Ψυχίατρο επειγόντως!

      Αν και συνήθως δεν γράφω για θέματα της επικαιρότητας, σήμερα θα κάνω μια μικρή εξαίρεση, αφού ο χθεσινοβραδινός χαμός στην εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας, δεν μπορούσε να με αφήσει αδιάφορο.
Για όσους δεν γνωρίζουν, χθες, ημέρα επιστροφής από τριήμερο, χιλιάδες αυτοκίνητα εγκλωβίστηκαν, κατά την επιστροφή τους στην Αθήνα, στην εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας. Οδηγοί και επιβάτες έζησαν "σκηνικό ...θρίλερ και απίστευτης ταλαιπωρίας μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες", όπως μετέδιδαν τα ΜΜΕ!
Ρίξτε μια ματιά στο βιντεάκι (μόλις 1 λεπτό και κάτι είναι...), να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται και συνεχίζουμε: 

     Όπως βλέπετε (ειδικά στο αντίθετο ρεύμα), μιλάμε για μια μικρή στρώση χιονιού επάνω στο δρόμο, που στο ρεύμα προς Αθήνα, λόγω των χιλιάδων αυτοκινήτων, το πραγματικό "στρώμα" ήταν σχεδόν ανύπαρκτο ή τόσο πατημένο, που ήταν σαν να οδηγείς σε ...λάσπη! Παρόλα αυτά χιλιάδες αυτοκίνητα κατόρθωσαν να εγκλωβιστούν, παρουσιάζοντας το "χαμό" που μόλις είδατε.

      Δεν θα σχολιάσω τον κρατικό μηχανισμό, που επηρεασμένος από το κίνημα "ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ", τώρα για αντιπερισπασμό θα φτιάξει, "λένε",  νέο κίνημα.... το "ΔΕΝ ΕΚΧΙΟΝΙΖΩ"!
Όπως, λοιπόν, ήταν απολύτως φυσικό και αναμενόμενο τήρησε ΠΙΣΤΑ τη παράδοση των ημερών (της βαρυχειμωνιάς) και τα έκανε για μια ακόμη φορά ΜΠΑΧΑΛΟ! Αυτό, ούτε είδηση αποτελεί, και φυσικά, ούτε έκπληξη! Προσέξτε ...δεν τοποθετούμαι πολιτικά! Διαπίστωση κάνω: Ο κρατικός μηχανισμός σε παρόμοιες καταστάσεις και στο παρελθόν και τώρα, αλλά και στο μέλλον, θα παραμένει ...δυσκίνητος, μπλοκαρισμένος και εγκλωβισμένος (στη κίνηση!!!), αναποτελεσματικός και μόνο όταν και ΑΝ ποτέ τα καταφέρνει καλά, θα αποτελεί είδηση!

      Θα σχολιάσω όμως όλους εμάς... τους οδηγούς και τους επιβάτες, που για μια ακόμη φορά, πήραμε την οικογένεια, την πεθερά και το καναρίνι μας, για να πάμε συγχρόνως ΟΛΟΙ μαζί, την ΙΔΙΑ στιγμή, από τον ΙΔΙΟ δρόμο, στο ΙΔΙΟ "πάρτι" που είχε εξαγγείλει η μετεωρολογική υπηρεσία ...3-4 μέρες νωρίτερα!!!
 

Και επειδή, δεν έχει πάντα μεγάλη σημασία το "που" θα πας να διασκεδάσεις, αλλά η "παρέα" με την οποία θα είσαι, όπως σε ένα "κωλοχανείο" μαγαζί μπορείς εύκολα να διασκεδάσεις απίθανα, αν έχεις καλή παρέα, έτσι και χθες, παρόλο που η χιονόπτωση δεν ήταν τόσο ισχυρή όσο θα ..."έπρεπε", για να γίνει χαμός, η "καλή παρέα"... των χιλιάδων οδηγών, έκανε την διαφορά και τα ΚΑΤΑΦΕΡΕ να εγκλωβιστεί μόλις 35 χιλιόμετρα μακριά από το κέντρο της Αθήνας!

Και το πάρτι αρχίζει...

