Tέλη Ιουλίου στο αεροδρόμιο. Η αίθουσα αφίξεων στο Ελευθέριος Βενιζέλος έχει γεμίσει ασφυκτικά σχεδόν, από κόσμο που περιμένει συγγενείς και φίλους. Aνάμεσά τους δεκάδες ταξιτζήδες που κάνουν τράνσφερς, με ταμπέλες στα χέρια που γράφουν ονόματα ανθρώπων ή εταιριών, ψάχνοντας μέσα στο πλήθος με τα μάτια, προσπαθώντας να βρουν τον επιβάτη τους που μόλις έχει αφιχθεί.
Bρίσκομαι με μια παρέα 5-6 συναδέλφων που όλοι μαζί περιμένουμε κάποιο γκρουπ τουριστών του ιδίου τουριστικού γραφείου. Ωστόσο σήμερα μου έχουν αναθέσει από το τουριστικό γραφείο μια πιο "ειδική" αποστολή, αφού η οδηγία που έχω πάρει είναι σαφής: "Η πελάτισσα είναι VIP και πρέπει να δώσεις το καλύτερό σου σέρβις!"
Πρόκειται για μια τουριστική πράκτορα, εκπρόσωπο μεγάλου τουριστικού γραφείου του εξωτερικού, που πρόκειται να επισκεφθεί τις εγκαταστάσεις μια ξενοδοχειακής μονάδας κάπου στην Ανατολική Αττική. Το σέρβις πρέπει και επιβάλλεται να είναι τέλειο, αφού μέσα στις παροχές που θα λάβει η εν λόγω πράκτορας (και κατά συνέπεια και οι πελάτες της... αν τελικά "κλείσει" την μελλοντική δουλειά) θα είναι και η μεταφορά των πελατών με ταξί. Βασική προϋπόθεση εδώ, το ταξί να είναι "πρότυπο", ο οδηγός πρέπει να είναι αγγλομαθής, σοβαρός, καλοντυμένος και 100% επαγγελματίας!
Δεν έχω καθόλου άγχος. Είμαι απολύτως χαλαρός, αφού δεν είναι η πρώτη φορά που κάνω "ειδική αποστολή" και κρατώντας στα χέρια μου την πλαστικοποιημένη ταμπέλα που γράφει το όνομα της εν λόγω κυρίας, συνομιλώ με τους συναδέλφους μου. Έχω έναν επιπρόσθετο λόγο να είμαι χαρούμενος, αφού το δρομολόγιο είναι εκτός Αθηνών, άρα θα απολαύσω την διαδρομή χωρίς κίνηση και μποτιλιαρίσματα!
Είκοσι λεπτά μετά την άφιξή της πτήσης από το Παρίσι, από όπου περίμενα τη "πελάτισσα" και ενώ η "ταξιτζοπαρέα" μου έχει επιδοθεί πλέον σε σχόλια (διακριτικά μεν, ...αλλά αντρικά δε ...σχεδόν σεξιστικά θα έλεγα!) για τις "αιθέριες" παρουσίες μέσα στο χώρο των αφίξεων (υπάρχουν και αυτές οι στιγμές όπως καταλαβαίνετε) και ενώ το μάτι μου "παίζει" μέσα στο πλήθος ψάχνοντας την "δικιά" μου, την αισθάνομαι να μπαίνει στο χώρο πριν καν τη δω. Είναι η αύρα της, η σιγουριά της, η αυτοπεποίθηση μιας ωραίας γυναίκας που κάνει αισθητή την παρουσία της χωρίς να καταβάλλει καμία ιδιαίτερη προσπάθεια. Φοράει ένα αέρινο κατακόκκινο φόρεμα, που πάει ασορτί με το χυτό κορμί της. Είναι μια εντυπωσιακή γυναίκα. Ψηλή, ξανθιά, με ανοιχτά πράσινα μάτια και ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα, σίγουρα όχι μια στερεοτυπική Ελληνίδα. Βλέποντας το όνομά της στην ταμπέλα που κρατάω μου γνέφει με ένα διακριτικό χαμόγελο, δίνοντάς μου να καταλάβω ότι με είδε. Περπατάει ευθεία προς το μέρος μου, σέρνοντας πίσω της ένα μικρό βαλιτσάκι με ροδάκια, που είχε για αποσκευή. Το περπάτημά της συνδυάζεται με το χαρακτηριστικό λίκνισμα της περιφέρειας και τον αέρα της αυτοπεποίθησης της γυναίκας που ξέρει ότι είναι ωραία. Το βλέμμα μου κατεβαίνει αστραπιαία προς τα κάτω, στις γάμπες και μετά στα πόδια. Ωιμέ! Η κυρία φορούσε δέκα πόντους τακούνι-στιλέτο! "Α! ...ρε Manolo Blahnik τι μας κάνεις!" μουρμουράω και ακούω τον συνάδελφο δίπλα μου να παραμιλάει "Βαγγέλη ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΡΕ ...μαλάκα...!?!?"
