Το επάγγελμά μου σε ..."είδη"

      "Ταξιτζής", "ταρίφας", "κίτρινη φυλή", "κιτρινιάρης", "μαλάκας επαγγελματίας", είναι μερικές μόνο από τις προσφωνήσεις όταν κάποιος θέλει να περιγράψει έναν οδηγό ταξί. Λίγοι είναι οι πολίτες που γνωρίζουν ότι στη δουλειά αυτή υπάρχουν πολλοί και διαφορετικοί τρόποι εργασίας, με αποτέλεσμα όλους όσοι οδηγούν ταξί να τους θεωρούν ίδιους.  

      Να πω εξ'αρχής, ότι σέβομαι και εκτιμώ οποιονδήποτε τρόπο δουλειάς επιλέγει να δουλέψει ένας συνάδελφος, αρκεί να το κάνει με εντιμότητα και σοβαρότητα.  Ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα του επαγγέλματός μου, είναι οι πολλοί διαφορετικοί τρόποι που μπορεί να δουλέψει κάποιος ή ένας συνδυασμός αυτών, ανάλογα τα γούστα του, την προσωπικότητα του, αλλά και τις ανάγκες του.
Οι τρόποι δουλειάς είναι πολλοί:
-Στο δρόμο (γνωστός ως "πόλεμος". Είναι η ελεύθερη περιπλάνηση στους δρόμους, με σκοπό την ανεύρεση πελάτη. Ο δρόμος, αλλά και οι πιάτσες ταξί είναι γεμάτες "πολεμιστές")
-Με ραδιοταξί (δίνεις ένα ποσό περίπου 100-120 ευρώ το μήνα σε μια εταιρία ραδιοταξί και σου βρίσκει πελάτες...)
-Τα τράνσφερς (συνεργάζεσαι με τουριστικά γραφεία ή με εταιρίες ή με συναδέλφους ταξιτζήδες που έχουν τέτοιους πελάτες  και κάνεις δρομολόγια κατόπιν ραντεβού)
-Προσωπικό πελατολόγιο (έχεις μια λίστα με πελάτες που σε καλούν τηλεφωνικά για να τους προσφέρεις τις υπηρεσίες σου)
-Αεροδρόμιο-λιμάνια-σταθμοί (δουλεύεις σχεδόν αποκλειστικά σε αυτούς τους χώρους)
Υπάρχουν και άλλοι τρόποι δουλειάς, πιο περιορισμένοι και λιγότερο γνωστοί ή κάποιες φορές και εποχιακοί. Πολλοί μπορούν να δουλεύουν συνδυάζοντας κάποια από τα παραπάνω ή αποκλειστικά με έναν τρόπο από τους παραπάνω.

      Όταν όμως βγεις στο δρόμο και σηκώσεις το χέρι σου στο κίτρινο όχημα που κατευθύνεται προς το μέρος σου, δεν γνωρίζεις σε ποιό "είδος" θα πέσεις:

Ο πολεμιστής: Ο απανταχού "ταρίφας", γνήσιος εκπρόσωπος της "κίτρινης φυλής"! Όλα τα "είδη" ανθρώπων, οδηγών, προσωπικοτήτων βρίσκονται εδώ. Ο "πόλεμος" (η κλασική δουλειά του ταξί μέσα στην πόλη, όπως την γνωρίζει ο κόσμος. Ο όρος είναι "ταξιτζίδικος".) είναι το "σχολείο" για κάθε ταξιτζή. Όλοι σχεδόν ξεκινάνε την "καριέρα" τους, "πολεμώντας". Οι περισσότεροι, παραμένουν για πάντα σε αυτό το "σχολείο", μέχρι και την σύνταξη τους (πολλές φορές και μετά από αυτή!). Εδώ θα βρεις το γνήσιο ταξιτζή, τον νέο ταξιτζή, τον μετανάστη ταξιτζή, τον "μαϊμού" ταξιτζή, τον συνταξιούχο ταξιτζή (που δουλεύει παράνομα, τις νύχτες κυρίως), τον βρωμιάρη, τον αγενή, το νοικοκύρη, το "πέφτουλα" και όλες τις άλλες κατηγορίες ταξιτζήδων, που όταν δεν έχουν δουλειά, στο "είδος" τους, απλά δουλεύουν στο "πόλεμο" ή απλά ο "πόλεμος" είναι αποκλειστικά ο χώρος δράσης τους.

