Γαμώ το ...κέρατό μου!!!

"Καλησπέρα φίλε. Πάμε στη οδό Τάδε, νούμερο 23 στο Καπανδρίτι!!!", μου λέει ο κύριος, που μπαίνει μέσα στο ταξί, μαζί με τη συνοδό του.
Η επιβίβαση γίνεται στο Παλαιό Φάληρο και έτσι αμέσως σκέφτομαι...."Παραλιακή... Εθνική Οδός... και φτάσαμε..." Βέβαια μιλάμε για περίπου μιά ώρα διαδρομή, εφ'όσον το "ποτάμι" (η Εθνική Οδός) έχει φυσιολογική κίνηση... αφού η διαδρομή είναι περίπου 60 χιλιόμετρα...
Αφού ανακοινώνω στους πελάτες τη σκέψη μου για τη διαδρομή, παίρνω την έγκριση του κυρίου και ξεκινάω...

Μαζί με εμένα όμως, ξεκινάει και ένας διάλογος, μεταξύ του κυρίου και της κυρίας... που πολύ γρήγορα μου κινεί το ενδιαφέρον (ποιός σας είπε ότι οι άντρες δεν είναι κουτσομπόληδες;), με αποτέλεσμα να αρχίσω να στήνω "αυτί", αν και ουσιαστικά δεν χρειάζεται, αφού συχνά ανεβαίνουν απότομα οι τόνοι και χωρίς να το καταλαβαίνουν οι επιβάτες μου, μιλάνε δυνατά και έτσι τους ακούω πεντακάθαρα, θέλω δεν θέλω...
Θα προσπαθήσω να μεταφέρω το διάλογο  σε πρώτο πρόσωπο, όπως τον άκουγα  και όσο πιο πιστά μπορώ (κάνοντας και μερικά σχόλια ενδιαμέσως), αν και φυσικά δεν είναι ο αυτούσιος, αφού δεν θα μπορούσα να θυμάμαι τα πάντα...
 
(φαίνεται να συνεχίζουν απο εκεί που προφανώς είχαν αφήσει τη κουβέντα τους)
Κύριος: …Και τελικά πόσο καιρό έβγαινες μαζί του;;;
Κυρία: Κανά μήνα περίπου... ή μάλλον ένα μήνα ολόκληρο.
Κύριος: Ναι, αλλά εμείς δεν είχαμε χωρίσει καν...
Κυρία: Εεεε... πως γλυκέ μου;... Σαν χωρισμένοι ήμασταν! Αφού δεν μιλάγαμε όλο αυτό το καιρό.
Κύριος: Και κάνατε και σεξ;;;
(το μάτι μου στο καθρέπτη... μέσα απο το γυαλί ηλίου κοιτάω με αγωνία τη κυρία, όπως και ο κύριος βέβαια... να ακούσω την απάντηση της)
Κυρία: (με έπαρση σαν να είχε κάνει άθλο): ...Εεε... βέβαια!!
(Ακολουθεί ησυχία… ο ένας κοιτάει τον άλλο… Μετά από ένα λεπτό η κυρία ρωτάει όλο αγωνία)
Κυρία: Νευρίασες μωρό μου;
Κύριος: Μα εμείς δεν μιλάγαμε μόνον για 13 ημέρες... όχι για ένα μήνα που είχες εσύ σχέση! Έχω τα μυνήματά μας στο κινητό να στο αποδείξω! Άρα με κεράτωσες! Αυτό λέγεται ΚΕΡΑΤΟ! Δε το πιστεύω γαμώ τη ...!@##@#$!@#$ (βρίζει...)

 