Έφυγαν σχεδόν ΟΛΟΙ μαζί, (για να είναι συνεπείς στο "ραντεβού" με το καιρό!), σχεδόν ΟΛΟΙ τους απροετοίμαστοι, για να διασχίσουν ΟΛΟΙ μαζί ένα δρόμο, που ήξεραν εκ των προτέρων ότι θα είναι χιονισμένος, και θα έχει πολύ κίνηση, ακριβώς όπως έχει όλα τα διήμερα και τριήμερα, ολόκληρου του χρόνου! 

Αυτό όμως δεν είναι το μόνο κοινό σημείο της "τρελοπαρέας"!
Χιλιάδες από αυτούς δεν είχαν αλυσίδες!
Χιλιάδες άλλοι ...είχαν, αλλά απλά δεν ήξεραν πως να τις τοποθετήσουν!
Ή αν τύχαινε να ξέρουν, απλά δεν είχαν γάντια να τις τοποθετήσουν (τα γάντια δεν χρησιμεύουν να προστατέψουμε το μανικιούρ των 30 € που κάναμε πριν πάμε στο χωριό μας, αλλά να μην παγώνουν τα χέρια και άρα να μπορούμε να τοποθετήσουμε και κυρίως να σφίξουμε αποτελεσματικά και με ασφάλεια τις αλυσίδες επάνω στους τροχούς!)

     Αμ ...μερικοί άλλοι... οι "έμπειροι", που και ήξεραν και γάντια είχαν... τι έκαναν;;; Απλά ακινητοποιούσαν το όχημά τους σχεδόν στη ΜΕΣΗ του δρόμου (ή εν πάση περιπτώσει όχι επάνω στη Λ.Ε.Α!) με αποτέλεσμα να δημιουργούν ακόμα μεγαλύτερη ανάσχεση στη κυκλοφορία! (Είδα ένα παρόμοιο στιγμιότυπο στη TV (δυστυχώς δεν κατόρθωσα να βρω το βιντεάκι να σας το δείξω) να σταματάει σχεδόν οριζόντια στη μέση του δρόμου, μετά από ολίσθηση και να κατεβαίνει να βάλει τις αλυσίδες ΑΚΡΙΒΩΣ σε εκείνο το σημείο! Σου λέει... αφού ΕΔΩ γλίστρησε  "τ’αμάξι", άρα είναι ώρα να βάλουμε τις αλυσίδες...ΕΔΩ!)

Και το πάρτι κορυφώνεται...

 

     Κάποιοι άλλοι, συμπαθέστατοι κατ'άλλα, που ακόμα και σήμερα, μετά από χιλιάδες ενημερωτικά ρεπορτάζ και άλλους τρόπους ενημέρωσης, συνεχίζουν να βάζουν τις αλυσίδες σε λάθος τροχούς ... τι σου λένε;;; (Αν τις βάλω χιαστί, σου λέει... το κάνει 4Χ4!!! Ή ...αφού το πορτμπαγκάζ είναι γεμάτο και κάθεται και η "μαμά" πίσω, θα τις βάλω πίσω... και ας έχει μπροστά την κίνηση το αυτοκίνητό του!)

      Άλλο κοινό που είχαν οι "δόκιμοι Εσκιμώοι" ήταν ότι ξεκίνησαν με μισοάδεια ρεζερβουάρ (αφού με φτάνει να πάω στην Αθήνα, σου λέει... γιατί να το φουλάρω;) με αποτέλεσμα, όταν ακινητοποιήθηκαν από την κίνηση (ποιά "κίνηση" δηλαδή... Χαλκίδα-Αθήνα, σου λέει, ο άλλος το έκανε σε 7 ώρες!!! Δηλαδή, ταξίδι σε ...super slow motion!) να αρχίζουν να σβήνουν τους κινητήρες, για να κάνουν οικονομία στα καύσιμα, με αποτέλεσμα να βλέπεις μέσα από τα ΘOΛΑ τζάμια, γυναίκες παιδάκια και κυρίους, να φοράνε σκουφάκια, κασκόλ, γάντια και παρ'όλα αυτά να παγώνουν σταδιακά, αφού με κλειστό τον κινητήρα δεν υπάρχει θέρμανση στο αυτοκίνητο...
    