Ο ραδιοφωνάς: Εγώ τους αποκαλώ "πολεμιστές πολυτελείας", χωρίς ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, αυτό να είναι υποτιμητικό ή απαξιωτικό! Τον "πολεμιστή πολυτελείας", εδώ τον ψάχνεις, εκεί τον βρίσκεις, συνήθως θα τον δεις να κάθεται στην άκρη του δρόμου, κάτω από τον ίσκιο κανά πεύκου, πίσω-πίσω στην πιάτσα, αλλά έξω από αυτή, στον Λυκαβηττό ή σε ανοιχτές περιοχές, σε αυτοσχέδιες "πιάτσες" (σημεία που μπορείς να σταθείς, χωρίς να ενοχλείς την κίνηση), έξω από μερικά μεγάλα ξενοδοχεία, στην πλατεία Καραϊσκάκη, και σε πολλά άλλα σημεία της Αθήνας και των προαστίων της, συνήθως μαζεμένοι 3-4 ή και περισσότεροι μαζί, συνήθως ο καθένας μόνος του, μέσα στο αυτοκίνητο ή αν έχει πάει να κάτσει σε αυτοκίνητο συναδέλφου, το δικό του είναι με την πόρτα και τα παράθυρα ανοιχτά, και το CB αρκετά δυνατά ώστε να ακούγεται. Όλοι αφουγκράζονται με προσοχή το CB και περιμένουν να έρθει η σειρά τους να "διεκδικήσουν" κάποια από τις διαδρομές που εκφωνούνται από το Ράδιο CB. Μεταξύ τους δεν καλούνται με τα ονόματά τους, όπως.... Κώστας, Τάκης, Θανάσης κ.λ.π., αλλά με νούμερα... Φυλακισμένους μου θυμίζουν. "Χθες έπινα καφέ με τον 47 και τον 128 πίσω από το Χίλτον ...Που ήσουν εσύ;", "Ρε ο 418 έφαγε κλήση, για παρκάρισμα", Μιλώντας στο εφεδρικό κανάλι, "Έλα...212... που είσαι αγόρι μου; Έλα στο βουνό (στο Λυκαβηττό) είμαι με τον 428, τον 17, τον 146 και την Τασία την 112".
Κυρίως, πιο ευγενικοί από τους πολεμιστές, με καλό σέρβις και συμπεριφορά οι περισσότεροι, όταν δουλεύουν με πελάτες του καναλιού. Όταν "πολεμάνε", ο καθένας βγάζει τον αληθινό του "ταξιτζίδικο" εαυτό ...που όμως είναι κυρίως επηρεασμένος από το υψηλότερο επίπεδο που έχουν τα ραδιοταξί σε σύγκριση με τους καθαρόαιμους "πολεμιστές", και άρα οι περισσότεροι χαρακτηρίζονται από ευγένεια, τυπικότητα και υψηλότερο αίσθημα ευθύνης απέναντι στο πελάτη.

