Το ..."Μαράκι"

     Σαν αστραπή πετάχτηκε σχεδόν στη μέση του δρόμου, αλαφιασμένη και με το χέρι τεντωμένο μου έκανε σήμα να σταματήσω, κουνώντας το πάνω κάτω... Σημάδι ότι βιαζόταν πολύ ή ότι την είχε αιφνιδιάσει η ξαφνική βροχή και έψαχνε απεγνωσμένα για ταξί!
Σταμάτησα μπροστά της... Χωρίς καμία χρονοτριβή βρέθηκε στη θέση του συνοδηγού και κάθισε σχεδόν αφήνοντας το κορμί της να ξαπλώσει επάνω στο κάθισμα, δείχνοντας πόσο κουρασμένη ήταν.
"Σας ευχαριστώ!" μου είπε με ανακούφιση...
Μετά τις σχετικές οδηγίες για το που θα πάμε, άνοιξε τη τσάντα της, έβγαλε το κινητό της και πήρε κάπου...

"Έλα... γεια σου Ελενίτσα μου! Τι κάνεις?" είπε... και συνέχισε, "Τώρα μόλις βρήκα ταξί και έρχομαι... σε 20 λεπτά θα είμαι εκεί...... (ακολούθησε σιωπή δευτερολέπτων και συνέχισε) ...Έλα βρε... Το Μαράκι είμαι... δεν με κατάλαβες... ναι ...ναι, το Μαράκι!" και έβαλε τα γέλια...

      Όταν έκλεισε το τηλέφωνο, κάθισε σταυροπόδι, μάλλον με αφέλεια και τώρα η θέση του συνοδηγού απέκτησε ενδιαφέρουσα ..."θέα"!
Γύρισε σχεδόν προς εμένα και άρχισε την φλυαρία, αλλά σε κόσμιο και ευγενικό ύφος, για το πόση ώρα έψαχνε να βρει ταξί και ευτυχώς που πέρναγα απο 'κεί ...κ.λ.π.... κ.λ.π.... (είχε όρεξη για κουβέντα...)

      Το ..."Μαράκι", ήταν μια όμορφη κυρία, γύρω στα σαράντα συν..., με μακριά μαύρα μαλλιά, και με εμφανώς κάμποσα περιττά κιλά επάνω της (αλλά ...ζουμερά και καθόλου αντιαισθητικά, θα πρόσθετα), ντυμένη προσεγμένα με ένα όμορφο φουστανάκι, που χωρίς να είναι ιδιαίτερα κοντό ή στενό, τόνιζε τις επιπλέον καμπύλες που διέθετε το σώμα της... Μια ιδιαιτέρως ευχάριστη παρουσία, με άλλα λόγια...

      Η συζήτηση συνεχίστηκε περί ανέμων και υδάτων, που ήταν και στην ...επικαιρότητα, λόγω βροχής, αλλά όσο πέρναγε η ώρα και η συζήτηση έσπαγε την αρχική αμηχανία, το στυλ της, ο τρόπος που με κοίταζε και η (προσποιούμενη) άνεσή της, μου έδιναν την εντύπωση (μην πω την βεβαιότητα) ότι το ...Μαράκι απολάμβανε περισσότερο, απο όσο συνήθως, την κούρσα με το ταξί και συγκεκριμένα τον οδηγό... και μάλλον δεν έπεσα έξω, όταν ξαφνικά, με αιφνιδίασε λέγοντας μου, με δήθεν άνεση και μιλώντας μου απρόσμενα στον ενικό... "Το όνομα μου εσύ το άκουσες... το δικό σου ποιό είναι?"

"Χμμμ... το "Μαράκι" το γύρισε στην επίθεση", σκέφτηκα... Χαμογέλασα και άρχισα τον αντιπερισπασμό... χωρίς να απαντήσω στην ερωτήσή της...

"Αν εννοείτε ότι άκουσα τη λέξη "Μαράκι" και αυτό είναι το όνομά σας, μάλλον θα αστειεύεστε" της είπα (στον πληθυντικό), ενώ με κοίταγε με έκπληξη...

"Ναι... ναι... έτσι με λένε! Γιατί να αστειεύομαι? Μαρία, με λένε!" είπε με αθωότητα.

"Αααα... έτσι μπράβο! Μαρία, ΝΑΙ... αλλά όχι και "Μαράκι"!..." της είπα με προσποιούμενο θαυμασμό.
"Και γιατί όχι "Μαράκι"? Αφού έτσι με λένε όλες οι φίλες μου... μέχρι και οι σύντροφοί μου... οι τέως δηλαδή..., "Μαράκι" με φωνάζουν", είπε με τόνο διεκδίκησης στη φωνή της (αυτό το "τέως" ΓΙΑΤΙ το τόνισε το Μαράκι, άραγε?)

Το "παιχνίδι" είχε αρχίσει... και μου άρεσε το λογοπαίγνιο με το όνομά της! Ήμουν έτοιμος να την "στείλω" αδιάβαστη... αν και σιχαίνομαι να απορρίπτω!

"Το "Μαράκι" είναι απο μόνο του υποκοριστικό και άρα δηλωτικό κάποιου μικρού ή μικρότερου... Όταν αποκαλούμε ένα θηλυκό και μάλιστα μια κυρία με ένα ουδέτερο υποκοριστικό ακούγεται σαν κάτι ...μικρό... υποδεέστερο... ακούγεται σαν  κοριτσάκι, σαν μικράκι, σαν παιδάκι... σαν... πραγματάκι! Σαν κάτι που δεν του δίνουμε την πρέπουσα σημασία ή και αξία..."

"Αααα... δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι!" είπε, αλλά πριν προλάβει να συνεχίσει πήρα πάλι την "σκυτάλη"...