Μέσα μου προσπαθώ να συνδέσω την εικόνα που έχω μπροστά μου, μιας γυναίκας κοσμοπολίτισσας με εκλεκτικό lifestyle, με την εικόνα που είχα πλάσει μέχρι χθες για τις "πρακτόρισες" γενικά, αφού οι περισσότερες από αυτές έρχονται συνήθως απλά ντυμένες, περισσότερο μοιάζοντας με απλές τουρίστριες, παρά με υψηλόβαθμα στελέχη εταιριών, όταν πλέον η κυρία φτάνει μπροστά μου και μετά την αρχική (επίσης αέρινη) χειραψία ακολουθεί σε άπταιστα αγγλικά (από μέρους της) ο εξής τυπικός διάλογος:
-Γεια σας! Καλωσορίσατε!
-Γεια σας! Ευχαριστώ! Το όνομά μου είναι Susan! Εσείς είστε ο οδηγός μου;
-Μάλιστα, είμαι ο οδηγός σας! Με λένε Βαγγέλη. Αφήστε με να σας βοηθήσω (της είπα και ανέλαβα την "οδήγηση" της βαλιτσούλας με τα ροδάκια που έσερνε μαζί της)
-Μπορείτε σας παρακαλώ να με περιμένετε εδώ για πολύ λίγο; Θέλω να πάω μέχρι το φαρμακείο να αγοράσω κάτι.
-Παρακαλώ... με την ησυχία σας! Θα σας περιμένω εδώ!
Η κυρία κάνει μια χαριτωμένη μεταβολή και φεύγει...
Το τι ακολούθησε από τους συναδέλφους μπορείτε να το μαντέψετε! Σαν έφηβοι κάνανε σχεδόν όλοι με τα σχόλια που αφορούσαν την πραγματικά εντυπωσιακή της εμφάνιση.
Πράγματι δεν πέρασε πολύ ώρα και η κυρία επέστρεψε με ένα μικροσκοπικό σακουλάκι από το φαρμακείο...
Την ρώτησα αν όλα ήταν εντάξει και αν μπορούσαμε να φύγουμε και μου απάντησε θετικά.
Καθώς έκανα να ξεκινήσω οι συνάδελφοι, άρχισαν και πάλι τα σχόλια... μερικοί από αυτούς λιγότερο διακριτικά...
"...Βαγγέλη αλλάζουμε την διαδρομή ρε?"
"...Πες της αν έρθει με μένα θα την πάω τσάμπα!"
"Ρε... Να κοιτάς μπροστά σου! Μην κοιτάς τα μπούτια της!"
"Α ...ρε τυχερέ! Το καλύτερο "tip" σου έτυχε"
Και άλλα παρόμοια σχόλια και ίσως μερικά από αυτά μάλλον περισσότερο "πικάντικα" απ'οσο μπορώ να αναφέρω εδώ...
Μέσα στη οχλαγωγία όμως που επικρατούσε, λόγω του κόσμου, δεν ανησύχησα ιδιαίτερα, αν και φοβόμουν μήπως η κυρία καταλάβει ότι αυτά που λένε οι διάφοροι άντρες σχεδόν δίπλα της ήταν σχόλια για αυτήν, προς τα εμένα...
Παρέμενα ανέκφραστος καθώς απομακρυνόμουν από το τσουνάμι των σχολίων, κάνοντας ότι δεν ακούω και φυσικά δεν απάντησα σε κανένα. Τα χαμόγελό μου φαινόταν μόνο στα μάτια μου... Δεν έπρεπε να ξεγελαστώ και να ανταποκριθώ σε οτιδήποτε που θα με εξέθετε...
Όταν φτάσαμε στο αυτοκίνητο, της άνοιξα την πίσω δεξιά πόρτα να καθώς έμπαινε μέσα να καθίσει, δεν μπορώ να πω ότι έκανε ιδιαίτερη προσπάθεια να καλύψει τα μακριά της πόδια και όσο και "απαθής" να ήθελα να προσποιηθώ ότι είμαι, δεν μπορούσαν παρά να απασχολήσουν, έστω και αστραπιαία τη διακριτική ματιά μου.
