ΟυκράΝΝιια τουρρρρ!

(ο τόνος στο "ά", το "ν" και το "ρ" με ουκραΝΝιική accent!!!)

     Κτυπάει το τηλέφωνο. Ο μόνιμος συνεργάτης μου, μου ανακοινώνει ότι υπάρχει ένα "athens by night" με συνοδό, απο στελέχη κάποιων εταιριών που έχουν έρθει για ένα διεθνές συνέδριο στην Ελλάδα και με ρωτάει αν θέλω να το αναλάβω, παρέα με ένα άλλο συνάδελφο ακόμα, αφού θα χρειαστούν δύο ταξί...
"Ειδικότης μου" απαντάω όλο χαρά, και μου εξηγεί, "Για την ακρίβεια πρόκειται για 4 Ουκρανέζες που θέλουν να πάνε να φάνε σε συγκεκριμένο (καλό) εστιατόριο στη Πλάκα, συνοδευόμενες απο τη συνοδό τους, που είναι μισθωμένη απο το γραφείο που διοργανώνει το συνέδριο".
Πάμε-περιμένουμε-επιστρέφουμε...
"Ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε", με άλλα λόγια.
      Πρόκειται για εύκολη δουλειά ρουτίνας, αφού η συμμετοχή των οδηγών σε αυτές τις δουλειές είναι απλά να ...οδηγήσουν, να περιμένουν τους πελάτες να φάνε (αναμονή) και να επιστρέψουν, όταν οι πελάτες το θελήσουν, να τους πάνε πίσω στο ξενοδοχείο... Με άλλα λόγια μια πολύ καλή βραδινή δουλειά! Την δέχτηκα με χαρά!

      Φτάνοντας στο ξενοδοχείο λίγη ώρα νωρίτερα πριν το ραντεβού, για την κατάλληλη προετοιμασία, μαζί με το "ζευγάρι" μου... τον άλλο συνάδελφο, βρίσκουμε και άλλους συναδέλφους να περιμένουν για άλλα ραντεβού παρόμοια με το δικό μας.

      Στο άκουσμα ότι εγώ μαζί με τον συνάδελφο περιμένουμε ...Ουκρανέζες, αρχίζει το σχετικό δούλεμα και τα σχόλια...
Ουκρανέζες;;; Ουάου!  Δίμετρες... ξανθιές... πρασινομάτες... Ενάμιση μέτρο γάμπα η κάθε μία... Το ταριφοτατάκι θα κλαίει τη μοίρα του που θα λερωθεί απο πατούσα του Ανατολικού μπλόκ και άλλα τινά... ταξιτζίδικα μεν, πικάντικα δε!

      Σε λίγο, έρχεται το πρώτο ...ΣΟΚ! Κάνουν την εμφάνισή τους και οι πέντε μαζί! ΠΑΡΕΛΑΣΗ!!!!!!
Η συνοδός με μια τεράστια ταμπέλα (πιο τεράστια δεν γινόταν!) που γράφει "UKRAINE" και απο πίσω οι τέσσερεις ..."χάριτες"! Σαν σε πασαρέλα...

      Οι τρεις πρώτες  ...μοντέλα, της δεκαετίας του 1930, που άνετα θα έκαναν πασαρέλα μαζί με τις συγχωρεμένες Γεωργία Βασιλειάδου και την Σαπφώ Νοταρά ....εάν ζούσαν ακόμα, αλλά με πολύ δύσκολη την επιλογή της ...ασχημότερης!!! Η μια πιο γριά και πιο άσχημη απο την άλλη! 

