στραβοτιμονιές Νο1

      Καθισμένοι στο βολάν, τρέχουμε, πηγαίνουμε, χαζεύουμε, ρεμβάζουμε, ονειρευόμαστε, κάνουμε σχέδια, σκέψεις, φαντασιωνόμαστε (διάφορα...), τραγουδάμε, "τσακωνόμαστε", ξανα-φιλιώνουμε, χαμογελάμε... και ενίοτε ΟΔΗΓΟΥΜΕ!
Κι ο δρόμος μπροστά μας, χωρίς ουσιαστικό τέλος... Κάνουμε διάλειμμα και ξανά στο βολάν...  Πότε λεωφόρος κι άλλοτε στενάκια. Οι στραβοτιμονιές, αναπόφευκτες. Τέτοιες, που να μας κάνουν να κλαίμε, να γελάμε, να βρίζουμε, να γκρινιάζουμε, να απορούμε... Κάποτε φταίμε εμείς, άλλοτε οι άλλοι και η οδήγηση συνεχίζεται... 

      Πολλά τα στραβά και τα ανάποδα στους δρόμους μας και σίγουρα όλοι μας τα βιώνουμε καθημερινά. Μακάρι να μπορούσαμε να τα αλλάξουμε ή να τα διορθώσουμε, αλλά όσο δύσκολο είναι να αλλάξεις την νοοτροπία και την παιδεία ενός λαού (επειδή ο τρόπος που οδηγούμε όλοι μας, ουσιαστικά αντικατροπτίζει την νοοτροπία μας!), άλλο τόσο, είναι να αλλάξεις και την οδηγική κουλτούρα, την κυκλοφοριακή αγωγή και προσαρμοστικότητα στις συνθήκες των δρόμων και της κίνησης, ενός λαού!

      Μπορεί να κάνω αυτή τη δουλειά μόνο 5+ κάτι χρόνια, αλλά οδηγώ επαγγελματικά τα τελευταία 28 χρόνια, οπότε έχω τουλάχιστον αυτό που λέγεται εμπειρία. Όσο δεν ήμουν ταξιτζής, η "οπτική" μου γύρω από την οδήγηση περιοριζόταν περισσότερο στην τεχνική κατάρτιση και λιγότερο στο "ψυχογράφημα" του άλλου οδηγού. Τα τελευταία χρόνια έχω αναπτύξει μια ικανότητα που μου θυμίζει εκείνο το γνωστό "πες μου το φίλο σου να σου πω ποιός είσαι", στην παραλλαγή του "πες μου τι οδηγάς και πως οδηγάς, να σου πω ποιός είσαι"!
Έχοντας περίπου ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα στο ενεργητικό μου οδηγικό ιστορικό μέχρι σήμερα, σίγουρα έχω διαπιστώσει πράγματα που είτε ενοχλούν, είτε εκνευρίζουν, είτε σε κάνουν να ...."πηδηχτείς απ'το παράθυρο", παρά να το ανοίξεις και να αρχίζεις να βρίζεις!

- - - - -

Οι σφηνάκηδες

Τα σλάλομ και οι σφήνες έχουν αναδειχθεί σε εθνικό μας σπορ! Κυρίως τα βράδια των Παρασκευών και των Σαββάτων οι "ραλίστες των φαναριών" κάνουν πάρτι στους δρόμους της πόλης! Τις υπόλοιπες μέρες και ώρες κάνουν ...προπόνηση! Δεν τολμάς να αφήσεις κάποια απόσταση από τον μπροστινό σου και νά'τος ο "γρήγορος" (με ή χωρίς φλας συχνά!) σφηνώνει μπροστά σου! Ρε "παλουκάρια" την απόσταση δεν την αφήνουμε για να μπείτε εσείς,  αλλά για να έχουμε τη δυνατότητα να αντιδράσουμε σε περίπτωση φρεναρίσματος! Δεν υπάρχει περίπτωση σε αυτή τη χώρα να τηρήσεις τον Κ.Ο.Κ. κρατώντας απόσταση ασφαλείας. Το κενό που τυχόν αφήνεις αποτελεί πρόκληση για τον επόμενο σφηναδόρο!

 

Η σφήνα της γιαγιάς όμως στο βιντεάκι ...απολαυστική!
 - - - - - 

Δεν βλέπουν τη ...τύφλα τους!