Κυρία: Τότε, το κάναμε... μέσα σε αυτές τις 13 ημέρες! Δεν είναι κέρατο! !
Κύριος: Κέρατο είναι! Με απάτησες! Έλα, πες μου τώρα… Πες τα μου όλα!
Κυρία: Τι να σου πω μωρό μου; Σου είπα ...μια φορά το κάναμε ...και πάει τώρα τα χαλάσαμε! Και αυτό δεν είναι κέρατο, γλυκέ μου! Δεν μου έδινες καμία σημασία και αυτός με φτέρταρε, με γοήτευσε, με ήθελε... του γυάλισα, με διεκδίκησε και τελικά και εγώ υπέκυψα. Και δεν σε κεράτωσα όμως. Μέσα σε αυτές τις 13 μέρες που εμείς τα είχαμε χαλάσει, έγινε η πράξη… Τις άλλες μέρες μόνο λίγα πράγματα κάναμε...!
(Κρατιόμουν να μη γελάσω!  Αυτός φαινόταν εκνευρισμένος, αυτή στη κοσμάρα της… Φαινόταν σαν να μην έχει συναίσθηση του τι ακριβώς λέει. Σαν να μίλαγε στη φίλη της και όχι στο σύντροφό της)
Κύριος: Μα δεν τα χαλάσαμε ποτέ! Απλά δεν μιλάγαμε... κάναμε μούτρα...
Κυρία: Εεεε...πάντως δεν ήμασταν μαζί. Σαν να τα είχαμε χαλάσει ήταν, μωρέ.
Κύριος: Με σοκάρεις... Μα αυτός ήταν μόλις 27 χρονών και εσύ είναι ένα πουρό 43 χρονών! Έχετε 16 ολόκληρα χρόνια διαφορά! Θα μπορούσε να ήταν γιός σου! Σαν δε ντρέπεσαι!
(Η κυρία χάνοντας τη ψυχραιμία της σχεδόν, για πρώτη φορά, λέει με πολύ έντονο ύφος)
Κυρία: Μη με ξαναπείς πουρό, εμένα! Δεν σου επιτρέπω! Και μπροστά σου φαίνομαι σαν κόρη σου! Εσύ είσαι 50 και εγώ φαίνομαι 30αρα...
Κύριος: Μα ήταν ένας πιτσιρικάς μόλις 27 χρονών... Πουρό δεν είσαι μπροστά του;;
Κυρία: Αυτό είναι ταμπού! Μια χαρά άντρας ήταν!
Κύριος: Πάει την έχεις ψωνίσει... Μωρή, για το παιδάκι που του έκανες τη νταντά, ΠΟΥΡΟ είσαι! Όχι για μένα! Αυτός έτσι νομίζει... ότι πήδηξε ένα ΠΟΥΡΟ! Και εγώ που σου είχα εμπιστοσύνη...! Κρίμα…!
Κυρία: Σιγά το πράγμα... ας μου έδινες και εσύ σημασία, όπως αυτός, να μην πήγαινα μαζί του. Αλλά εσύ είχες τη γυναικούλα σου και τα παιδάκια σου να φροντίσεις για 13 μέρες και στη γκόμενα καμία σημασία! Εμένα αν δεν μου δίνουν σημασία, φεύγω! Στο έχω ξαναπεί...

(Σχεδόν έχω σοκαριστεί απο την έκπληξη, για το περιεχόμενο της κουβέντας που γίνεται απροκάλυπτα ...πίσω μου! Στο "ποτάμι" δεν κουνιέται σχεδόν τίποτα απο την κίνηση, που πρέπει να φτάνει περισσότερο απο 16 χιλιόμετρα ακινητοποιημένα αυτοκίνητα... Πίσω μου έχω ένα ζευγάρι, που εμφανώς ο 50αρης κύριος είναι παντρεμένος, η 43χρονη κυρία η ερωμένη του και αυτή μάλλον τον κεράτωσε με ένα 27χρονο (πιάνεται άραγε σαν κέρατο, αφού 13 μέρες δεν μιλάγανε;;; ...ακόμα το ψάχνω!) Είναι απο τις λίγες φορές που η κίνηση είναι τόσο ...διασκεδαστική για μένα! Αυτοί οι δύο, δεν κοιτάνε αλλού, παρά μόνο ο ένας τον άλλο και έχουν απορροφηθεί στη κουβέντα τους... και έχουν και ακροατήριο!)