Ο τρανσφεράς: Μακράν οι καλύτεροι ταξιτζήδες της χώρας! Το επίπεδο σέρβις που προσφέρουν είναι τουλάχιστον δυτικό-ευρωπαϊκού επιπέδου και τις περισσότερες φορές πολύ ανώτερο από αυτό!!! Κυρίως οδηγούν πολυτελή αυτοκίνητα (Mercedes), που διατηρούν σε άριστη κατάσταση, είναι σχεδόν πάντα καλοντυμένοι (κοστούμια, γραβάτες κ.λ.π.), η συντριπτική πλειοψηφία μιλάει τουλάχιστον μία ξένη γλώσσα (αγγλικά συνήθως), και εκπροσωπούν με τον πιο άριστο τρόπο την χώρα μας, στους τουρίστες και επαγγελματίες που είναι οι βασικοί τους πελάτες. Δουλεύουν ως επί το πλείστον με ραντεβού. Όταν και αν βγουν να δουλέψουν στο "πόλεμο", εκπλήσσουν ευχάριστα τους πελάτες, που συνηθισμένοι σε άλλο επίπεδο σέρβις πολλές φορές σοκάρονται από την έκπληξη! Μου έχει τύχει να με ρωτήσουν με έκπληξη πελάτες του δρόμου, "Εσείς είστε ...κανονικός ταξιτζής;" (όχι ..προσποιούμαι!), "Είστε ταξιτζής κάποιας εταιρίας;" (φυσικά δεν υπάρχουν εταιρίες ταξί ...ακόμα), "Είχατε πάει σε κάποιο επίσημο γεγονός και είστε ντυμένος έτσι;" (Κυρία μου, για δουλειά έχω βγει!) και ένας κάποτε μου είπε το απίστευτο ..."Φίλε, είχες δικαστήριο σήμερα και γραβατώθηκες;" (Ναι μωρέ... για υπερχρέωση, τετραπλή μίσθωση, επιλογή πελάτη και προορισμού και κακοποίηση πελάτη ...επειδή πλάκωσα τον τελευταίο που δεν πλήρωνε 70 ευρώ αντί για 25 που ήταν το κανονικό....!).

Ο γαμπρός: Είναι ο "μαϊμού" τρανσφεράς. Τα έχει κάνει "πλακάκια" με τον doorman (πορτιέρη) κάποιου (συνήθως επώνυμου) ξενοδοχείου (με το αζημίωτο "γιαουρτάκι" όπως λέγεται η προμήθεια που παίρνουν τα ξενοδοχεία ή οι πορτιέρηδες), ο οποίος του δίνει κυρίως μακρινές ή καλές διαδρομές (για αεροδρόμιο, city tours κ.λ.π.). Κάποιοι είναι καλοντυμένοι και ευπρεπείς, προσφέροντας γενικώς καλό σέρβις (στους πελάτες του ξενοδοχείου) αλλά όχι όλοι... Τα "προσόντα" εδώ που πρέπει να έχει κάποιος, είναι η καλές σχέσεις με τον πορτιέρη... τα υπόλοιπα διαμορφώνονται ανάλογα με τις καθ’εκάστοτε ανάγκες της διαδρομής...

Ο αεροδρομιάκιας: Ο ταξιτζής που κάνει καθημερινώς πιάτσα ΜΟΝΟ στο αεροδρόμιο. Εδώ υπάρχουν ποικιλόμορφα χαρακτηριστικά. Αν κάποιος θέλει να κάνει "διατριβή" για τους ταξιτζήδες, ο χώρος της πιάτσας του αεροδρομίου είναι μακράν ο καλύτερος χώρος! Εδώ θα βρεις ΟΛΑ τα είδη να συνωστίζονται συνήθως σε δύο τεράστιες πιάτσες (χωρητικότητας ακόμα και των 500 ταξί(!!) μερικές φορές) και σε συνθήκες (αναμονής) που συχνά αγγίζουν τα ανθρώπινα όρια!
Ο κλασικός αεροδρομιάκιας θα ξεκινήσει την βάρδιά του από το σπίτι του και απλά θα οδηγήσει πολλά χιλιόμετρα μέχρι να έρθει να "ντανιαστεί" με τις ώρες στην πιάτσα του αεροδρομίου (όπου ονομάζεται και "ντάνα" στη "τοπική" διάλεκτο). Θα κάνει 3-4 διαδρομές όλη τη μέρα (δεν υπάρχει χρόνος για περισσότερες στο 12-14ωρο που διαρκεί η βάρδιά του) αν έχει κίνηση το αεροδρόμιο, αλλιώς θα περιοριστεί στις 2-3... Η μέση αναμονή για μια κούρσα είναι περίπου τρεις ώρες κατά την διάρκεια της μέρας. Η νύχτα μπορεί και να βγει στη "ντάνα" χωρίς ούτε καν μία κούρσα αν "ντανιαστείς" αργά...!
Μαζί με τον κλασικό αεροδρομιάκια θα βρεις και πολλούς ραδιοταξάδες ή και καθαρόαιμους πολεμιστές, που ήρθαν με κάποια κούρσα στο αεροδρόμιο και κάθονται στη "ντάνα" για να μην "γυρίσουν καροτσάκι" (άδειοι) στην Αθήνα.
Οι περισσότεροι "κλασικοί" αεροδρομιάκηδες είναι μεγάλοι ή μεγαλύτεροι στην ηλικία, με καθόλου ή με περιορισμένη ικανότητα σε ξένες γλώσσες και με νοοτροπία παλιού "ταρίφα", που έχει αρνητικό αντίκτυπο στους τουρίστες! Το αεροδρόμιο είναι πύλη εισόδου στη χώρα για εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο και πολύ συχνά ο ταξιτζής είναι ο πρώτος Έλληνας που συναντούν οι τουρίστες... Η "εκπροσώπηση" όπως καταλαβαίνεται συχνά δεν είναι η ιδανική!