     Και μια παρένθεση (όλο παρενθέσεις είμαι... το ξέρω!) για τα θολά τζάμια! Ρε παιδιά, δε λέω το καλύτερο και πιο αποτελεσματικό καμουφλάζ όταν πας με τη γκομενίτσα ή με το "θεό", σε κανά παρκάκι ή σε καμιά ερημιά να βγάλετε τα ματάκια σας, είναι τα θολά τζάμια! Νιώθεις "σιγουριά", ιδιωτικότητα και αποφεύγεις και τους ματάκηδες... και στο τέλος γράφεις και "I love you!" επάνω στο τζάμι ...πριν πάρεις το "πατσαβούρι" να το καθαρίσεις. ...Αλλά όταν οδηγούμε, τα θολά τζάμια, είναι ένα απαράδεκτο και άκρως επικίνδυνο φαινόμενο! Εκείνο εκεί το κουμπάκι που γράφει επάνω του A/C (το αιρκοντίσιον) είναι η "μαγική" λύση για ΟΛΑ τα θολά τζάμια του αυτοκινήτου! Επειδή, μου έχει τύχει κάποια κυρία οδηγός να μου πει, "μα καλά... χειμωνιάτικα "αρκοντίσιο"(!) θα βάλω;;;", θέλω να εξηγήσω ότι άσχετα με την εποχή, το air condition του αυτοκινήτου σας ΠΡΕΠΕΙ να λειτουργεί τουλάχιστον 1-2 φορές το μήνα, για κάμποση ώρα, έτσι ώστε να μπορεί λειτουργεί αποτελεσματικά ΟΛΕΣ τις εποχές του χρόνου! Όσο για την θερμοκρασία... ε... αυτή ρυθμίζεται από άλλο κουμπάκι ή διακόπτη! Όσο για τα (πολύ λιγότερα πλέον) αυτοκίνητα που δεν διαθέτουν κλιματισμό, υπάρχει και για αυτά αποτελεσματική λύση (όποιος ενδιαφέρεται ας μου στείλει e-mail να του εξηγήσω το τρόπο). Πάντως το ..."πατσαβούρι" ΔΕΝ είναι η λύση για τα θολά τζάμια!
Τώρα να σας πω και για ένα άλλο κουμπάκι... που όταν το πατάμε (συνήθως) όταν ΔΕΝ πρέπει, απλά εκνευρίζουμε και ενοχλούμε και αυτούς που ακολουθούν, αλλά και τους μπροστινούς μας, αλλά και αυτούς που κινούνται στο αντίθετο ρεύμα! Δηλαδή ...ΟΛΟΥΣ τους άλλους! 

Μιλάω για το κουμπάκι που ενεργοποιεί τους προβολείς ή τα φώτα ομίχλης! Οι προβολείς ομίχλης κάνουν ακριβώς αυτό που λένε: Είναι τόσο έντονο το φως τους, όσο χρειάζεται για να οριοθετούμε το αυτοκίνητο μας επάνω στο δρόμο, όταν υπάρχει ομίχλη και για να βλέπουμε χαμηλά το δρόμο.

Όταν όμως δεν υπάρχει ομίχλη, αλλά βροχή ή χιονόπτωση ή και .."χαρά Θεού", ενοχλούμε τα μάτια αυτών που είναι μπροστά μας (από το καθρέπτη τους) ή αυτών που κινούνται αντίθετα, επειδή απλά η δέσμη των περισσοτέρων προβολέων ομίχλης είναι αρρύθμιστη. Τα δε πίσω φώτα ομίχλης, όταν είναι αναμμένα, αφενός "βγάζουν μάτια", αφετέρου συχνά δίνουν την εντύπωση ότι φρενάρουμε. Σε μερικά δε αυτοκίνητα τα πίσω φώτα ομίχλης είναι τόσο έντονα, που σχεδόν καλύπτουν τα φώτα "στοπ" όταν φρενάρουμε... Σε όλες δε τις περιπτώσεις που δεν υπάρχει ομίχλη και ο δρόμος είναι βρεγμένος, τα φώτα ομίχλης αντικατροπτίζονται επάνω του, με ..."θεαματικά" αποτελέσματα στα νεύρα των άλλων οδηγών!

Κλείνει η τεράστια παρένθεση. ...Ουφ!

      Και μ'αυτά και μ'αυτά, όταν επιτέλους οι "δόκιμοι Εσκιμώοι" της εθνικής οδού, κατάφερναν να φτάσουν σε κάποια λογική απόσταση από κάποιο "καφέ" ή σταθμό ανεφοδιασμού, απλά, αρκετοί από αυτούς, στάθμευαν τα αυτοκίνητά τους στη λωρίδα έκτακτης ανάγκης και πήγαιναν με τα πόδια, για "εφόδια" πρώτης ανάγκης (ξέρετε τα γνωστά ...τσιγάρα ...καφέ ...χάμπουργκερς ...πατατάκια ...ααα ...και κανά τσάι για τη "μαμά"!)