Κύριος: Καλά, δεν καταλαβαίνεις τίποτα; Αν ήθελες πιτσιρικά δεν μπορούσες να βρεις έναν, έξω απο το χωριό; Αυτός έτσι και μιλήσει, θα γίνεις ρεντίκολο...
Κυρία: Αφου ορκίστηκε να μη μιλήσει...
Κύριος, Τι να σου πω; Είσαι χάνος! Τι θα σου έλεγε, μωρή; Κάτσε να σε πηδήξω και μετά θα το πω σε όλο το χωριό; Φυσικά και θα σου έλεγε ότι δεν θα μιλήσει... Τώρα που θα βγει στο καφενείο και θα υπερηφανεύεται οτι σε πήδηξε, θα το δεις... Για να μη σου πω ότι θα έχει βάλει στοίχημα με τον άλλον το ψηλό, που σε γλυκοκοίταγε, για το ποιός απο τους δύο θα σε πηδήξει πρώτος!
Κυρία: Μη με τρομάζεις... Ο ψηλός δεν μου έκανε τίποτα... μόνο αυτός... μια φορά!
Κύριος: Εγώ σε τρομάζω; Όταν άνοιγες τα πόδια σου, δε τρόμαζες; Άμα θέλω σε πιστεύω για το ψηλό... τέλος πάντων...
Κυρία: Είσαι σκληρός και άδικος μαζί μου!
Κύριος: Δεν το πιστεύω ότι με κεράτωσες... Τελικά είσαι πολύ άπιστη!
Κυρία: Και εσύ είσαι άπιστος. Κερατώνεις τη γυναίκα σου μαζί μου!
Κύριος: Μα καλά αυτό είναι επιχείρημα; Εκδικείσαι εσύ για τη γυναίκα μου; 
(ο κύριος τα πήρε στο κρανίο και άρχισε να της φωνάζει.... αυτή τον διέκοπτε... ουσιαστικά προσπαθούσε να της πει ότι ήταν άπιστη μαζί του και αυτή, δεν το παραδεχόταν και του έλεγε ...άλλα των άλλων ...και τον "τρέλαινε"...)
Κυρία: Εμένα όλοι μου οι εραστές με έχουν κερατώσει... δεν έκανα και έτσι που κάνεις εσύ! Σιγά... σε κεράτωσε η γκόμενα και κάτι έγινε μωρέ!
Κύριος: Είσαι ηλίθια μωρή, γι'αυτό σε κερατώνανε! Και όλα σου τα κέρατα, τα πληρώνω εγώ; Γιατί;;; Εγώ όμως δεν σε κεράτωσα ποτέ! Σε τίμησα με τη πίστη μου και είχα και ένα σωρό αληθινές ευκαιρίες στη δουλειά, όπως ξέρεις πολύ καλά και μάλιστα απο πρώτο χέρι...! Όλα σου τα λένε εκεί μέσα...
Κυρία: (με απόλυτη παραδοχή στο ύφος της) Σ'ευχαριστώ... έχεις δίκιο γλυκέ μου... μου ήσουν πιστός. Εγω έκανα ένα λάθος, αλλά δεν πειράζει... εσένα θέλω...
(η απάθεια που του το έλεγε ...εκνεύριζε ΚΑΙ εμένα ...τον ακροατή που χαμογελούσα με τα μάτια, ακούγοντας την απολαυστική τους "διαμάχη"!)
Κύριος: Με έχεις τσακίσει τώρα! Ούτε ένα συγνώμη δε ζήτησες... Με πρόδωσες!
Κυρία: Έλα μη κάνεις έτσι... Δεν θέλω να χωρίσουμε!
Κύριος: Εσένα μωρή σου αξίζει να πηδήξω τη Γιούλα τώρα, που μου τη πέφτει, κιόλας!
Κυρία: Τη Γιούλα; Στη πέφτει; Η καλύτερή μου φίλη;;; ...Αποκλείεται! Λες ψέμματα!
Κύριος: ... Ναι...θα φας κέρατο και απο μένα και απο τη φίλη σου! ΔΙΠΛΟ! Θα σε προδώσει και ο γκόμενος και η καλύτερή σου φίλη μαζί! Μόνο έτσι θα καταλάβεις τι σημαίνει κέρατο και θα νιώσεις τι έκανες!

 

   
Α... ρε..."Αννίτα Πάνια" που σας χρειάζεται, σκεφτόμουν! Η αλήθεια είναι ότι το ζευγάρι ήταν λίγο ..."ελαφρύ"! 
"Σοβαρότης υπό το μηδέν" ένα πράγμα! Ότι πρέπει για την εκπομπή της Αννίτας! Δεν μου φάνηκαν ιδιαίτεροι έξυπνοι ή σοβαροί άνθρωποι ... Άλλωστε, αναρωτιόμουν, ποιός σοβαρός και έξυπνος μιλάει για τα προσωπικά του τόσο απροκάλυπτα μπροστά σε ένα ξένο άνθρωπο... και ο ξένος ας είναι ένας ταξιτζής που δεν θα ξαναδούνε ποτέ τους.