     Η τέταρτη της παρέας, το δεύτερο ΣΟΚ... εμφανώς από άλλη εποχή... μη σας πω και δύο εποχές-γενιές νεότερη... εκεί γύρω στα 25-30, ήταν το χαρακτηριστικό ΔΕΙΓΜΑ του ουκρανέζικου ΚΙΤΣ (πιο ΚΙΤΣ δεν γινόταν να ντυθεί!)... Μέχρι ζαρτιέρες φόραγε, που εμφανώς φρόντισε χωρίς διακριτικότητα να τις δείξει, καθώς έμπαινε να κάτσει πίσω δεξιά... αν και δεν ήταν δύσκολο να τις δει κάποιος με τέτοιο μίνι που φόραγε! Καλτσονάκι για ...ψιλό μαριδάκι!... Ξέρετε με την μικρή δικτυωτή τρυπούλα... όχι σαν τα άλλα που είναι για μπακαλιάρους!

      Πάντως σούπερ μίνι, σε συνδυασμό με δωδεκάποντα που δεν ήξερε πως να ισορροπήσει επάνω τους και ζαρτιέρες ...δεν είχα ξαναδεί! Αφήστε την αγκράφα που είχαν τα δωδεκάποντα επάνω και γυάλιζαν σαν αντανακλαστικά νυκτός... (Μάλλον θα πληροί τα μέτρα ασφαλείας της Ουκρανικής τροχαίας, σκέφτηκα!). Μου θύμιζαν αυτά τα παιδικά αθλητικά παπούτσια με τα φωτάκια!
Υπάρχει μοδάτος συνδυασμός "ζαρτιέρα με μίνι επάνω σε "φωτιζόμενες" γόβες?". Απλά ρωτάω σαν αδαής... δεν ξέρω!
Το δε μακιγιάζ... ΕΒΓΑΖΕ ΜΑΤΙΑ! Κάτι σαν κινούμενο δειγματολόγιο στα (πολύ έντονα) χρώματα της ίριδας ήταν το πρόσωπό της, που είχε σχεδόν παραμορφωθεί! Μόνο με νέφτι θα γινόταν το ντεμακιγιάζ, σκέφτηκα!
Αλλά, το "ζακετάκι" που φόραγε ήταν ...όλα τα λεφτά! Πολύ κοντό, ξώκοιλο, ασπρόμαυρο ριγέ (με χοντρή ρίγα),... σαν στολή φυλακισμένου δραπέτη ήταν! Μόνο η αλυσίδα με την μπάλα της έλειπε και ένα νούμερο στη πλάτη!  "Α, ρε Μπλακ Πιτ τι σου φέρνουν στο κελί…", σκέφτηκα! Τώρα πως κόλλησε με τα πουρά, δεν ξέρω... ίσως να ήταν κόρη κάποιας απο τις γιαγιάδες...

      Η κα tour leader... η συνοδός. Ελληνίδα, δική μας...  Απο άλλο ...πλανήτη! Απ'το φεγγάρι ίσως;;; Ποιός ξέρει; Άσχετη με την Αθήνα και ακόμα πιο άσχετη με τα αγγλικά της! Απορώ πως την έχουν κάνει tour leader... Και να πω ότι ήταν καμιά πιτσιρίκα, να υποθέσεις ότι την βγάλανε για να "ψηθεί" στη δουλειά. Πρέπει να ήταν γύρω στα 60... εκεί λίγο πριν τη σύνταξη! Ηλικιακά ήταν ασορτί με τις 3 απο τις 4 πελάτισσες! Μου έβαλε και την τεράστια ταμπέλα που έγραφε UKRAINE στο παρμπρίζ του ταξί, "εκεί μου είπαν απο το γραφείο ότι θέλουν να βρίσκεται η πινακίδα" μου είπε, με στόμφο! Καλύτερα να έβαζα ταμπέλα "διπλωματικό σώμα", σκέφτηκα, αλλά δεν είπα τίποτα. 
Απλά απομάκρυνα την ταμπέλα, χαμογελώντας και λέγοντάς της, "συγνώμη, αλλά θέλω να βλέπω και το δρόμο, όταν οδηγώ"... Με κοίταξε με απορία... και απόρησα και εγώ αφού δεν μπορούσα να καταλάβω τι ΔΕΝ κατάλαβε! 