Το λαμόγιο: Το είδος που δυσφημεί στο έπακρο το επάγγελμα! Κυρίως περιθωριακός, με βεβαρυμμένο "ταξιτζίδικο" (αλλά και ποινικό) μητρώο, απλά οδηγός ταξί αλλά και συχνά ιδιοκτήτης ταξί. Η παρανομία είναι το οξυγόνο του! Στήνει καρτέρι, όπως ένα αρπακτικό και ανάλογα το θύμα, εφορμεί! Το ταξίμετρό του είναι "πειραγμένο"! Τον βρίσκεις παντού! Στο δρόμο, στο λιμάνι (να δυσφημίζει στο ΕΠΑΚΡΟ την χώρα μας στους αδαείς τουρίστες!), στους σταθμούς των ΚΤΕΛ και του ηλεκτρικού, στο αεροδρόμιο κ.λ.π. Κάνει το ΠΑΝ για να κλέψει! Δεν πάει ΠΟΤΕ σπίτι, αν δεν έχει "φάει" τουλάχιστον 1-2 τουρίστες ή μερικούς αθώους και αδαείς συμπατριώτες μας (συχνά επαρχιώτες). Κάνει παρέα, με άλλα "αρπακτικά"! Η εμφάνισή του πολλές φορές προκαλεί την αισθητική... αλλά και την ...μύτη των επιβατών του! Παίζει επιδεικτικά το κομπολόι του, μέσα ή έξω από το παράθυρο, οδηγώντας με ένα χέρι, χωρίς ζώνη ασφαλείας (που είναι δίχρωμη από την απραγία! Όση είναι μέσα στο καρούλι είναι πεντακάθαρη, αντίθετα με αυτή που περισσεύει έξω και έχει λίγδα επάνω της!) Το τσιγάρο "εν ώρα υπηρεσίας" είναι must! Έχει μάθει επιλεκτικά μερικές λέξεις "κλειδιά" στα αγγλικά για να "καμακώνει" πελάτες... Το χείριστο είδος ταξιτζή και ανθρώπου! Ντροπή για την κοινωνία ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ! Δυστυχώς "εκπροσωπεί" τους ταξιτζήδες, στα κανάλια, στην αστυνομία, στα δικαστήρια, στην επικαιρότητα των κακών ειδήσεων! Κανένας από τα παραπάνω "είδη" δεν θα χρέωνε την διαδρομή Ακρόπολη-Σύνταγμα 50 Ευρώ! Αυτός που το έκανε άνηκε σε αυτό το είδος! Κανένας δεν θα γινόταν παγκόσμια είδηση επειδή πλάκωσε στο ξύλο άγγλο επιβάτη με την οικογένειά του, τους κατέβαζε στο δρόμο και τους έκλεψε αποσκευές και λεφτά, επειδή αρνήθηκαν να πληρώσουν τα "κέρατά" τους για ένα δρομολόγιο 25-30 ευρώ.... μια μέρα πριν τον Τελικό του Τσαμπιονς Λιγκ στην Αθήνα!
Σε αυτό το είδος ανήκει και το "αρπακτικό" που κάνει "αλλαγές"! Η "αλλαγή" θεωρείται μαγκιά στην δική του "συνομοταξία" και αμ'τι άλλο είναι εμπειρία να τους ακούς να διηγούνται ο ένας στον άλλον το πως "έφαγαν" τον πελάτη. Η τεχνική είναι σχετικά απλή, αλλά χρειάζεται, αφενός επιδεξιότητα και αφετέρου πολύ θράσος και ψυχολογία αλήτη για να το κάνει κάποιος! Όταν ο πελάτης δίνει πενηντάρικο, το παίρνει με το δεξί χέρι και με αστραπιαία κίνηση το ανταλλάσσει με ένα χαρτονόμισμα των δέκα που κρατάει εκ των προτέρων στο αριστερό του χέρι. Το επιδεικνύει, τάχα ελαφρώς εκνευρισμένος στο πελάτη-θύμα και απαιτεί και τα υπόλοιπα. Αν το θύμα είναι εύπιστο ή φοβηθεί, μπορεί να κάνει και περισσότερες από μία αλλαγές! Δυστυχώς πολλά από τα θύματα είναι είτε τουρίστες (που το τοπικό τους νόμισμα δεν είναι το Ευρώ και άρα δεν έχουν εξοικειωθεί με τα χαρτονομίσματα και τα χρώματά τους), είτε μεγαλύτεροι άνθρωποι στην ηλικία, που συχνά τυχαίνει να είναι χαμηλοσυνταξιούχοι...