Το ερώτημα όμως που με απασχόλησε (λέμε τώρα... όχι ότι δεν έφαγα κιόλας!) ήταν, εάν ήταν ή όχι "κεράτωμα" το ότι η κυρία είχε συνεβρεθεί με ένα τρίτο άντρα σε μια μικρή περίοδο που το ζευγάρι είχε "παγώσει" τις ..."διπλωματικές του σχέσεις".
Επίσης εκείνο το θέμα με την εκδίκηση που απείλησε ο κύριος μου έκανε εντύπωση... ΔΙΠΛΟ κέρατο σου λέει... θα πονέσει περισσότερο!
Τι να πω ρε παιδιά....  Άβυσσος το μυαλό του ...κερατούκλη!

 

ορθοπεταλιές...

     Μόλις είχα σχολάσει και κατευθυνόμουν στο σπίτι για να χαλαρώσω και να κάνω τα δικά μου... Η κίνηση της πόλης όμως με καθυστερούσε και έτσι αποφάσισα να αρχίσω τη χαλάρωση απο το βολάν του ταξί... Το "ελεύθερο" κατεβασμένο, η πινακίδα "μισθωμένο όχημα" σε εμφανή θέση στο παρμπρίζ, που αποτελούν τα "κατεβασμένα ρολά", όταν το ...κατάστημα είναι κλειστό! ("σχολάσαμε μαντάμ..." είναι φράση/σκέψη που κυριαρχεί σε τέτοιες στιγμές σε τυχόν σηκωμένα χέρια...). 

      Το ράδιο να παίζει με ρυθμούς ανάρμοστους για ταξί και σε ένταση δυνατότερη απο τα "καθώς πρέπει" για τα στάνταρτς του κίτρινου οχήματος, το καφεδάκι τελείωνε, αλλά έφτανε για να απολαύσω το τσιγαράκι μου και το μάτι ανοιχτό να ψάχνει να βρει κάτι ...χαλαρωτικό και αστείο για να διασκεδάσει και να κάνει τον εγκέφαλο να ...χαμογελάσει! (αυτό επιτυγχάνεται φορώντας εκείνη τη διάθεση του "...τώρα είμαι για πάρτι μου και δεν μου καίγεται καρφί για το γίνεται έξω...").

     Σταματημένος λοιπόν στο κόκκινο φανάρι ακριβώς μπροστά τη Βουλή, το μάτι μου χάζευε τεμπέλικα ψάχνοντας να βρει κάτι χαλαρωτικό και αστείο. Μάλλον το ...παράκανε όμως αυτή τη φορά και αντί να στείλει στον εγκέφαλο μου σήματα χαλάρωσης, άρχισε τα επείγοντα σήματα "morse" που τα έστελνε προς όλες τις κατευθύνσεις του εγκεφάλου με την ένδειξη "συναγερμός"!... 

     Στην αρχή είδε απλά ένα ποδήλατο να έρχεται και να σταματάει ακριβώς δίπλα στο ταξί... στη συνέχεια διαπίστωσε ότι ο αναβάτης ήταν γένους θηλυκού και πριν προλάβει να δει καλά-καλά περί τίνος πρόκειται, άρχισε να ...γουρλώνει και να επικεντρώνει το οπτικό του πεδίο σε ένα και μόνο σημείο... Στο σημείο εκείνο που δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο κανέναν απολύτως άντρα αυτού του πλανήτη: Στα οπίσθια της αναβάτιδος, όπου σε περίοπτη και εμφανή θέση κυριαρχούσε ένα μαύρο στρινγκάκι, που αντικαθιστούσε επάξια και με απόλυτη επιτυχία τα "ανακλαστικά" σημεία του ποδηλάτου και "φώτα στοπ" που ήταν ανύπαρκτα!
Τι να τα κάνω, σου λέει, τα ανακλαστικά και τα στοπ? Θα βλέπουν στρινγκάκι και θα πλακώνονται στα φρένα και θα παραμένουν και πίσω μου και σε απόσταση ασφαλείας!!!