 
      Κοντή, χοντρή, άσχημη, ξινή, αγενής, παντελώς ασυνεννόητη, ...την έπιασε πανικός όταν την έβγαλα μέσα απο τα στενά της Πλάκας, μόλις 10 μέτρα απο το εστιατόριο που πήγαιναν, χωρίς να χρησιμοποιήσω την οδό Μητροπόλεως!  
"Εμένα ΠΑΝΤΑ απο την Μητροπόλεως με φέρνουν... τώρα έχω χαθεί! Δεν ξέρω που να πάω!!!" μου λέει σχεδόν σε υστερία και με τις δύο Ουκρανές στο πίσω κάθισμα να κοιτάνε με απορία...
"Μα, ...ΝΑΤΟ το εστιατόριο! Εκεί θα πάτε!" προσπαθούσα να την ηρεμήσω... δείχνοντας της το εστιατόριο που ήταν μόλις 3 δευτερόλεπτα μακριά απο το ταξί, επάνω στο πεζόδρομο!
"Ναι... αλλά η Μητρόπολη η εκκλησία ΠΟΥ είναι? Δεν την βλέπω... Την έχω πάντα για σημάδι να μην χάνομαι!" μου εξήγησε, μέσα στο πανικό της.
Τι να πεις??? Τι να εξηγήσεις σε κάποια που είναι στη Πλάκα και νομίζει ότι βρίσκεται στη ...στη Κουάλα Λουμπούρ!

"Σας ευχαριστώ πολύ για την άψογη συνεργασία(???)... καλή σας νύχτα και καλή ξεκούραση!" της είπα ευγενικά όταν τελειώσαμε και μου απαντάει, "Πια ξεκούραση;;;.. .Πάω να τηγανίσω πατάτες τώρα για τα παιδιά...", "Χμμμ...εεε... τότε καλό τηγάνισμα!" της απάντησα χαμογελώντας και το έβαλα στα πόδια να μην μου ζητήσει να την πάω "εδώ παρακάτω..." (επειδή στο τέλος καταλήγω να τις πηγαίνω όλες στο σπίτι τους ... τζάμπα φυσικά!!)

      Ο συνάδελφος... ο συνεργάτης μου! Το "δίδυμό" μου για απόψε. Παλιός ταξιτζής... 40αρης (πάνω στα ταξιτζίδικα "ντουζένια" του!!) Πολύ καλό παιδί! Λαϊκός... λαϊκότατος τύπος, πολύ αγνός, τίμιος, έμπειρος  και ευγενικός και με σέρβις, πρότυπο για την κατηγορία μας! Το "παιδί για όλες τις δουλειές", σαν συνάδελφος... Τον αγαπάω πολύ!
Τι θα φάμε ρε φίλε? με ρωτάει...
Σουβλάκια! Τι άλλο;;; Κλασικό, ελληνικό, φτηνό, ταξιτζίδικο φαγητό, αφού πάντα ξέρουμε πως να "σκοτώνουμε" τις  παρενέργειες της οσμής του κρεμμυδιού και του σκόρδου που περιέχει το ακαταμάχητο τζατζίκι! Και επειδή σουβλάκι χωρίς κρεμμύδι και τζατζίκι είναι "καφές χωρίς καϊμάκι", τα δικά μου "απ'όλα" σας παρακαλώ, λέμε στην έκπληκτη υπάλληλο του ταμείου, που βλέπει δυο ταξιτζήδες να παρκάρουν επί της Μητροπόλεως και να βγαίνουν απο τα ταξί τους με ..."φόρμες εργασίας" (κοστούμι και γραβάτα, αφού το απαιτούσε το "βαρύγδουπο" σέρβις του συνεδρίου που κάναμε τα τράνσφερς). Καλά ταξιτζήδες με γραβάτα;;; Αναρωτήθηκε μεγαλόφωνα και με εμφανή δόση θαυμασμού... Ναι, μεταφέρουμε διπλωμάτες, μαντάμ... (ακόμα αναρωτιέται...)