      Το αξιοσημείωτο(!) είναι ότι σε πολλά σημεία αυτού του γενικού χαμού, ο παράδρομος της Εθνικής (ή η παλιά εθνική...)  λειτουργούσε ΜΙΑ ΧΑΡΑ, με αποτέλεσμα όσοι κινούνταν παράλληλα με την εθνική οδό (που την επέλεξαν για να γλυτώσουν τα διόδια, φυσικά!!!) και έβλεπαν το χαμό που επικρατούσε επί της εθνικής, να θεωρούν ότι έκαναν κίνηση "ματ" με την επιλογή τους να χρησιμοποιήσουν αυτό το δρόμο της επιστροφής...

Και 'γω αναρωτιέμαι τώρα... Αν αυτοί οι άνθρωποι... (ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ δηλαδή)... δεν θέλουμε ΨΥΧΙΑΤΡΟ να μας εξετάσει... τότε, ποιός θέλει;

Υ.Γ. Φήμες λένε ότι το πάρτι κράτησε μέχρι τις 3-4 το πρωί... "τυχεράκηδες"! 

Αλλάχ... Αλλάχ...

    

      Η κυρία που βγήκε φουριόζα από την πόρτα των αφίξεων στο Ελευθέριος Βενιζέλος, ήταν από τις πιο επιβλητικές που είχα δει ποτέ! Φορτωμένη ως τα μπούνια με διάφορα "τζάντζαλα και μάντζαλα" στη πλάτη της και στα χέρια της, έσπρωχνε το καροτσάκι αποσκευών, με επιδεξιότητα και ευλυγισία ανάμεσα στους άλλους επιβάτες και παραβρισκόμενους, χωρίς ωστόσο να παρασύρει κάποιον από αυτούς, που την κοίταγαν έκπληκτοι, καθώς περνούσε από δίπλα τους.
Πίσω της ένα κοριτσάκι 12-13 χρονών, με ένα "backpack" στη πλάτη προσπαθούσε να την ακολουθήσει μάλλον με δυσκολία. Σχεδόν αμέσως κατευθύνθηκε προς το μέρος μου, προφανώς έχοντας διαβάσει το όνομά της στην ταμπέλα που κρατούσα! Μετά τις τυπικές διατυπώσεις και τα καλωσορίσματα ξεκινήσαμε για γνωστό μεγάλο ξενοδοχείο της Πλατείας Συντάγματος. Στη διαδρομή και μετά την κουβέντα που ακολούθησε κατάλαβα ότι είχε έρθει με την μοναχοκόρη της να κάνει 7 μέρες διακοπές στην Ελλάδα. Για τον ...μπαμπά, κουβέντα! Μάλλον χωρισμένη θα ήταν, σκέφτηκα. Κλασική Αγγλίδα στην εμφάνιση (καστανόξανθα μαλλιά, φακίδες στο πρόσωπο, γαλανά μάτια, πρόστυχο-πονηρό βλέμμα ...κ.λ.π.) μου είπε ότι ζει σε κάποιο προάστιο του Λονδίνου. Καθώς πλέον είχαμε φτάσει στην Αθήνα και αφού περάσαμε το Χίλτον με κατεύθυνση το Σύνταγμα ήμασταν επί της Βασ. Σοφίας, όταν το απρόσμενο για την ώρα μποτιλιάρισμα μας σταμάτησε την μέχρι εκείνη την στιγμή "αεράτη" διαδρομή μας. Ήταν Κυριακή, αργά το απόγευμα και δεν αναμενόταν καθόλου κίνηση προς το κέντρο...