       Αμ... εκείνο το μαύρο γυαλί ηλίου στις 6 ή ώρα το πρωί ή στις 8 το βράδυ τι σου λέει; Ο συνδυασμός του θανάτου: Φιμέ τζάμι, φώτα σβηστά, γυαλί ηλίου και κίνηση μέσα στα τούνελ της Αττική Οδού!

 

Η ιδανική συνταγή της τυφλής οδήγησης! Ρε παιδιά τα φώτα (τουλάχιστον) δεν τα έχουμε μόνο για να βλέπουμε, αλλά και για να μας βλέπουν οι άλλοι! Οριοθετούμε την θέση μας επάνω στο δρόμο με αναμμένα φώτα όταν υπάρχει ημίφως (νωρίς το πρωί, ή μετά τη δύση του ηλίου ή κίνηση σε τούνελ, κ.λ.π). Χαμπάρι αυτοί... εκεί οδηγούν την ΤΥΦΛΑ τους! Τι το θες ρε χριστιανέ μου το γυαλί ηλίου στις 6 το πρωί? Ετοιμάζεσαι για την ανατολή; Ή τι το χρειάζεσαι 30-40 λεπτά μετά τη δύση του ηλίου; Να μη σε "κάψει" το φεγγάρι; Αμ ...οι άλλοι, που μέσα στα τούνελ συνεχίζουν να οδηγούν με το μαύρο γυαλί; Τι να βγάζω και να βάζω σου λέει... Ας παίξω και λίγο τη "τυφλόμυγα"!

κάπως έτσι βλέπουν τους δύο πεζούς και
κάπως έτσι τους βλέπουν και οι άλλοι οδηγοί,
όταν κινούνται με τα φώτα τους σβηστά!

      Οι ειδικοί λένε, ότι όταν υπάρχει έξω έντονη ηλιοφάνεια και μπεις ξαφνικά σε τούνελ, το μάτι χρειάζεται μερικά δευτερόλεπτα να προσαρμοστεί στο εσωτερικό φως... Αυτός ο χρόνος προσαρμογής αυξομειώνεται, ανάλογα την ταχύτητα που μπαίνεις στο τούνελ, που σε φυσιολογικές ταχύτητες μεταφράζεται απο 80 μέτρα, έως 180 μέτρα... Για φανταστείτε ενώ οδηγείτε με 100 χιλιόμετρα την ώρα να κλείσετε τα μάτια σας για τα επόμενα 100 μέτρα... Πόση ασφάλεια θα έχετε?  

- - - - - 

  Κινητός ...θάνατος!

      Αχ... αυτή η τεχνολογία! Θα μας καταστρέψει, εάν δεν ξέρουμε πως και πότε να την χρησιμοποιούμε! Κινητό τηλέφωνο στο ένα χέρι και το άλλο στο τιμόνι (συχνά μαζί με το αναμμένο τσιγάρο!): Ο σύγχρονος συνδυασμός της απόλυτα απρόσεκτης (και άρα ΠΟΛΥ επικίνδυνης) οδήγησης!

       Βασ. Σοφίας. Έξω απ'την Αμερικάνικη πρεσβεία. Ώρα αιχμής! Φορτηγάκι εφοδιασμού παράνομα κινούμενο επάνω στην λεωφορειολωρίδα Ο οδηγός του κινούμενος στο πολύ αργό ρυθμό της κίνησης δεν "προσέχει" ή δεν "ακούει" το ασθενοφόρο που κυριολεκτικά ουρλιάζει ακριβώς πίσω του! Εγώ δίπλα του αριστερά και λίγο πίσω του, αφήνω τον απαραίτητο χώρο να μπει μπροστά μου και να ανοίξει το χώρο στο ασθενοφόρο... κορνάρω μια-δυό φορές μήπως και τον "ξυπνήσω"... Τίποτα... συνεχίζει και μιλάει... Τα παρευρισκόμενα ακινητοποιημένα αυτοκίνητα κορνάρουν και αυτά με τους οδηγούς τους να χειρονομούν προς τον "φλύαρο" οδηγό. Το ασθενοφόρο μας έχει πάρει τα αυτιά! Κάποια στιγμή ρίχνει μια βιαστική ματιά στον αριστερό του καθρέπτη... τραβάει μια τζούρα από το τσιγάρο του και συνεχίζει να μιλάει... Απίστευτο! Το μηχανάκι δίπλα του, που μόλις καταφτάνει του κτυπάει το τζάμι και ο μηχανόβιος κάτι του λέει εκνευρισμένα, κουνώντας τα χέρια του σε στυλ "άντε κουνήσου... κ.λ.π.". Ο οδηγός απ' το φορτηγάκι μισό-ανοίγει την πόρτα και κάνει να κατέβει κάτω, τάχα να τσαμπουκαλευτεί στο μηχανόβιο που τόλμησε να του κτυπήσει το τζάμι... Το ασθενοφόρο εξακολουθεί να είναι παγιδευμένο ακριβώς από πίσω του, ουρλιάζοντας... Η ροή των αυτοκινήτων ξεκινάει και πάλι αργά, αλλά αυτός εκεί... να τσακώνεται με τον μηχανόβιο που συνεχίζει, παρόλα αυτά να τον παροτρύνει να κινήσει το αυτοκίνητό του! Τα σχόλια δικά σας...