      Για να μην φάμε κλήση όμως απο την δημοτική αστυνομία, τα πήραμε σε σακούλα να τα φάμε στο αμάξι...
Και οι δύο μας ντυμένοι με κοστούμι και γραβάτα καθίσαμε σε ένα πεζούλι στη Μητροπόλεως, μπροστά απο τα κίτρινα αυτοκίνητά μας και ανοίξαμε σακούλες, κόκα κόλες, χαρτοπετσέτες, οδοντογλυφίδες και το ...στόμα μας μαζί και αρχίσαμε το "πόλεμο" με τα τζατζίκια και τα κρεμμύδια! Πανικός! (the most delicious ever!)

      Οι περαστικοί τουρίστες μας κοίταγαν με απορία και οι Έλληνες με ζήλια (θα πείναγαν ...ήταν και ώρα φαγητού).
"…Σουβλάκι!!!" είπε ο συνάδελφος, κάνοντας χρέη "ξεναγού!", προτείνοντάς τους το σουβλάκι του, σε μια παρέα πιτσιρίκια τουριστάκια (μάλλον απο κα’νά κολέγιο) που χασκογέλαγαν, καθώς μας έβλεπαν στο πεζούλι,
"Φίλε μου, είμαστε το ζωντανό παράδειγμα της οικονομικής ΚΡΙΣΗΣ!"  σχολιάζαμε με το συνάδελφο... ενώ η μάχη με το γιαουρτοσκόρδιον ήταν ανελέητη...
"Μας έμειναν τα κουστούμια απο την εποχή της χλιδής και τώρα που είμαστε στη κρίση, τρώμε σουβλάκια στο πεζοδρόμιο, φορώντας τα παλιά μας κοστούμια..." λέγαμε και διακωμούσαμε την εικόνα μας!
"Μήπως να βγάζαμε και ένα καλαθάκι, καπελάκι, γιουβετσάκι πύλινο... κάτι τις τέλος πάντων να το βάλουμε μπροστά μας και να κάνουμε ένα τεστ... να δούμε, θα μας πετάξει κανείς κα’νά κέρμα...
Να φέρω και τη κερματοθήκη να δίνουμε ρέστα αν χρειαστεί", λέγαμε με αυτοσαρκασμό και χωρίς ίχνος "ντροπής" για το θέαμα που προσφέραμε αφιλοκερδώς ... και δώστου γέλιο...
Η ταμπέλα που έγραφε, "ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ" ακριβώς πάνω απο τα κεφάλια μας, όμως, χάλαγε τη συνταγή του τεστ... Ίσως μια ταμπέλα που να έλεγε, "ΟΤΙ ΕΧΕΤΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ" να είχε άλλη αίσθηση... και άλλο ...αποτέλεσμα!
"...Για τα σουβλάκια, ρε γαμώτο!"
Τελικά αλληλοφωτογραφηθήκαμε μόνο και μόνο για να κάνουμε "αποκλειστικότητα" της είδησης στα "ΤΑΧΙ-ΔΑΚΙΑ", και μετά απο έγκρισή του συναδέλφου μου, δημοσιεύω "του λόγου το αληθές... "

Η επιστροφή στο ξενοδοχείο ...επεισοδιακή ...αλλά την φυλάω για άλλη ανάρτηση, ...μελλοντική!

ταριφοπατάκι με ...ψυχή!

   