      Όσο πέρναγε η ώρα τόσο μεγάλωνε η καθυστέρηση και το μποτιλιάρισμα... Στο αντίθετο ρεύμα η κίνηση πολύ αραιή όμως... Κακό σημάδι αυτό σκέφτηκα... Αυτό συμβαίνει όταν το κέντρο είναι κλειστό... Αλλά σήμερα, Κυριακή απόγευμα αποκλείεται να είναι κλειστό το κέντρο... Καθώς πλησιάζαμε, με ρυθμούς πεζοπορίας, διαπίστωσα ότι η ροή των αυτοκινήτων καθοδηγούνταν από την αστυνομία  προς την οδό Σέκερη... Δεύτερο κακό σημάδι... Όταν πλέον περάσαμε και την Ηρώδου Αττικού το τρίτο και καθοριστικό "κακό σημάδι" έγινε βεβαιότητα! Το κέντρο ήταν κλειστό και η αστυνομία έστελνε τα αυτοκίνητα στην Σέκερη (την μοναδική υποχρεωτική διέξοδο πριν την Βουλή...)  Η πορεία όμως που έπρεπε να ακολουθήσω ήταν ακριβώς ευθεία, αφού έπρεπε να αποβιβάσω ακριβώς μπροστά από τα ξενοδοχεία στο Σύνταγμα... Φτάνοντας στη γωνία είδα 2-3 αστυνομικούς με τις σφυρίχτρες στο στόμα να προτρέπουν τα αυτοκίνητα να στρίψουν στην οδό Σέκερη... Έστριψα ελαφρώς αριστερά παρέκαμψα τον πρώτο αστυνομικό και σχεδόν στη μέση της αποκλεισμένης πλέον Βασ. Σοφίας σταμάτησα το αυτοκίνητο και κατέβηκα. Με είχε ακολουθήσει ένας από τους αστυνομικούς και έτσι δεν χρειάστηκε να πάω εγώ σε αυτούς.
-Που πας? Δεν βλέπεις? Μου είπε με σχεδόν εκνευρισμένο ύφος.
-Φυσικά και βλέπω, αλλά οι πελάτες μου πάνε ακριβώς στο Σύνταγμα και έχουν και ένα πορτ-μπαγκάζ βαλίτσες να κουβαλήσουν. Δεν μπορώ να πάω στη Σέκερη...
-Ρε φίλε θα σας φάνε ζωντανούς! Που θέλεις να πας εκεί? Μου είπε δείχνοντας προς το Σύνταγμα.
 

     Προσπάθησα να κοιτάξω προς τα κάτω να δω την κατάσταση, αλλά μια τεράστια γραμμή από κλούβες της αστυνομίας που ήταν παρκαρισμένες κολλητά η μία μετά την άλλη, δημιουργώντας ένα "τραινάκι", (μου θύμιζαν τις κάμπιες των πεύκων), είχαν κλείσει το οπτικό μου πεδίο.
-Τι συμβαίνει? τον ρωτάω.
-Οι μουσουλμάνοι γιορτάζουν τα γενέθλια του Μωάμεθ με πορεία προς τη Βουλή... Μου είπε σχεδόν με απάθεια!
-Πλάκα κάνεις! Και πως θα πάω εκεί τους πελάτες? Είναι μητέρα με κόρη και έχουν πολλές αποσκευές... Να αφήσω το ταξί εδώ και θα τους πάω με τα πόδια? Αντιπρότεινα.
-Όχι! Αποκλείεται! Άλλωστε δεν μπορείς να περπατήσεις ανάμεσά τους με βαλίτσες! Θα σας φάνε! (ρε εμμονή με τη "μάσα" των Μουσουλμάνων σκέφτηκα...). Πρέπει να συνεχίσεις...
 

-Τι συμβαίνει? Με ρώτησε η κυρία όταν ξαναμπήκα στο αυτοκίνητο. Άντε να της εξηγήσεις τώρα ότι σε μια παραδοσιακά χριστιανική χώρα οι Μουσουλμάνοι γιορτάζουν τα γενέθλια του προφήτη τους με πορεία στο κέντρο της πόλης και μάλιστα μπροστά από την Βουλή, κλείνοντας τους δρόμους... και μάλιστα με την ανοχή και την προστασία της Αστυνομίας! Τι να έκανα? Της το είπα...