"Εσείς είστε μια ΜΑΡΙΑ γένους θηλυκού και μάλιστα στον υπερθετικό βαθμό... Μια ΜΑΡΙΑ που οι φίλοι σας και οι σύντροφοί σας, θα έπρεπε να θαυμάζουν, να φοβούνται, να σέβονται..."
Το "Μαράκι" είχε χαζέψει, με την "αντεπίθεσή" μου, αλλά εγώ δεν είχα τελειώσει ακόμα! Και δεν είχε ιδέα τι την περίμενε παρακάτω!
"Θα μπορούσατε άνετα να είστε μια Μαρία Πενταγιώτισσα, που για χάρη σας θα "σφάζονταν" τα παλληκάρια στην αυλή σας! Μην σας πω μια Μαρία Αντουανέτα που θα είχατε γεμίσει με πόθο, αλλά και οργή, πάμπολλες αντρικές καρδιές ...Δεν ξέρω και αν τραγουδάτε και καλά, αφού γλυκιά φωνή έχετε και σε αυτή τη περίπτωση σίγουρα μια Μαρία Κάλλας θα σας άρμοζε καλύτερα..." 

      Ενώ όταν ξεκίνησα την "ανάλυση" είχε ένα χαμόγελο στο πρόσωπο της, μάλλον σκέφτηκε, "μου τη πέφτει στα ίσια ο ταρίφας..." και το χαμόγελο της πάγωσε και αντικαταστάθηκε με μια σοβαρότητα (ή ίσως σοβαροφάνεια), μάλλον για άμυνα ή να κρατήσει τα προσχήματα ...αλλά ο "ταρίφας" συνέχισε ακάθεκτος...

"Και όταν σας βγαίνει αυτό το σοβαρό ύφος που μόλις πήρατε, θα μπορούσατε να είστε μια Μαρία Κιουρί, που παρά τα δύο Νόμπελ, θα προκαλούσατε θαυμασμό, ίσως και τρελό έρωτα στους επιστήμονες του κύκλου σας, που θα θαύμαζαν το δυνατό μυαλό σας και την εξυπνάδα σας..."

Ξανάβαλε τα γέλια... αυτή τη φορά γοερά... αλλά συνέχισα... Ήταν εμφανές ότι αστειευόμουν πια... (αλλά αυτή το ήξερε άραγε?)

"Αλλά και πάλι, και καμιά απο τις προηγούμενες Μαρίες να μην ήσασταν, σίγουρα θα μπορούσατε να είστε η Μαρία με τα κίτρινα, που θα κάνατε το κόσμο να αναρωτιέται, ποιόν αγαπάτε καλύτερα, το άντρα σας ή το γείτονα..." της είπα, χωρίς πια να μπορώ και εγώ να κρατήσω τα γέλια μου... Αλλά το "μονότερμα" μου, δεν είχε τέλος ....συνέχισα...

"Και πριν νομίσετε, ότι "παραφεύγω", να σας πω ότι πρόσφατα διάβασα ένα βιβλίο της Μ. Παπανικολάου, που σχολίαζε τις "Μαρίες" και μου ήρθαν αυθόρμητα τα σχόλια για το όνομά σας...  Ωστόσο, αυτή δεν γράφει τίποτα για το Τζίμη Πανούση που φωνάζει "...τα μπούτια σου Μαρία!" τραγουδώντας το "κάγκελα παντού" γι'αυτό ξανασκεφτείτε το πως αρέσει να σας φωνάζουν οι δικοί σας, χωρίς να σας θεωρούν, έστω και υποσυνείδητα κάτι το ουδέτερο και ...υποκοριστικό!"

      Αυτόματα, σαν να πάτησα κάποιο κουμπί, ανασκουμπώθηκε, κατέβασε το πόδι της απο το σταυροπόδι που καθόταν (μόλις έκρυψε τη "θέα" σκέφτηκα"..) και είπε χωρίς αυτοπεποίθηση  ...η "ντροπαλή" πια, Μαρία...
"Ενδιαφέρουσα η ανάλυσή σας, αλλά εμένα μου αρέσει που με φωνάζουν Μαράκι... αλλά θα τα σκεφτώ όλα αυτά που μου είπατε..."

"Γούστα είναι αυτά... δεν λέω, αλλά είμαι σίγουρος, μετά την σημερινή μας κουβέντα ότι θα το ξανασκεφτείτε για το πως θα θέλατε να σας φωνάζουν...", της απάντησα. Και πριν προλάβει να σκεφτεί "what next?" της έκοψα κάθε άλλη πιθανή προσπάθεια για αντεπίθεση, λέγοντας της, "Με αυτά και με αυτά... περνάει και η ώρα και ευτυχώς θα τελειώσω με εσάς το μεροκάματο σήμερα, αφού ένα απο τα τέσσερα(!!!) παιδιά μου έχει γενέθλια σήμερα και με περιμένουν να σβήσουμε τα κεράκια"...

      Επειδή ΚΑΝΕΙΣ δεν του αρέσει να τον απορρίπτουν, το "tip" σε αυτές τις περιπτώσεις είναι απλά να αποτρέψεις την "επίθεση" που έρχεται και έτσι αποφεύγεις και να απορρίψεις. Χωρίς επίθεση, δεν χρειάζεται η άμυνα και άρα η απόρριψη...  Έτσι λοιπόν, θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω το "παραμύθι" με τα 4 παιδιά, που επιστρατεύω κάθε φορά που χρειάζεται για να ανακόψω πιθανές απευθύνσεις... Μέχρι τώρα καμιά δεν έχει διανοηθεί να την "πέσει" σε ένα "μεροκαματιάρη ταρίφα που έχει τέσσερα(???) παιδιά"!