      Πρέπει να προσθέσω, ότι όσα χρόνια είμαι σε αυτή τη δουλειά έχω συναντήσει πάρα πολλούς διαφορετικούς συναδέλφους και στο "είδος" και στον ανθρώπινο χαρακτήρα τους, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία είναι τίμιοι άνθρωποι και ευσυνείδητοι επαγγελματίες! Όπως έχει τύχει να ακούσω αρκετές ιστορίες που διηγούνται τα "λαμόγια" μεταξύ τους, έτσι έχει τύχει να ακούσω πάρα πολλές ιστορίες εντιμότητας και ανθρωπιάς! Σπάνια όμως αυτές βγαίνουν στην δημοσιότητα, αφού το να επιστρέψεις στον αφηρημένο κάτοχο ένα ξεχασμένο πορτοφόλι ή ένα ξεχασμένο κινητό θεωρείται και είναι αυτονόητο και υποχρέωση του οδηγού και δεν αποτελεί είδηση, ενώ το να κλέψεις με οποιοδήποτε τρόπο (άσχετα να είναι πολλά ή λίγα) και κακοήθεια είναι και αποτελεί είδηση. Φυσικά ένας κλέφτης δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι αβρός και ευγενικός, οπότε μαζί με την περιγραφή μιας κλεψιάς ή και απόπειρας κλοπής, ακολουθεί και η κακή συμπεριφορά του οδηγού, με αποτέλεσμα, να βγαίνει ένα πολύ κακό όνομα για τους "κλέφτες ταξιτζήδες", που δυστυχώς στην συνείδηση του κόσμου συνδέεται σχεδόν με όποιον οδηγεί ταξί!  Όπως, όμως, σχεδόν σε όλα τα επαγγέλματα υπάρχουν κακοί επαγγελματίες και αποτελούν εξαίρεση, έτσι ακριβώς συμβαίνει και με τους ταξιτζήδες.
      

     Έχω ακούσει πολλές ιστορίες συναδέλφων που έχουν συμπεριφερθεί, ανθρώπινα, υπομονετικά, ευγενικά, με ευαισθησία, ειλικρίνεια και απόλυτο επαγγελματισμό! Που έχουν επιστρέψει στους κατόχους τους πολλά και μεγάλης αξίας ξεχασμένα αντικείμενα, που έχουν μεταφέρει ανθρώπους δωρεάν, που έχουν χάσει πολλές εργατοώρες για να βοηθήσουν άλλους οδηγούς ή πελάτες, που έχουν κάνει χρέη γιατρού, τροχονόμου ή και οδικής βοήθειας! Και συνολικά θα έλεγα αυτές οι ιστορίες είναι πολύ περισσότερες από τις άλλες, τις "κακές", που περιγράφουν κλεψιές, κακές συμπεριφορές, γραφικούς οδηγούς ή και ασυνειδήτους επαγγελματίες. Όμως το αυτονόητο, ο επαγγελματισμός, η ευσυνειδησία και το φιλότιμο δεν "πουλάνε", όπως "πουλάει" οποιαδήποτε παράνομη ή αντικοινωνική πράξη ή ενέργεια.