλοδώρημα!!!

Τελικά όμως είναι πρόβλημα... ΜΕΓΑΛΟ πρόβλημα! Και έχεις και τους γιατρούς και σου λένε, "μην κρατάς ποτέ τα ούρα σου! Θα πάθει ο προστάτης σου ..κ.λ.π." Άντε τώρα να εξηγήσεις ότι ΔΕΝ γίνεται ρε παιδί μου να ανακουφιστείς όποτε το θελήσεις! Πρέπει να περιμένεις... και μερικές φορές να περιμένεις ΠΟΛΥΥΥΥ.... και το βάσανο γίνεται μαρτύριο και το μαρτύριο... κωμωδία, αφού κινδυνεύεις να ντροπιαστείς και να γίνεις καρποστάλ για τους τουρίστες, αν πας στη μέση μιας πλατείας και να το παίξεις "αδιάφορος" δίπλα στο θάμνο... με τα πόδια στην "διάσταση"!

Μετά από 5 χρόνια στη δουλειά αυτή, έχω πλέον κάνει τις δικές μου υπαίθριες "τουαλέτες"...Πιάτσες για κατούρημα με άλλα λόγια!
Δηλαδή γνωστά μου σημεία, όπου υπάρχει η δυνατότητα να ουρήσεις, χωρίς να γίνεις θέαμα ή να ενοχλήσεις το κόσμο με την παρουσία σου... Καμιά φορά σκέφτομαι, "σαν τα σκυλιά και εγώ ...πάντα στο ίδιο σημείο!" Τα σκυλιά όμως κατουράνε όπου να’ναι και το θεωρούμε και …φυσιολογικό!
...Γαβ!