Άρχισα να οδηγώ και σχεδόν αμέσως κτύπησε το τηλέφωνό μου... Ήταν ένας από τους συναδέλφους που λίγο πριν ήταν δίπλα μου... Απάντησα, φορώντας το bluetooth μου, ξέροντας ΗΔΗ τι ήθελε να μου πει... Άρχισε την πλάκα, λοιπόν, λέγοντάς μου διάφορα σχόλια, αλλά δεν ήθελα να ανταποκριθώ ανάλογα, αν και ήξερα ότι η κυρία δεν ήταν ελληνόφωνη και δεν επρόκειτο να καταλάβει τι θα έλεγα! Ένας λόγος παραπάνω όμως, αφού ήταν "V.I.P" δεν έπρεπε ΚΑΝ να φλυαρώ στο τηλέφωνο, καθώς οδηγούσα! Μόλις έκλεισα σε ένα δευτερόλεπτο ξανακτύπησε το τηλέφωνο! Αυτή τη φορά ήταν άλλος συνάδελφος... Τα ίδια... Το τηλέφωνο είχε πάρει φωτιά! Δέχτηκα και τρίτο τηλεφώνημα σχεδόν αμέσως! Οι συνάδελφοι είχαν βαλθεί να με πειράξουν και η κυρία κάποια στιγμή σχολίασε (στα αγγλικά) χαμογελώντας... "πρέπει να είσαι διάσημος ε; Όλοι σε παίρνουν τηλέφωνο..."
Της είπα "Είναι για δουλειά... Το τηλέφωνο είναι κομμάτι της δουλειάς μας... Συγνώμη για αυτό!" Αμέσως μετά αποφάσισα να κλείσω το τηλέφωνο για λίγο, μέχρι να ηρεμήσουν και αυτοί και εγώ... Αυτή απάντησε, "...Ω... δεν με πειράζει καθόλου! Μπορείς να μιλήσεις όσο θέλεις!"
Δεν της απάντησα, αλλά ήξερα ότι δεν θα με ξαναενοχλήσουν...
Σε λίγο χτύπησε το δικό της τηλέφωνο και άρχισε μια επαγγελματική συνομιλία, μάλλον με κάποιον υφιστάμενό της, αφού έδινε οδηγίες για τι να κάνει κ.λ.π.
Άρχισε να μου μιλάει στα αγγλικά πάντα... και να με ρωτάει τα γνωστά κλασικά που ρωτάνε όλοι. Για τον καιρό, για τον τουρισμό στην Ελλάδα, για την οικονομική κατάσταση στη χώρα και άλλα τέτοια... Όλα αυτά πάντα στα αγγλικά!
Κάποια στιγμή και αφού κοντεύαμε να φτάσουμε στο προορισμό μας, ξανακτύπησε το κινητό της και εμβρόντητος την ακούω να λέει σε πολύ καλά, αλλά λίγο σπαστά ΕΛΛΗΝΙΚΑ, "Γειά σου Γιώργο μου! Τι κάνεις αγόρι μου; ..."
Ακολούθησε λίγη σιωπή και συνέχισε..." Μόλις έφτασα και είμαι μέσα στο ταξί! Θα πάω στο ξενοδοχείο να τακτοποιηθώ και το βράδι πρέπει οπωσδήποτε να βρεθούμε να μου πεις τα νέα σου."
"Εντάξει.. θα σε περιμένω κατά τις εννέα... Καλή σου μέρα! ...Φιλάκια!"
Σκέφτηκα, "Ο διάβολος μπορεί να μην φοράει Prada, αλλά ...μιλάει ΕΛΛΗΝΙΚΑ!!!"
Αμέσως μετά απευθύνθηκε σε μένα:
"Λοιπόν πως σας φαίνονται τα ελληνικά μου;" με ρώτησε (στα ελληνικά).
"Πάρα πολύ καλά... αλλά αν μιλάτε αγγλικά στους Έλληνες όπως εμένα, τότε πως θα κάνετε πρακτική;" της είπα, μάλλον λίγο σαρκαστικά.
Χαμογέλασε και μου είπε, "Σας μίλησα αγγλικά, επειδή μου μιλήσατε πρώτος στα αγγλικά. Μην αιστάνεστε άσχημα για τα σχόλια των φίλων σας στο αεροδρόμιο. Μου αρέσει, όπως αρέσει σε όλες τις γυναίκες να ακούνε τους άντρες να τις σχολιάζουν με αυτό το τρόπο. Αμ'τι άλλο είναι κολακευτικό... Δούλευα στην Ελλάδα 12 χρόνια και έμαθα καλά Ελληνικά."