 
      Το αντιμετώπισε με έκπληξη, αλλά περισσότερο ανησύχησε για την πρόσβασή της στο ξενοδοχείο...
-Μην ανησυχείτε, της είπα, θα σας βοηθήσω εγώ με τις αποσκευές... Θα χρειαστεί όμως να περπατήσουμε λίγο...
Κατέβηκα τη Σέκερη-Σόλωνος και έστριψα στην Βουκουρεστίου και από εκεί πάρκαρα επί της Ακαδημίας στη γωνία με Κριεζώτου. Κατεβήκαμε, πήραμε τις αποσκευές στα χέρια και βουρ... για το Σύνταγμα! Μια ομάδα αστυνομικών ήταν εκεί και ένας από αυτούς μας με ρώτησε για που το βάλαμε...
-Τώρα να σου πω ότι οι βαλίτσες είναι γεμάτες εκρηκτικά και είμαστε καμικάζι-μάρτυρες του Ισλάμ, μάλλον δεν μας πιστέψεις, του είπα χαμογελώντας και του εξήγησα γρήγορα περί τίνος πρόκειται.
-Πηγαίνετε, αλλά να προσέχετε, μας είπε με ύφος που συνοδευόταν με ανασήκωμα των ώμων, σαν εκείνο το τικ του Μητσοτάκη, σαν να μας έλεγε, "εγώ σας προειδοποίησα..."
Καθώς κατευθυνόμασταν προς την Πανεπιστημίου δεν βλέπαμε καθόλου κίνηση από αυτοκίνητα, αλλά ούτε από ανθρώπους και απόρησα... Στην επόμενη γωνία περισσότεροι αστυνομικοί, αλλά μουσουλμάνοι πουθενά...
-Μα καλά, που είναι αυτοί οι Μουσουλμάνοι, ρώτησα έναν από αυτούς.
-Ανεβαίνουν την Σταδίου., μου είπε...

     

     Πάλι καλά σκέφτηκα... Όταν φτάσαμε στο Σύνταγμα είδαμε ορδές από παραδοσιακά ντυμένους Μουσουλμάνους, με πράσινες σημαίες στους ώμους, ανηφορίζοντας ήρεμα προς την Βουλή. Σε λιγότερο από ένα λεπτό γίναμε και εμείς "ένα" με το σώμα της πορείας... κατευθυνόμενοι αντίθετα όμως... 
ΕΔΩ ΕΙΜΑΣΤΕ σκέφτηκα! Τι Πλατεία Συντάγματος, τι Κεντρική πλατεία στο Ισλαμαμπάντ, τι πλατεία "...Αϊ Σιχτρίρ!" (Ταχρίρ) ...το ίδιο είμαστε! 
Και ο συνειρμός  έρχεται χωρίς καν να τον σκεφτείς: Εγώ που είμαι ..."οπαδός" του Χριστού (αν και ανήκω στην ομάδα του Θωμά...) εάν ήθελα να γιορτάσω τα γενέθλια του Χριστού (τα Χριστούγεννα δηλαδή) δημόσια στη κεντρική πλατεία στο Ισλαμαμπάντ θα μπορούσα; Φαντάζομαι ότι και ΜΟΝΟ η σκέψη αυτή θα ήταν ικανή να με κάνει να χάσω το κεφάλι μου το επόμενο δευτερόλεπτο... 

      Μάλλον πακιστανοί οι περισσότεροι, με πράσινες σημαίες (όχι του Πασοκ, αλλά του Κορανίου!) και η συντριπτική πλειοψηφία τους ήταν άντρες, φορώντας εκείνες της παραδοσιακές λευκές φορεσιές! Οι γυναίκες ήταν πολύ πιο λίγες, αλλά υπήρχαν αρκετές που ήταν ντυμένες κανονικά και όχι παραδοσιακά...  Φυσικά και δεν μας πείραξε κανείς, ούτε μας είπε κανείς τίποτα... Μόνο ένα αγόρι, γύρω στα είκοσι, ψηλός, ξερακιανός με αξύριστα μάγουλα και κατάμαυρο μουστάκι, μας είπε με σπαστά ελληνικά, "γεια σας!" καθώς πέρναγε μπροστά μας... (κάνουμε "μπαμ" σκέφτηκα, ότι είμαστε "παρείσακτοι").

 
      Σε λιγότερο από 2-3 λεπτά παρέδωσα τις πελάτισσες στο πορτιέρη του ξενοδοχείου που δεν περίμενε καν στα στα σκαλιά του ξενοδοχείου, όπως συνήθως κάνει, αλλά είχε κλειστεί μέσα και περιορίστηκε μόνο να μας ανοίξει την πόρτα να μπούμε, όταν μας είδε...
-Και τώρα θα γυρίσεις μόνος σου; Με ρώτησε με ενδιαφέρον.
-Θα με προστατεύει ο ...Αλλάχ, του είπα και βάλαμε και οι δύο τα γέλια!