Αργά τη νύχτα.... Παραλιακή, στην μικρή ευθεία λίγο με την Γλυφάδα με μέτωπο προς Πειραιά. Ήμουν στην αριστερή λωρίδα και πήγαινα με περίπου 100 χιλιόμετρα την ώρα. Η κίνηση αραιή...
Ένα ζευγάρι φώτα xenon, μεγάλωνε μέσα στο καθρέπτη μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα! Ήταν από εκείνα τα ενοχλητικά, σχεδόν λευκά φώτα, που η (μάλλον σκόπιμα) αρρύθμιστη δέσμη τους κτυπάει ψηλά και σου δίνει την εντύπωση ότι έχει αναμμένους τους προβολείς. Πριν προλάβω να κοιτάξω δεξιά μου με σκοπό να ελευθερώσω την αριστερή λωρίδα, με προσπερνάει από δεξιά, σφηνάρει μπροστά μου, κόβει πάλι δεξιά, διαγώνια και στις τρεις λωρίδες, ξανασφηνάρει αριστερά στη μεσαία και αρχίζει να χάνεται από το οπτικό μου πεδίο...
Η ενστικτώδης αντίδρασή μου είναι να πατήσω το kick-down και να χρησιμοποιήσω τα 3000 κυβικά, τους 6 κυλίνδρους μου, τα 190 άλογα και τους κουβάδες ροπής που έχει το πετρελαιοκίνητο ταξί μου (540Nm/1.600- 2.400σ.α.λ. και με τελική κοντά στα 250 χ.α.ω.) και να "κυνηγήσω" τον "κάγκουρα" που σίγουρα, εκτός από τις σφήνες που έκανε στο όριο, θα είχε πιεί και τα σφηνάκια του, πριν χρησιμοποιήσει την παραλιακή σαν πίστα αγώνων, αλλά αυτά μόνο σαν ενστικτώδης αντίδραση, αφού η επαγγελματική μου αλλά και η λογική μου αντίδραση τελικά, ήταν να συνεχίζω στον ίδιο ζωηρό μεν, αλλά ασφαλή ρυθμό για τα δεδομένα του δρόμου. Θα ντρεπόμουν πολύ να κάνω αυτό που καταδικάζω απερίφραστα: Τον ραλίστα των πόλεων!
Μερικά δευτερόλεπτα μετά, και καθώς άρχισα να ηρεμώ πετάχτηκε ξαφνικά από τις φυλλωσιές της νησίδας ένα μικρός "αλητήριος" σκυλάκος που με γοργό βήμα είχε βάλει σκοπό να περάσει κάθετα το δρόμο! Δεν είχα παρά καμιά 25αριά μέτρα περιθώριο να αντιδράσω. Τα αντανακλαστικά μου λειτούργησαν όπως έπρεπε και το ABS του αυτοκινήτου, μαζί με τα 225άρια Michelin επέτρεψαν στον σκυλάκο να περάσει κυριολεκτικά στην τρίχα, από τον προφυλακτήρα του ταξί.
Ταράχτηκα πιο πολύ αυτή τη φορά, αφού σκέφτηκα τον "κάγκουρα" που μόλις με είχε προσπεράσει με "όλα" και δαγκώθηκα όταν σκέφτηκα ότι ήθελα να πατήσω και γω το γκάζι... Θα μου πείτε "έλα μωρέ ...ένα αδέσποτο σκυλί ήταν".
Ίσως ακουστεί υπερβολικό, αλλά είμαι ιδιαίτερα ευαίσθητος στα αβοήθητα πλάσματα των δρόμων. Ένας ώριμος, ενήλικας άνθρωπος μπορεί να φυλαχτεί. Αν ρισκάρει, το κάνει εν γνώσει του. Αλλά υπερήλικες, ζώα και μικρά παιδιά ούτε ξέρουν, ούτε μπορούν...
Όσο μεγαλώνω, τόσο λιγότερο αντέχω να βλέπω τον κατακρεουργισμό της αθωότητας στους δρόμους... Κάθε φορά που βλέπω ένα σκοτωμένο ζώο στο δρόμο "αρρωσταίνω"! Όπως "αρρωσταίνω" όταν βλέπω άλλους οδηγούς να τρέχουν μέσα στους στενούς δρόμους των προαστίων. Είναι τόσο κακή η ορατότητα ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, που αν σου πεταχτεί κάτι, πρώτα περνάς από πάνω του και μετά καταλαβαίνεις ότι κάτι πάτησες ...που δεν ήταν λακκούβα!