"Τότε σίγουρα θα έχετε ξανακούσει Έλληνες να σας σχολιάζουν..." της είπα...
Γέλασε ηχηρά και μου είπε "Ναι ...ναι ...σίγουρα!"
Όταν αποβίβαζα ήρθε ο πορτιέρης του ξενοδοχείου, της άνοιξε την πόρτα και μάλλον έκπληκτος από το "θέαμα" της είπε, "You're welcome...". Αυτή του αποκρίθηκε, "thank you!", κατέβηκε ήρθε κοντά μου, μου έδωσε ένα λογικό φιλοδώρημα και μου είπε με αυστηρό επαγγελματικό ύφος και με δυνατή φωνή, "Thank you for the ride... Very smooth driving! You're very good driver!"
Της απάντησα στα ελληνικά και με επίσης δυνατή φωνή, για να με ακούσει ο εμβρόντητος πορτιέρης, "Σας ευχαριστώ πολύ! Σας εύχομαι καλή διαμονή και καλή εξάσκηση στα Ελληνικά σας...!"
Χαμογέλασε και ακολούθησε τον πορτιέρη που με κοίταγε με απορία....
Πράγματι δεν πέρασε πολύ ώρα και η κυρία επέστρεψε με ένα μικροσκοπικό σακουλάκι από το φαρμακείο...
Την ρώτησα αν όλα ήταν εντάξει και αν μπορούσαμε να φύγουμε και μου απάντησε θετικά.
Καθώς έκανα να ξεκινήσω οι συνάδελφοι, άρχισαν και πάλι τα σχόλια... μερικοί από αυτούς λιγότερο διακριτικά...
"...Βαγγέλη αλλάζουμε την διαδρομή ρε?"
"...Πες της αν έρθει με μένα θα την πάω τσάμπα!"
"Ρε... Να κοιτάς μπροστά σου! Μην κοιτάς τα μπούτια της!"
"Α ...ρε τυχερέ! Το καλύτερο "tip" σου έτυχε"
Και άλλα παρόμοια σχόλια και ίσως μερικά από αυτά μάλλον περισσότερο "πικάντικα" απ'οσο μπορώ να αναφέρω εδώ...
Μέσα στη οχλαγωγία όμως που επικρατούσε, λόγω του κόσμου, δεν ανησύχησα ιδιαίτερα, αν και φοβόμουν μήπως η κυρία καταλάβει ότι αυτά που λένε οι διάφοροι άντρες σχεδόν δίπλα της ήταν σχόλια για αυτήν, προς τα εμένα...
Παρέμενα ανέκφραστος καθώς απομακρυνόμουν από το τσουνάμι των σχολίων, κάνοντας ότι δεν ακούω και φυσικά δεν απάντησα σε κανένα. Τα χαμόγελό μου φαινόταν μόνο στα μάτια μου... Δεν έπρεπε να ξεγελαστώ και να ανταποκριθώ σε οτιδήποτε που θα με εξέθετε...
Όταν φτάσαμε στο αυτοκίνητο, της άνοιξα την πίσω δεξιά πόρτα να καθώς έμπαινε μέσα να καθίσει, δεν μπορώ να πω ότι έκανε ιδιαίτερη προσπάθεια να καλύψει τα μακριά της πόδια και όσο και "απαθής" να ήθελα να προσποιηθώ ότι είμαι, δεν μπορούσαν παρά να απασχολήσουν, έστω και αστραπιαία τη διακριτική ματιά μου.
Άρχισα να οδηγώ και σχεδόν αμέσως κτύπησε το τηλέφωνό μου... Ήταν ένας από τους συναδέλφους που λίγο πριν ήταν δίπλα μου... Απάντησα, φορώντας το bluetooth μου, ξέροντας ΗΔΗ τι ήθελε να μου πει... Άρχισε την πλάκα, λοιπόν, λέγοντάς μου διάφορα σχόλια, αλλά δεν ήθελα να ανταποκριθώ ανάλογα, αν και ήξερα ότι η κυρία δεν ήταν ελληνόφωνη και δεν επρόκειτο να καταλάβει τι θα έλεγα! Ένας λόγος παραπάνω όμως, αφού ήταν "V.I.P" δεν έπρεπε ΚΑΝ να φλυαρώ στο τηλέφωνο, καθώς οδηγούσα! Μόλις έκλεισα σε ένα δευτερόλεπτο ξανακτύπησε το τηλέφωνο! Αυτή τη φορά ήταν άλλος συνάδελφος... Τα ίδια... Το τηλέφωνο είχε πάρει φωτιά! Δέχτηκα και τρίτο τηλεφώνημα σχεδόν αμέσως! Οι συνάδελφοι είχαν βαλθεί να με πειράξουν και η κυρία κάποια στιγμή σχολίασε (στα αγγλικά) χαμογελώντας... "πρέπει να είσαι διάσημος ε; Όλοι σε παίρνουν τηλέφωνο..."