     Μπορεί να με θεωρείτε "άψυχο πράγμα", αλλά την εκτίμησή σας μου την δείχνετε, αφού έρχεστε καθημερινά σε ...στενή επαφή μαζί μου!
Ξέρω ότι όσο και ...ποταπό να με θεωρείτε, πάντα με φροντίζετε και μάλιστα μερικοί από εσάς πολύ συχνά!
Την αξία μου και την πρακτικότητά μου κανένας δεν μπορεί να μου την κλέψει!
Είμαι γεννημένο για μεγάλα πράγματα. Με πλένουν, με καθαρίζουν, με ομορφαίνουν, με γυαλίζουν και κάθε μέρα γίνομαι όλο και πιο απαραίτητο! Και χρόνια τώρα, όχι μόνο έχω καθιερωθεί σε κάθε δάπεδο αυτοκινήτου, αλλά δεν εκλείπω πλέον από κανένα!
Φυσικά, δεν είμαι άλλο, από το πατάκι του αυτοκινήτου σας...
Γνωρίζω πολύ καλά, ότι ούτε ένας από εσάς δεν έχει διανοηθεί ποτέ να μην με έχει στο αυτοκίνητό του! Σας είμαι απολύτως απαραίτητο! Παραδεχτείτε το!
Ξέρω, επίσης, ότι, σπάνια αναφέρετε το όνομά μου, καθώς στις μέρες μας τη δική μου θέση την "έκλεψαν" οι μοκέτες, λόγω ευκολίας κυρίως. Όμως, οι μοκέτες παρότι έκλεψαν την αίγλη μου, ποτέ δεν κατάφεραν να πάρουν την πρακτικότητα μου!
Είμαι διαχρονικό, με αγαπάτε και ας μη το λέτε, με πλένετε, με τινάζετε, με γυαλίζετε και με ...πατάτε με ευχαρίστηση, επειδή σας προσφέρω σιγουριά και καθαριότητα!
Είμαι κατασκευασμένο από καουτσούκ (καλά εσείς νομίζεται ότι είμαι πλαστικό... αλλά είστε άσχετοι) και γι'αυτό είμαι πολύ ανθεκτικό!

      Και αν νομίζετε ότι δεν έχω ψυχή ...κάνετε λάθος! Το αφεντικό μου, κατάφερε και μου έδωσε ψυχή και νά'μαι σήμερα εδώ, να σας αυτοπαρουσιάζομαι...
Ξέρετε τι έχουν δει εμένα τα μάτια μου, τι έχουν ακούσει τα αυτιά μου, τι έχει μυρίσει η μύτη μου και τι έχει γευτεί το στόμα μου και τι έχει αισθανθεί το κορμί μου? Έχετε ξανακούσει ...πατάκι να λέει την ιστορία της ζωής του?
Ας είναι καλά τ'αφεντικό, που μού'δωσε αυτή την ευκαιρία ...και γώ ...χαλί να γίνω να με πατήσει ...που λέει ο λόγος, δηλαδή! Σιγά μη γίνω και Μπουχάρα να με δείχνει στη τηλεόραση η κάθε Μιραράκη και νά'χω το κάθε Πακιστανό να με διπλώνει και να με ανασκολοπίζει! Τους πακιστανούς τους έχω μόνο να με πλένουν στα βενζινάδικα και να με απλώνουν στη λιακάδα να κάνω την ηλιοθεραπεία μου, στεγνώνοντας!

     

Ως πατάκι, που σέβεται τον εαυτό του λοιπόν, έχω ιερή υποχρέωση να σας γνωρίσω την πορεία μου, την ιστορία μου και να σας πω μερικές από τις εμπειρίες μου!  Πρέπει να με γνωρίσετε όσοι δεν με ξέρετε καθόλου και ακόμη καλύτερα όσοι με ξέρετε λίγο.