Ένα ζευγάρι φώτα xenon, μεγάλωνε μέσα στο καθρέπτη μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα! Ήταν από εκείνα τα ενοχλητικά, σχεδόν λευκά φώτα, που η (μάλλον σκόπιμα) αρρύθμιστη δέσμη τους κτυπάει ψηλά και σου δίνει την εντύπωση ότι έχει αναμμένους τους προβολείς. Πριν προλάβω να κοιτάξω δεξιά μου με σκοπό να ελευθερώσω την αριστερή λωρίδα, με προσπερνάει από δεξιά, σφηνάρει μπροστά μου, κόβει πάλι δεξιά, διαγώνια και στις τρεις λωρίδες, ξανασφηνάρει αριστερά στη μεσαία και αρχίζει να χάνεται από το οπτικό μου πεδίο...
Η ενστικτώδης αντίδρασή μου είναι να πατήσω το kick-down και να χρησιμοποιήσω τα 3000 κυβικά, τους 6 κυλίνδρους μου, τα 190 άλογα και τους κουβάδες ροπής που έχει το πετρελαιοκίνητο ταξί μου (540Nm/1.600- 2.400σ.α.λ. και με τελική κοντά στα 250 χ.α.ω.) και να "κυνηγήσω" τον "κάγκουρα" που σίγουρα, εκτός από τις σφήνες που έκανε στο όριο, θα είχε πιεί και τα σφηνάκια του, πριν χρησιμοποιήσει την παραλιακή σαν πίστα αγώνων, αλλά αυτά μόνο σαν ενστικτώδης αντίδραση, αφού η επαγγελματική μου αλλά και η λογική μου αντίδραση τελικά, ήταν να συνεχίζω στον ίδιο ζωηρό μεν, αλλά ασφαλή ρυθμό για τα δεδομένα του δρόμου. Θα ντρεπόμουν πολύ να κάνω αυτό που καταδικάζω απερίφραστα: Τον ραλίστα των πόλεων!
Μερικά δευτερόλεπτα μετά, και καθώς άρχισα να ηρεμώ πετάχτηκε ξαφνικά από τις φυλλωσιές της νησίδας ένα μικρός "αλητήριος" σκυλάκος που με γοργό βήμα είχε βάλει σκοπό να περάσει κάθετα το δρόμο! Δεν είχα παρά καμιά 25αριά μέτρα περιθώριο να αντιδράσω. Τα αντανακλαστικά μου λειτούργησαν όπως έπρεπε και το ABS του αυτοκινήτου, μαζί με τα 225άρια Michelin επέτρεψαν στον σκυλάκο να περάσει κυριολεκτικά στην τρίχα, από τον προφυλακτήρα του ταξί.
Ταράχτηκα πιο πολύ αυτή τη φορά, αφού σκέφτηκα τον "κάγκουρα" που μόλις με είχε προσπεράσει με "όλα" και δαγκώθηκα όταν σκέφτηκα ότι ήθελα να πατήσω και γω το γκάζι... Θα μου πείτε "έλα μωρέ ...ένα αδέσποτο σκυλί ήταν".
Ίσως ακουστεί υπερβολικό, αλλά είμαι ιδιαίτερα ευαίσθητος στα αβοήθητα πλάσματα των δρόμων. Ένας ώριμος, ενήλικας άνθρωπος μπορεί να φυλαχτεί. Αν ρισκάρει, το κάνει εν γνώσει του. Αλλά υπερήλικες, ζώα και μικρά παιδιά ούτε ξέρουν, ούτε μπορούν...
Όσο μεγαλώνω, τόσο λιγότερο αντέχω να βλέπω τον κατακρεουργισμό της αθωότητας στους δρόμους... Κάθε φορά που βλέπω ένα σκοτωμένο ζώο στο δρόμο "αρρωσταίνω"! Όπως "αρρωσταίνω" όταν βλέπω άλλους οδηγούς να τρέχουν μέσα στους στενούς δρόμους των προαστίων. Είναι τόσο κακή η ορατότητα ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, που αν σου πεταχτεί κάτι, πρώτα περνάς από πάνω του και μετά καταλαβαίνεις ότι κάτι πάτησες ...που δεν ήταν λακκούβα!
Προσέχετε ρε γαμώτο! Προσέχετε... Οι δρόμοι των πόλεων δεν είναι πίστες αγώνων!