Της είπα "Είναι για δουλειά... Το τηλέφωνο είναι κομμάτι της δουλειάς μας... Συγνώμη για αυτό!" Αμέσως μετά αποφάσισα να κλείσω το τηλέφωνο για λίγο, μέχρι να ηρεμήσουν και αυτοί και εγώ... Αυτή απάντησε, "...Ω... δεν με πειράζει καθόλου! Μπορείς να μιλήσεις όσο θέλεις!"
Δεν της απάντησα, αλλά ήξερα ότι δεν θα με ξαναενοχλήσουν...
Σε λίγο χτύπησε το δικό της τηλέφωνο και άρχισε μια επαγγελματική συνομιλία, μάλλον με κάποιον υφιστάμενό της, αφού έδινε οδηγίες για τι να κάνει κ.λ.π.
Άρχισε να μου μιλάει στα αγγλικά πάντα... και να με ρωτάει τα γνωστά κλασικά που ρωτάνε όλοι. Για τον καιρό, για τον τουρισμό στην Ελλάδα, για την οικονομική κατάσταση στη χώρα και άλλα τέτοια... Όλα αυτά πάντα στα αγγλικά!
Κάποια στιγμή και αφού κοντεύαμε να φτάσουμε στο προορισμό μας, ξανακτύπησε το κινητό της και εμβρόντητος την ακούω να λέει σε πολύ καλά, αλλά λίγο σπαστά ΕΛΛΗΝΙΚΑ, "Γειά σου Γιώργο μου! Τι κάνεις αγόρι μου; ..."
Ακολούθησε λίγη σιωπή και συνέχισε..." Μόλις έφτασα και είμαι μέσα στο ταξί! Θα πάω στο ξενοδοχείο να τακτοποιηθώ και το βράδι πρέπει οπωσδήποτε να βρεθούμε να μου πεις τα νέα σου."
"Εντάξει.. θα σε περιμένω κατά τις εννέα... Καλή σου μέρα! ...Φιλάκια!"
Σκέφτηκα, "Ο διάβολος μπορεί να μην φοράει Prada, αλλά ...μιλάει ΕΛΛΗΝΙΚΑ!!!"
Αμέσως μετά απευθύνθηκε σε μένα:
"Λοιπόν πως σας φαίνονται τα ελληνικά μου;" με ρώτησε (στα ελληνικά).
"Πάρα πολύ καλά... αλλά αν μιλάτε αγγλικά στους Έλληνες όπως εμένα, τότε πως θα κάνετε πρακτική;" της είπα, μάλλον λίγο σαρκαστικά.
Χαμογέλασε και μου είπε, "Σας μίλησα αγγλικά, επειδή μου μιλήσατε πρώτος στα αγγλικά. Μην αιστάνεστε άσχημα για τα σχόλια των φίλων σας στο αεροδρόμιο. Μου αρέσει, όπως αρέσει σε όλες τις γυναίκες να ακούνε τους άντρες να τις σχολιάζουν με αυτό το τρόπο. Αμ'τι άλλο είναι κολακευτικό... Δούλευα στην Ελλάδα 12 χρόνια και έμαθα καλά Ελληνικά."
"Τότε σίγουρα θα έχετε ξανακούσει Έλληνες να σας σχολιάζουν..." της είπα...
Γέλασε ηχηρά και μου είπε "Ναι ...ναι ...σίγουρα!"
Όταν αποβίβαζα ήρθε ο πορτιέρης του ξενοδοχείου, της άνοιξε την πόρτα και μάλλον έκπληκτος από το "θέαμα" της είπε, "You're welcome...". Αυτή του αποκρίθηκε, "thank you!", κατέβηκε ήρθε κοντά μου, μου έδωσε ένα λογικό φιλοδώρημα και μου είπε με αυστηρό επαγγελματικό ύφος και με δυνατή φωνή, "Thank you for the ride... Very smooth driving! You're very good driver!"
Της απάντησα στα ελληνικά και με επίσης δυνατή φωνή, για να με ακούσει ο εμβρόντητος πορτιέρης, "Σας ευχαριστώ πολύ! Σας εύχομαι καλή διαμονή και καλή εξάσκηση στα Ελληνικά σας...!"
Χαμογέλασε και ακολούθησε τον πορτιέρη που με κοίταγε με απορία....
.png "English"){kind=small}