      Το σόι μου είναι σαν τα σκυλιά... εκατοντάδες ράτσες, είδη, υποείδη, μπάσταρδα και ...κινέζικα! Εγώ όμως είμαι ανώτερης κλάσης... Φτιαγμένο στη Γερμανία, παρακαλώ! Με φτιάξανε εξαιρετικά ανθεκτικό επειδή λέει θα με πατάνε πολλοί μέσα στο ταξί... Αυτό δεν μου άρεσε και πολύ όταν το άκουσα... αλλά δεν είχα επιλογή! Χάθηκε ρε γαμώτο να είμαι πατάκι σε λιμουζίνα? Αλλά μου έλαχε σε ταξί... Ταριφοπατάκι, με άλλα λόγια!
Με είχαν μέσα σε ένα μαγαζί και είχαν κολλήσει επάνω στο κορμί μου ένα αυτοκόλλητο που έγραφε: "ΑΝΤΙΣΤΑΤΙΚΟ - ΚΑΛΑΙΣΘΗΤΟ - ΑΝΤΙΒΑΚΤΗΡΙΔΙΑΚΟ - ΑΝΤΟΧΗΣ - ΕΥΚΟΛΟ ΚΑΘΑΡΙΣΜΑ". Ευτυχώς ήρθε το αφεντικό, έδωσε κάτι ευρώ σε εκείνον τον αγροίκο που με είχε όλη μέρα μες τον ήλιο και έλιωνε η κόλλα από το αυτοκόλλητο επάνω μου και με αγόρασε!
Με πήρε το αφεντικό, με καθάρισε προσεχτικά και με έστρωσε με μεγαλοπρέπεια ...ας είναι καλά ο άνθρωπος! Να σας πω την αλήθεια στην αρχή δεν μου άρεσε... Αλλά μετά συνήθισα! Έχω και καλό αφεντικό. Δεν έχω παράπονο! Μετά από κάθε διαδρομή που κάνει, σταματάει δεξιά με σκουπίζει, με γυαλίζει και με έχει έτοιμο για τον επόμενο πελάτη που πρόκειται να με πατήσει! Τα πάμε καλά οι δυό μας! Με πάει και σε κάτι πακιστανούς, εκεί σε ένα βενζινάδικο και με πλένουν με τη πίεση 2-3 φορές την εβδομάδα! Αχ το λατρεύω αυτό το μπάνιο... Είναι γαργαλιστικό, ανακουφιστικό και μετά με αρωματίζουν κιόλας με διάφορα σπρέι και μοσκοβολάω!

      Έχω πολλά περιστατικά να σας διηγηθώ, αλλά θα περιοριστώ μόνο σε όσα μου έκαναν εντύπωση...
Θυμάμαι στις αρχές που το αφεντικό με είχε στρώσει κάτω, μπαίνει μια κυρία, μεγαλούτσικη... εκεί γύρω στα 65.... λέει στο αφεντικό "πάμε στην Ομόνοια". Μετά από λίγο αισθάνομαι ότι βγάζει το παπούτσι της και άρχισε να με πατάει ξυπόλητη... ήταν και ιδρωμένα τα πόδια της... και είχε και δύο σκληρούς κάλους... Γιαααχχχ!!! "Τι με πέρασες κυρά μου? Κουρελού?" της είπα... Χαμπάρι αυτή! Τα πόδια της μυρίζανε όμως απαίσια! Το κατάλαβε και το αφεντικό φαίνεται και άνοιξε τα παράθυρα να πάρω αέρα (ή να πάρει και αυτός? Ποιός ξέρει?)... Αυτή τότε πρέπει να το κατάλαβε και ξανάβαλε το πόδι της μέσα στο παπούτσι... Έτσι με απάλλαξε από το σκληρό της κάλο και τα ιδρωμένα πόδια της! Ευτυχώς το αφεντικό το κατάλαβε και όταν κατέβηκε αυτή, το αφεντικό με έπλυνε με βρεγμένο πανί και συνήλθα!

      Πριν ένα χρόνο, ένας απαίσιος πελάτης, αφού ρώτησε το αφεντικό αν μπορεί να καπνίσει, και το αφεντικό θέλησε να του κάνει το χατίρι (επειδή του είχαν πει ότι είναι V.I.P.) το του επέτρεψε, αυτός άρχισε να ρίχνει τις στάχτες επάνω μου και ενώ ήδη είχα αρχίσει να ενοχλούμαι, ξαφνικά ένοιωσα ένα αφόρητο πόνο επάνω στο ευαίσθητο δέρμα μου... Ο βλάκας δεν πρόσεξε και η καύτρα του τσιγάρου του έπεσε επάνω μου και μου έκανε ένα σημάδι που θα το έχω για το υπόλοιπο της ζωής μου! Μετά άκουσα το αφεντικό να λέει στο τηλέφωνο ότι η καύτρα του ίδιου πελάτη του είχε κάψει και το κάθισμα...  Και ο "γύφτος" που το έπαιζε και V.I.P. έκανε τη πάπια και δεν είπε τίποτα..

      Αλλά, έχω και τα τυχερά μου... Δεν μπορώ να πω! Το αφεντικό καμιά φορά βάζει "πιπίνια" στο ταξί... εκεί να δείτε γλέντια! Μπήκε τις προάλλες μια δίμετρη "μοντέλα" με ένα μίνι μέχρι τον αφαλό της! Φόραγε κάτι 12ποντα στιλέτο... σαν να περπάταγε επάνω σε σκαμπό ήταν! Το παίζουν άνετες στο δρόμο, αλλά στην πρώτη ευκαιρία "πετάνε" τα "σκαμπό" για να ξεπιαστούν τα πόδια τους... Και η καβάτζα, ανάμεσα στα πίσω με τα μπροστινά καθίσματα που είναι και πίσω από τη πλάτη του αφεντικού είναι ότι πρέπει, αφού δεν τους βλέπει κανείς... εκτός από μένα βέβαια! Σε λίγο πέταξε τη τακουνάτη αμφίεση της και γρήγορα παραδόθηκε στην αγκαλιά μου! Μωρό μου πάτα με, βύθισε τα  τρυφερά μυρωδάτα πατουσάκια σου μέσα στο κορμί μου, της φώναζα! Πω πω ...ποδολάγνο με έχει κάνει αυτό το αφεντικό με αυτές που μου φέρνει εδώ μέσα! ...Και παίρνω και το μάτι μου, αφού η θέα προς τα μπουτάκια τους είναι απεριόριστη! Δεν γίνεται ρε αφεντικό να παίρνεις μόνο τέτοιες για πελάτισσες, αναρωτήθηκα?

      Δεν σας λέω όμως άλλα τέτοια "πιπεράτα" περιστατικά, επειδή φοβάμαι ότι αν το μάθει το αφεντικό ότι μιλάω τόσο πολύ θα με στείλει στην ανακύκλωση και με βλέπω να γίνομαι αντιολισθητική πούδρα για γάντια καουτσούκ!

      Μια άλλη άσχημη στιγμή θυμάμαι ένα βράδυ που το αφεντικό πήρε ένα ζευγάρι... Αυτός φόραγε μαύρο παντοφλέ παπούτσι και αυτή κοντό γοβάκι. Κάθισαν για λίγο μέσα στο ταξί και όταν κατέβηκαν μια πολύ άσχημη μυρωδιά έκανε το αφεντικό να σταματήσει και να αρχίσει να ψάχνει, για να δει από που προέρχεται αυτή η απαίσια μυρωδιά. Και το βρήκε γρήγορα. Ο τύπος με μαύρο παντοφλέ παπούτσι είχε πατήσει αυτό που είχε αφήσει στο πεζοδρόμιο ένας σκύλος και το αφεντικό το έλεγε "σκύλοσκατο"! Δεν ήξερα τι ήταν, αλλά με είχε λερώσει άσχημα και μύριζε πολύ απαίσια, μέχρι που με πήγε το αφεντικό στους πακιστανούς και με έπλυνε με την πίεση! Μετά με πασαλείψανε με εκείνο το σπρέι που με κάνει γυαλιστερό και μοσχομυριστό!