     Έξοδος Αττικής Οδού προς Ραφήνα... Ακολουθεί μια ευθεία περίπου 2-3 χιλιομέτρων με ελάχιστες καμπές (ούτε καν στροφές) μέχρι το τέλος του δρόμου. Κινούμαι στην δεξιά λωρίδα με περίπου 95-100 χιλιόμετρα την ώρα, αφήνοντας τις άλλες δύο ελεύθερες. Κάπου μπροστά μου και στην μεσαία λωρίδα κινείται με αρκετά μικρότερη ταχύτητα από την δική μου ένα λαδί Skoda Superb με φιμέ τζάμια. Συνεχίζω την πορεία μου στην δεξιά λωρίδα και σε λίγο ετοιμάζομαι να τον προσπεράσω από δεξιά (ουσιαστικά απλά να συνεχίζω την πορεία μου ευθεία), αφού στην αριστερή λωρίδα πίσω μου έρχεται φουριόζικο ένα τζιπάκι με ανοιχτά τα φώτα... Μόλις φτάνω ακριβώς δίπλα στο Skoda ο οδηγός του έχει την φαεινή ιδέα να κόψει το τιμόνι σχεδόν όλο δεξιά επιβραδύνοντας κι'άλλο (πατώντας τα φρένα) με σκοπό να σταματήσει στην Λ.Ε.Α (Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης). Το ABS μου αρχίζει να κροταλίζει, ενώ ταυτόχρονα κόβω και εγώ το τιμόνι μου όσο δεξιά μπορώ, αποφεύγοντας την επαφή μαζί του για λίγα εκατοστά! Μπαίνει μπροστά μου και αμέσως ακόμα δεξιότερα επάνω στην ΛΕΑ (ούτε λόγος για αλάρμ ή φλας φυσικά!). Του κορνάρω και είμαι έτοιμος να διαμαρτυρηθώ, όταν πλέον είναι η σειρά μου να περάσω δίπλα του και έκπληκτος βλέπω τον οδηγό να κοιτάει όλο ευθεία μπροστά του, με το αριστερό του χέρι στο αριστερό του αυτί κρατώντας το κινητό του! Ούτε που είχε πάρει είδηση το τι είχε γίνει! Αμφιβάλλω εάν τουλάχιστον άκουσε το κορνάρισμά μου... Συνέχισε να μιλάει και να με αγνοεί (όχι σκόπιμα μάλλον, αφού ακόμα δεν με είχε αντιληφθεί)... Φεύγοντας και πάλι σήκωσα το χέρι μου και τον ..."σταύρωσα", όπως ακριβώς έκανε η γιαγιά μου, όταν έφευγα από το σπίτι... και αυτή καθόταν στη εξώπορτα  και με "σταύρωνε", λέγοντάς μου "στο καλό παιδάκι μου"... Ούτε αυτό το είδε, αφού η συνομιλία του σίγουρα τον είχε απορροφήσει περισσότερο απ'ότι η ασφάλειά του και η ασφάλεια των άλλων οδηγών γύρω του...

έτσι τουλάχιστον είναι αρκετά πιό ασφαλής η οδήγηση...

     "Μπλε δόντι", ρε παιδιά! Ναι, Bluetooth ή τουλάχιστον handsfree ή έστω ανοικτή ακρόαση! Όχι ότι αυτά είναι πανάκεια, θέλουν επίσης τεράστια προσοχή(!), αλλά τουλάχιστον βοήθανε λίγο περισσότερο να μιλήσετε στο τηλέφωνο και ταυτόχρονα να οδηγήσετε ...πάντα όμως με πιο αυξημένη προσοχή την στιγμή της συνομιλίας! Είναι απίστευτο πόσα τροχαία έχουν γίνει για αυτό το λόγο!

Η συνέχεια προσεχώς... :)