      Το χέρι μου αντέδρασε αστραπιαία και σε απόλυτη συνεργασία με το εγκέφαλό μου (με το ένα κομμάτι του εγκεφάλου μου δηλαδή... Το άλλο κομμάτι αυτοματοποιημένα παραδόθηκε αμέσως στους "ανάρμοστους" συνειρμούς που προκαλούσε το θέαμα...) έπιασε την φωτογραφική μηχανή και αμέσως σκέφτηκε ότι έπρεπε το συγκεκριμένο "αξιοθέατο" να ...εκτεθεί στα "ταξι-δάκια" και να το μοιραστώ με τους φίλους-ες και αναγνώστες-τριες μου, που στην προκειμένη περίπτωση, ελπίζω να κατανοήσουν καλύτερα τους "κινδύνους" και τα απρόοπτα που εγκυμονεί καθημερινά η οδήγηση στη πόλη...! 
Όπως βλέπεται, συχνά ο "διάβολος" αντί να βρίσκεται πίσω μας (εκ του "πίσω μου σ'έχω σατανά!") όπου έχουμε λάβει τα μέτρα μας βρε αδελφέ, συχνά πυκνά, μας αιφνιδιάζει με επικίνδυνους ελιγμούς και μετακομίζει και μπροστά!!! (...στα έκπληκτα μάτια μας!)

     Και ενώ το κλείστρο της φωτογραφικής μηχανής έπεφτε, κρατώντας το απίθανο στιγμιότυπο που μοιράζομαι τώρα μαζί σας, εκείνο το ατίθασο κομμάτι του εγκεφάλου μου, που ήταν απασχολημένο με ανάρμοστους συνειρμούς, άρχισε τις αναλύσεις...

"...Εεειιι!!!... Πρόσεξε τη σέλα του ποδηλάτου!" άρχισε να παραμιλάει...
"Σκάσε βρε" του έλεγα εγώ! Τίποτα αυτό!
"Κοίτα τη σέλα ρεεεεε!..", μου έλεγε με ένταση!
"Ε... τι γίνεται με τη σέλα?", έλεγα αθώα εγώ, μπας και το ησυχάσω. Τίποτα... αυτό επέμενε!
"Κοίτα βρε ...ξεστραβώσου! Η σέλα ασελγεί χειρότερα και απ'οτι κάνει η υπογεγραμμένη στο "ω" του Χριστιανόπουλου".
Τώρα με έστειλε αδιάβαστο... άκου τι είπε! "Βρε, είσαι σεξιστής!!!" του απάντησα!
"Εγώ είμαι σεξιστής ρε ή η σέλα σε λίγο θα χαθεί απο το οπτικό μας πεδίο? Κοίτα που πάει να μπει ρεεεεε..." ούρλιαζε, καθώς έβλεπε και τη κυρία να λικνίζεται, προσπαθώντας, η καημένη να κρατηθεί όρθια, αφού τα πόδια της δεν έφταναν καλά στο δρόμο!

     "Πάει... το αποφάσισα! Σε λογοκρίνω παλιοσεξιστικό μυαλό!! ΣΚΑΣΕ! Εσύ βρε με αποσυντονίζεις και παρασύρεις όλο τον εγκέφαλο μου στον αποπροσανατολισμό και οδηγώ κιόλας! Σκας εσύ λοιπόν και το λόγο έχει το άλλο κομμάτι του εγκεφάλου μου",, είπα σε ρόλο δικαστή. "Το γνωστό "πουριτανικό"! Μίλα εσύ καμάρι μου... τι έχεις να πεις?"
"Εγώ τι να πω? Αυτά είναι αίσχη!" αποκρίθηκε το πουριτανικό κομμάτι του εγκεφάλου μου.
"Ποιά είναι αίσχη βρε? Μην είσαι υπερβολικός! Δεν είναι και τίποτα το ασυνήθιστο!", πρόσπαθησα να ρίξω τους τόνους της αντιπαράθεσης και να εξισορροπήσω τις απόψεις, μεταξύ των δύο κομματιών του εγκεφάλου που μου έλεγαν την άποψη τους για το θέαμα που έβλεπαν τα μάτια μου.
"Αυτά που βλέπεις", συνέχισε, "Τώρα πες μου εσύ... Γιατί βγήκε αυτή έξω με αυτή την εμφάνιση? Τι θέλει να δείξει η τσούλα?" με ρώτησε εκνευρισμένα!
"Βρε, είσαι και εσύ υπερβολικός"! του απάντησα, "Αμέσως "τσούλα" να την αποκαλέσεις! Μοδάτη είναι είναι η κυρία! Εσύ αμέσως να τη πεις τσούλα! Αλλά έτσι είναι όμως αγόρι μου... "όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια!"..."

Και εκεί που είχαμε στρώσει ψιλοκουβέντα με το "σεξιστικό" και με το "πουριτανικό" κομμάτι του εγκεφάλου μου, ξαφνικά ακούστηκε ένα δυνατό γέλιο απο το βάθος:

"....Χαχαχαχαχαχαχα! Αχα! Αχαχαχα!!! Χαχαχαχα!"