.png "English"){kind=small}
ΟΔΗΓΩ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΘΕΩΡΟΥΜΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΟΔΗΓΟΣ!ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΜΟΥ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΑΝΤΡΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΣΠΑΣΩ ΣΤΟ ΞΥΛΟ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΑΛΗΤΗΡΙΟΥΣ ΕΠΙΔΕΙΞΙΟΜΑΝΕΙΣ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΤΟΥ!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!
Humanity, σ'ευχαριστώ για το σχόλιό σου. Καταλαβαίνω απόλυτα αυτή σου την επιθυμία και δεν σε αδικώ καθόλου! Αλλά, κι'εγώ που έχω λίγα περισσότερα χρόνια εμπειρίας στο τιμόνι από σένα (όχι ότι αυτό με κάνει καλύτερο οδηγό... Μεγαλύτερο με κάνει! :-) ), έχω διαπιστώσει ότι εκτός του ότι ο δρόμος δεν είναι πίστα αγώνων, δεν είναι και ρινγκ (μακάρι να ήταν όμως κάποιες φορές!). Αυτό που πρέπει ν'αλλάξει ...όταν και ΑΝ αλλάξει ποτέ, δεν είναι ούτε ο Κ.Ο.Κ, ούτε η αστυνόμευση, παρά μόνο η οδηγική μας νοοτροπία!
ΑπάντησηΔιαγραφήΝά'σαι καλά!
Aυτο με την νοοτροπια ξαναπές το. Καθημερινα οδηγω απο Μαλακασα ως Αθηνα και δεν υπαρχει μέρα που να μην συναντήσω κάποιον απροσάρμοστο με τον "φτιαγμένο" και καλά κουβά του.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌσο για τα σκυλάκια που να δεις τι κατασταση επικρατει εδώ που μένω. Όχι μόνο πατάνε γκάζι τα "ζώα" του βολάν ανεξαρτήτου ηλικίας, αλλά πετάνε φόλες και άλλα πολλά. Πραγματικά υπάρχει αρκετός σκατόκοσμος και αν μια φορα ειναι θέμα νοοτροπιας τόσο στο γκάζι τόσο και στα αλλα θέματα, είναι 1000 φορες ψυχοπαθολογικο προβλημα στον εγκέφαλο.
Snake συμφωνώ με το ψυχοπαθολογικό πρόβλημα στο κεφάλι, όταν μιλάμε για φόλες και τα συναφή! Εντάξει, σέβομαι τους ανθρώπους που δεν έχουν ιδιαίτερη αγάπη στα ζώα (ως προτίμηση, αν θέλεις), αλλά απο εκεί έως την ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΕΚ ΠΡΟΜΕΛΕΤΗΣ με φόλα απέχει πολύ και μάλιστα πρέπει στα σίγουρα να συνιστά κάποιο σοβαρό πρόβλημα στο μυαλό! Ενας υγιής, στο μυαλό άνθρωπος, δε νομίζω ότι θα μπορούσε ποτέ να κάνει κάτι τέτοιο!
ΑπάντησηΔιαγραφήΜαλακάσα-Αθήνα καθημερινά ...ε? Χαράς το κουράγιο σου! Να προσέχεις!
Οταν μετακόμιζα η βενζίνη ήταν μετά βίας στο 1 ευρώ...Άστα να πάνε και είχα και την ευκαιρία να πάρω diesel αμάξι, αλλά ήμουν short on cash και συμβιβάστηκα με βενζίνη. Αν εξαιρέσεις μερικά πράγματα είναι όμορφα εδώ γιατί έχω την άπλα μου, τα σκυλιά μου και δεν ψάχνω για παρκινγκ 2μισι ώρες όπως καλή ώρα στο Ζωγράφου που έμενα για πολλά χρόνια.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣίγουρα η "αποκέντρωση" έχει το αντίτιμό της και στην δική σου περίπτωση αυτό μάλλον φαίνεται στην μετακίνηση, που σου κοστίζει σε χρήμα και χρόνο (και μερικά νεύρα ίσως;), ωστόσο η ποιότητα ζωής που απολαμβάνεις εκεί στα βόρεια, μάλλον αξίζει τελικά το κόπο!
ΑπάντησηΔιαγραφήHola amici Tarifus!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤελικά, το ΤΑΧΙ είναι σχολείο, και ως συνάδελφος (Γερμανία & