το ομολογώ...

Ε, ναι λοιπόν...
το παραδέχομαι...
το ομολογώ...
Κρεμάστε με!
Λιθοβολήστε με!
Ξεσκίστε με!
Ρίξτε με στην πυρά!
Ναι, εγώ φταίω για όλα!
Ναι, εγώ φταίω που χρεοκόπησε η χώρα μας!
Το ομολογώ! 

Εγώ φταίω, που είχα την πονηριά να δώσω, πριν 5 χρόνια, σχεδόν, 200.000 ευρώ "κάτω απο το τραπέζι" να αγοράσω μια άδεια ταξί!

Εγώ φταίω που ξεπούλησα τα οικογενειακά μου ακίνητα και τα λεφτά τα έδωσα "παράνομα" για να επενδύσω σε μια άδεια ταξί, ενώ αν τα είχα τώρα, θα μπορούσα κάλλιστα να βοηθήσω την πατρίδα, πληρώνοντας τον έξτρα φόρο για τα ακίνητα!

Εγώ φταίω, επειδή πριν πέντε χρόνια ακολούθησα τον ΜΟΝΑΔΙΚΟ νόμιμο τρόπο που υπήρχε στην ελληνική αγορά να επενδύσω σε μια ..."θέση εργασίας" (ουσιαστικά ΑΥΤΟ αγόρασα τότε, με τις 200 χιλιαδίτσες μου... μια θέση εργασίας!).

Εγώ φταίω, επειδή παρόλο που τότε, ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ νόμιμος τρόπος αγοροπωλησίας των αδειών ταξί, ο οποίος ήταν υπό την πλήρη γνώση και ενεργή υποστήριξη, υπόθαλψη και ανοχή της νομαρχίας, του υπουργείου, του ιδίου του υπουργού και της (καθ'εκάστοτε) κυβέρνησης, δεν υπέβαλα ποτέ την αντίρρησή μου, ως όφειλα, (και ας με θεωρούσαν ψυχοπαθή τότε! Εγώ ΕΠΡΕΠΕ να το κάνω!) αλλά ακολούθησα αυτή την οδό που ΟΛΟΙ οι νόμιμοι τρόποι μου υποδείκνυαν, που τελικά όμως οδήγησε στη χρεωκοπία της χώρας μου! Όφειλα να το γνωρίζω και να μην επενδύσω!

Εγώ φταίω, επειδή τότε, πριν 5 χρόνια, δεν πήγα στην εφορία που ανήκω με μια σακούλα λεφτά, που αν και ΠΟΤΕ κανείς δεν μου ζήτησε, που ΚΑΝΕΝΑΣ νόμος ή άλλη πρακτική δεν προέβλεπε, να επιμείνω σθεναρά να δεχτούν το φόρο που μου αναλογεί απο εκείνη την ΝΟΜΙΜΗ συναλλαγή που έκανα (και ας με έβγαζαν στα κανάλια ως θεότρελο! Εγώ ΕΠΡΕΠΕ να το κάνω!). Όφειλα να γνωρίζω (πέντε χρόνια νωρίτερα!) ότι αυτή μου η ασυγχώρητη κωλυσιεργία θα οδηγούσε την πατρίδα μου σε χρεωκοπία 5 χρόνια αργότερα!

 

Κρεμάστε με...

Εγώ φταίω, επειδή είχα την αναίδεια, την πονηριά και την απατηλή φιλοδοξία να αγοράσω μια άδεια ταξί, να την εκμεταλλευτώ (δουλεύοντας ο ίδιος 15 ώρες τη μέρα!!!) μέχρι τα 65 μου, που θα έβγαινα στην σύνταξη και μετά να την πουλήσω ή να την μεταβιβάσω στα παιδιά μου (παράνομες και απατεωνίστικες σκέψεις, που οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια στη χρεωκοπία της χώρας μου!)

Εγώ φταίω που δεν έκανα κατευθείαν δωρεά στη κυβέρνησή μου και χωρίς άλλους μεσάζοντες, τις 200 χιλιαδίτσες μου, τότε και αναγκάζω τώρα τον αξιότιμο κύριο υπουργό (και "Σωτήρα" μας!) να προβεί σε Σταλινικές μεθόδους και να δημεύσει τις περιουσίες όλων των απατεώνων ταξιτζήδων, για να σώσει τη χώρα απο την χρεωκοπία!

Εγώ φταίω και μαζί με μένα και άλλοι 35000 (ΝΑΙ... 35000!!!) απατεώνες ταρίφες, που μόνο την τελευταία πενταετία, πήραν δάνεια οι αλητήριοι (και ας τα χορηγούσαν οι τράπεζες αφειδώς, με ειδικά προγράμματα για "ταξί"! Εμείς ΔΕΝ έπρεπε να τα πάρουμε!), έβαλαν υποθήκη ότι είχαν και δεν είχαν, έκαναν το σκατό τους παξιμάδι (και ας πλήρωναν φόρο και για το "σκατό" και για το "παξιμάδι"!!!), μετέτρεψαν το νόμιμο και κατοχυρωμένο εργατικό 8ώρο σε ...18ώρο (σα δεν ντρέπονται!) , για να ξεπληρώνουν το δάνειό τους, που ξέχασαν τι σημαίνει κοινωνική ζωή, οικογένεια, διασκέδαση, διακοπές κ.λ.π. και όλα αυτά ...για να αποκτήσουν οι άθλιοι, μια άδεια ταξί, που τελικά θα οδηγούσε τη χώρα στη καταστροφή! Ντροπή τους! Ντροπή μου!

 

Λιθοβολίστε με...

Ναι, λοιπόν, πετάξτε με στον Καιάδα!
Ομολογώ!
Εγώ οδήγησα τη χώρα στην καταστροφή!
Κατέκλεψα τα ταμεία με τις δόλιες πρακτικές μου!
Κατέκλεψα την εφορία γιατί προφανώς έπρεπε να μου κρατούν περισσότερο φόρο, από όσο με υποχρέωναν να πληρώνω!
Τόλμησα να ονειρευτώ ένα δικό μου ταξί!
Τόλμησα να δουλέψω περισσότερο απο 8 ώρες για να ξεχρεώσω!
Τόλμησα να πιστέψω ότι οι δικές μου 200000 ευρώ θα μπορούσαν να μου αποφέρουν μεροκάματο!
Τόλμησα να ονειρευτώ ότι στα 65 μου θα έπαιρνα το δικό μου "εφ 'άπαξ" πουλώντας την άδειά μου! ή εναλλακτικά...
Τόλμησα να πιστέψω ότι θα μπορούσα να "προικίσω" τα παιδιά μου μεταβιβάζοντάς τους την άδειά μου!

ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΕΛΕΕΙΝΟΣ ΚΑΙ ΤΡΙΣΑΘΛΙΟΣ ΤΑΡΙΦΑΣ!
ΑΝΗΚΩ ΣΤΗΝ ΚΙΤΡΙΝΗ ΦΥΛΗ!
Δηλαδή είμαι ο υπ' αριθ. 1 εχθρός της χώρας!
Λιθοβολήστε με μέχρι θανάτου...
και κάντε υπομονή λιγάκι ακόμη, όπου νά'ναι ξεψυχάω...

Το ..."Μαράκι"

     Σαν αστραπή πετάχτηκε σχεδόν στη μέση του δρόμου, αλαφιασμένη και με το χέρι τεντωμένο μου έκανε σήμα να σταματήσω, κουνώντας το πάνω κάτω... Σημάδι ότι βιαζόταν πολύ ή ότι την είχε αιφνιδιάσει η ξαφνική βροχή και έψαχνε απεγνωσμένα για ταξί!
Σταμάτησα μπροστά της... Χωρίς καμία χρονοτριβή βρέθηκε στη θέση του συνοδηγού και κάθισε σχεδόν αφήνοντας το κορμί της να ξαπλώσει επάνω στο κάθισμα, δείχνοντας πόσο κουρασμένη ήταν.
"Σας ευχαριστώ!" μου είπε με ανακούφιση...
Μετά τις σχετικές οδηγίες για το που θα πάμε, άνοιξε τη τσάντα της, έβγαλε το κινητό της και πήρε κάπου...

"Έλα... γεια σου Ελενίτσα μου! Τι κάνεις?" είπε... και συνέχισε, "Τώρα μόλις βρήκα ταξί και έρχομαι... σε 20 λεπτά θα είμαι εκεί...... (ακολούθησε σιωπή δευτερολέπτων και συνέχισε) ...Έλα βρε... Το Μαράκι είμαι... δεν με κατάλαβες... ναι ...ναι, το Μαράκι!" και έβαλε τα γέλια...

      Όταν έκλεισε το τηλέφωνο, κάθισε σταυροπόδι, μάλλον με αφέλεια και τώρα η θέση του συνοδηγού απέκτησε ενδιαφέρουσα ..."θέα"!
Γύρισε σχεδόν προς εμένα και άρχισε την φλυαρία, αλλά σε κόσμιο και ευγενικό ύφος, για το πόση ώρα έψαχνε να βρει ταξί και ευτυχώς που πέρναγα απο 'κεί ...κ.λ.π.... κ.λ.π.... (είχε όρεξη για κουβέντα...)

      Το ..."Μαράκι", ήταν μια όμορφη κυρία, γύρω στα σαράντα συν..., με μακριά μαύρα μαλλιά, και με εμφανώς κάμποσα περιττά κιλά επάνω της (αλλά ...ζουμερά και καθόλου αντιαισθητικά, θα πρόσθετα), ντυμένη προσεγμένα με ένα όμορφο φουστανάκι, που χωρίς να είναι ιδιαίτερα κοντό ή στενό, τόνιζε τις επιπλέον καμπύλες που διέθετε το σώμα της... Μια ιδιαιτέρως ευχάριστη παρουσία, με άλλα λόγια...

      Η συζήτηση συνεχίστηκε περί ανέμων και υδάτων, που ήταν και στην ...επικαιρότητα, λόγω βροχής, αλλά όσο πέρναγε η ώρα και η συζήτηση έσπαγε την αρχική αμηχανία, το στυλ της, ο τρόπος που με κοίταζε και η (προσποιούμενη) άνεσή της, μου έδιναν την εντύπωση (μην πω την βεβαιότητα) ότι το ...Μαράκι απολάμβανε περισσότερο, απο όσο συνήθως, την κούρσα με το ταξί και συγκεκριμένα τον οδηγό... και μάλλον δεν έπεσα έξω, όταν ξαφνικά, με αιφνιδίασε λέγοντας μου, με δήθεν άνεση και μιλώντας μου απρόσμενα στον ενικό... "Το όνομα μου εσύ το άκουσες... το δικό σου ποιό είναι?"

"Χμμμ... το "Μαράκι" το γύρισε στην επίθεση", σκέφτηκα... Χαμογέλασα και άρχισα τον αντιπερισπασμό... χωρίς να απαντήσω στην ερωτήσή της...

"Αν εννοείτε ότι άκουσα τη λέξη "Μαράκι" και αυτό είναι το όνομά σας, μάλλον θα αστειεύεστε" της είπα (στον πληθυντικό), ενώ με κοίταγε με έκπληξη...

"Ναι... ναι... έτσι με λένε! Γιατί να αστειεύομαι? Μαρία, με λένε!" είπε με αθωότητα.

"Αααα... έτσι μπράβο! Μαρία, ΝΑΙ... αλλά όχι και "Μαράκι"!..." της είπα με προσποιούμενο θαυμασμό.
"Και γιατί όχι "Μαράκι"? Αφού έτσι με λένε όλες οι φίλες μου... μέχρι και οι σύντροφοί μου... οι τέως δηλαδή..., "Μαράκι" με φωνάζουν", είπε με τόνο διεκδίκησης στη φωνή της (αυτό το "τέως" ΓΙΑΤΙ το τόνισε το Μαράκι, άραγε?)

Το "παιχνίδι" είχε αρχίσει... και μου άρεσε το λογοπαίγνιο με το όνομά της! Ήμουν έτοιμος να την "στείλω" αδιάβαστη... αν και σιχαίνομαι να απορρίπτω!

"Το "Μαράκι" είναι απο μόνο του υποκοριστικό και άρα δηλωτικό κάποιου μικρού ή μικρότερου... Όταν αποκαλούμε ένα θηλυκό και μάλιστα μια κυρία με ένα ουδέτερο υποκοριστικό ακούγεται σαν κάτι ...μικρό... υποδεέστερο... ακούγεται σαν  κοριτσάκι, σαν μικράκι, σαν παιδάκι... σαν... πραγματάκι! Σαν κάτι που δεν του δίνουμε την πρέπουσα σημασία ή και αξία..."

"Αααα... δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι!" είπε, αλλά πριν προλάβει να συνεχίσει πήρα πάλι την "σκυτάλη"...

"Εσείς είστε μια ΜΑΡΙΑ γένους θηλυκού και μάλιστα στον υπερθετικό βαθμό... Μια ΜΑΡΙΑ που οι φίλοι σας και οι σύντροφοί σας, θα έπρεπε να θαυμάζουν, να φοβούνται, να σέβονται..."
Το "Μαράκι" είχε χαζέψει, με την "αντεπίθεσή" μου, αλλά εγώ δεν είχα τελειώσει ακόμα! Και δεν είχε ιδέα τι την περίμενε παρακάτω!
"Θα μπορούσατε άνετα να είστε μια Μαρία Πενταγιώτισσα, που για χάρη σας θα "σφάζονταν" τα παλληκάρια στην αυλή σας! Μην σας πω μια Μαρία Αντουανέτα που θα είχατε γεμίσει με πόθο, αλλά και οργή, πάμπολλες αντρικές καρδιές ...Δεν ξέρω και αν τραγουδάτε και καλά, αφού γλυκιά φωνή έχετε και σε αυτή τη περίπτωση σίγουρα μια Μαρία Κάλλας θα σας άρμοζε καλύτερα..." 

      Ενώ όταν ξεκίνησα την "ανάλυση" είχε ένα χαμόγελο στο πρόσωπο της, μάλλον σκέφτηκε, "μου τη πέφτει στα ίσια ο ταρίφας..." και το χαμόγελο της πάγωσε και αντικαταστάθηκε με μια σοβαρότητα (ή ίσως σοβαροφάνεια), μάλλον για άμυνα ή να κρατήσει τα προσχήματα ...αλλά ο "ταρίφας" συνέχισε ακάθεκτος...

"Και όταν σας βγαίνει αυτό το σοβαρό ύφος που μόλις πήρατε, θα μπορούσατε να είστε μια Μαρία Κιουρί, που παρά τα δύο Νόμπελ, θα προκαλούσατε θαυμασμό, ίσως και τρελό έρωτα στους επιστήμονες του κύκλου σας, που θα θαύμαζαν το δυνατό μυαλό σας και την εξυπνάδα σας..."

Ξανάβαλε τα γέλια... αυτή τη φορά γοερά... αλλά συνέχισα... Ήταν εμφανές ότι αστειευόμουν πια... (αλλά αυτή το ήξερε άραγε?)

"Αλλά και πάλι, και καμιά απο τις προηγούμενες Μαρίες να μην ήσασταν, σίγουρα θα μπορούσατε να είστε η Μαρία με τα κίτρινα, που θα κάνατε το κόσμο να αναρωτιέται, ποιόν αγαπάτε καλύτερα, το άντρα σας ή το γείτονα..." της είπα, χωρίς πια να μπορώ και εγώ να κρατήσω τα γέλια μου... Αλλά το "μονότερμα" μου, δεν είχε τέλος ....συνέχισα...

"Και πριν νομίσετε, ότι "παραφεύγω", να σας πω ότι πρόσφατα διάβασα ένα βιβλίο της Μ. Παπανικολάου, που σχολίαζε τις "Μαρίες" και μου ήρθαν αυθόρμητα τα σχόλια για το όνομά σας...  Ωστόσο, αυτή δεν γράφει τίποτα για το Τζίμη Πανούση που φωνάζει "...τα μπούτια σου Μαρία!" τραγουδώντας το "κάγκελα παντού" γι'αυτό ξανασκεφτείτε το πως αρέσει να σας φωνάζουν οι δικοί σας, χωρίς να σας θεωρούν, έστω και υποσυνείδητα κάτι το ουδέτερο και ...υποκοριστικό!"

      Αυτόματα, σαν να πάτησα κάποιο κουμπί, ανασκουμπώθηκε, κατέβασε το πόδι της απο το σταυροπόδι που καθόταν (μόλις έκρυψε τη "θέα" σκέφτηκα"..) και είπε χωρίς αυτοπεποίθηση  ...η "ντροπαλή" πια, Μαρία...
"Ενδιαφέρουσα η ανάλυσή σας, αλλά εμένα μου αρέσει που με φωνάζουν Μαράκι... αλλά θα τα σκεφτώ όλα αυτά που μου είπατε..."

"Γούστα είναι αυτά... δεν λέω, αλλά είμαι σίγουρος, μετά την σημερινή μας κουβέντα ότι θα το ξανασκεφτείτε για το πως θα θέλατε να σας φωνάζουν...", της απάντησα. Και πριν προλάβει να σκεφτεί "what next?" της έκοψα κάθε άλλη πιθανή προσπάθεια για αντεπίθεση, λέγοντας της, "Με αυτά και με αυτά... περνάει και η ώρα και ευτυχώς θα τελειώσω με εσάς το μεροκάματο σήμερα, αφού ένα απο τα τέσσερα(!!!) παιδιά μου έχει γενέθλια σήμερα και με περιμένουν να σβήσουμε τα κεράκια"...

      Επειδή ΚΑΝΕΙΣ δεν του αρέσει να τον απορρίπτουν, το "tip" σε αυτές τις περιπτώσεις είναι απλά να αποτρέψεις την "επίθεση" που έρχεται και έτσι αποφεύγεις και να απορρίψεις. Χωρίς επίθεση, δεν χρειάζεται η άμυνα και άρα η απόρριψη...  Έτσι λοιπόν, θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω το "παραμύθι" με τα 4 παιδιά, που επιστρατεύω κάθε φορά που χρειάζεται για να ανακόψω πιθανές απευθύνσεις... Μέχρι τώρα καμιά δεν έχει διανοηθεί να την "πέσει" σε ένα "μεροκαματιάρη ταρίφα που έχει τέσσερα(???) παιδιά"!