      Αλλά την πιο οδυνηρή περιπέτεια την έζησα, όταν τρεις πολύ μελαχρινοί άντρες, που έμοιαζαν σαν τους Πακιστανούς του βενζινάδικου, μπήκαν μέσα στο ταξί. Δεν ήταν μόνο το γεγονός ότι από μόνοι τους ...σκυλοβρώμαγαν και ειδικά εκείνα τα σανδάλια που φόραγαν ήταν εντελώς αφόρητα για τη μύτη μου, αλλά παρατηρούσα εδώ και ώρα εκείνον το τύπο που καθόταν πίσω δεξιά και είχε σκύψει και ακουμπούσε το κεφάλι του στο μπροστινό κάθισμα, από την στιγμή που μπήκε μέσα! Μάλλον για μεθυσμένος μου έκανε... Αν και όλη την ώρα είχε το πρόσωπό του απέναντί μου, δεν με κοίταγε επειδή είχε τα μάτια του κλειστά... Ξαφνικά όμως τα άνοιξε, αλλά άνοιξε και το στόμα του και άρχισε να ξερνάει απο μέσα του απίστευτες ποσότητες κάποιου γλοιώδους και βρωμερού υγρού που το αφεντικό το είπε "εμετό"! Γιαααχχχ....!!! Πλημμύρισα ολόκληρος με αυτό το απαίσιο υγρό, που είχε μαζεμένες όλες τις άσχημες μυρωδιές του κόσμου! Το αφεντικό σταμάτησε αμέσως δεξιά και έτρεξε με μια αγκαλιά χαρτομάντιλα και χειροπετσέτες που έχει πάντα μαζί του και ένα μπουκάλι νερό, και τα έδωσε στο μαυριδερό κύριο που συνέχισε ακάθεκτος να χύνει το περιεχόμενο του στομάχου του, επάνω μου!

      Όταν τελείωσε και αφού πλατσούρισε τα ήδη βρώμικα πόδια του μέσα σε αυτά τα υγρά κατέβηκε και το αφεντικό έβαλε τους φίλους του να με τινάξουν και να με καθαρίσουν! Άκουγα το αφεντικό να τους μιλάει άγρια και να τους φωνάζει, επειδή κανένας δεν ήθελε να με καθαρίσει! Τελικά, αφού τους πήρε και επιπλέον 15 ευρώ από τον λογαριασμό (τον άκουσα να λέει ότι έτσι ορίζει ο νόμος!) με πήγε αμέσως σε εκείνους τους πακιστανούς που με ...απολύμαναν σχεδόν! Είπαμε ρε παιδιά, καλό το ντουζάκι με τη πίεση, αλλά εκείνο το οινόπνευμα τι το θέλατε? Καήκανε τα ματάκια μου!

      Άλλη μια φορά θυμάμαι που το αφεντικό σταμάτησε και μπήκε μέσα μια μεγάλη κυρία που μόλις είχε τελειώσει τα ψώνια της στη λαϊκή... έβαλε επάνω μου όλες εκείνες τις σακούλες με τα φρούτα, που είχαν διάφορες μυρωδιές, αλλά από τη σακούλα που είχε μέσα ντομάτες άρχισε να χύνονται ζουμιά και γρήγορα γέμισα ντοματόζουμα! Όταν σταματήσαμε, η κυρία που έκανε το κορόιδο, αλλά την ανάγκασε το αφεντικό, με πήρε και με πήγε στην αυλή της και με έπλυνε με το λάστιχο του ποτίσματος! Δεν μπορώ να πω ...καλά ήταν, αλλά όχι όπως το ντουζ που κάνω με τους πακιστανούς στο βενζινάδικο!

      Δεν ξέρω πόσο θα ζήσω ακόμα, πριν το αφεντικό με πάει στην ανακύκλωση, αλλά το άκουσα πρόσφατα να λέει ότι δεν με αλλάζει με τίποτα και αν ποτέ με αλλάξει πάλι κάποιον απ' το σόι μας θα πάρει! Λέτε να ζήσω πολύ ακόμα και να έχω και πάλι την ευκαιρία να σας διηγηθώ τις εμπειρίες μου? Ποιός ξέρει...
Πάντως καλό θα είναι να γνωρίσετε ότι ακόμα και εγώ που εσείς νομίζετε ότι δεν έχω ψυχή, χρειάζομαι τη προσοχή σας και το σεβασμό σας για να μπορώ να επιβιώσω αξιοπρεπώς για να μπορείτε να με πατάτε με την άνεση σας και να αισθάνεστε καθαροί και σίγουροι!