"Τι γελάς εσύ μωρέ?" Ρώτησα! Ήταν ένα άλλο κομμάτι του εγκεφάλου μου, το γνωστό σε όλους μας "Kinky", που ενεργοποιήθηκε ξαφνικά όταν μας άκουσε να λέμε ότι η κοπέλα ήταν "μοδάτη"!
"...Ρε τι μοδάτη λέτε? Κοιτάξτε τι παπούτσια φοράει... Του μεσοπολέμου! Έναν αιώνα πίσω είναι η γυναίκα! Το στρινγκάκι της έλειπε της κατίνας! Χάθηκε να φορέσει κάτι πιό "in" και με πιο έντονο χρώμα να δένει και με το πλαστικό σακίδιό της τουλάχιστον?" Παραληρούσε το "Kinky" κομμάτι του εγκεφάλου μου και συνέχισε ακάθεκτο, χωρίς να πάρει και ανάσα.

"...Κάτι με δαντέλα, βρε αδελφέ... Και προσδώσει και το κάτι "τις" της! Από ένα ροζ δαντελωτό σορτσάκι που είναι και ρομαντικό, μέχρι και ένα εντελώς κόκκινο δαντελωτό στρινγκάκι! Θέλει να προκαλέσει... Ε... ας το κάνει σωστά! Κάτι σε ...πουά βρε παιδί μου, που τραβάει και το μάτι! Τόσα βρακιά υπάρχουν στην αγορά! Μπορεί να είναι δερμάτινα, ζαχαρωτά, σοκολατένια, βρακιά με τρύπες, βρακιά με φτερά, βρακιά με ό,τι μπορεί να φανταστεί το πιο kinky μυαλό. Μπορεί να μην αποτελούν μέρος της καθημερινότητας μιάς γυναίκας, όταν όμως αποφασίσει ότι θέλει να ζήσει ασυνήθιστες καταστάσεις, να προκαλέσει ή να τρελάνει εντελώς τον άλλον, τότε τα φοράει! Και δε βγαίνει ποτέ χαμένη...
'Η το κάνεις σωστά κυρά μου ή όχι! Ή παρουσιάζεσαι και "κιουρία και τσούλα" με ύφος και με στυλ και τρελαίνεις τους πάντες, ή ντύνεσαι με τις βράκες της γιαγιάς σου και μας αφήνεις στα σκοτάδια μας... που σώνει και καλά μας ξύπνησες μέρα μεσημέρι... Καλά ήμουν βυθισμένος στα σκοτάδια και κοιμόμουν... Άντε πάω για ύπνο πάλι και μην τολμήσετε να με ξαναενοχλήσετε αν δεν υπάρξει πράγματι κάτι αξιόλογο να δω και να σχολιάσω! Καληνύχτα σας..."

 
"Το ορθόν και ...χάριν έχει!" ακούστηκε μια φωνή...
"Άϊντεεεε... ποιός είναι πάλι?" αναρωτήθηκα! Κανένα άλλο μέρος του εγκεφάλου μου? Καλά πόσα κομμάτια έχει αυτός ο εγκέφαλος?
"Άσε ποιός είμαι εγώ... θα καταλάβεις", μου απάντησε, πριν ολοκληρώσω τη σκέψη μου. "Εκπροσωπώ το κομμάτι του εγκεφάλου σου που ασχολείται με το blog σου... Λοιπόν, αυτό θα βάλεις σαν τίτλο στην ανάρτηση!", μου είπε αυστηρά.
"Ποιό?" Αναρωτήθηκα! "Το ορθόν και ...χάριν έχει?"
"Ναι"
"Χμμμ... δεν ξέρω... Τι σχέση έχει το "ορθόν" με τα πετάλια και το ποδήλατο?"
"Αν δε σου αρέσει βάλε "ορθο(υ)-πεταλιές".. αντιπρότεινε.
"Σιγά ρε μη βάλω και "πρωκτο-πεταλιές", απάντησα απογοητευμένος!
 
"Τέλος... το αποφάσισα ΟΡΘΟΠΕΤΑΛΙΕΣ θα βάλω σκέτο και όποιος κατάλαβε, ...κατάλαβε! Οι άλλοι ας πάνε να κάνουν ...ποδήλατο! (και θα καταλάβουν και αυτοί... Α...και οι κυρίες, να μη ξεχάσετε να φορέσετε τα στρινγκάκια σας!)"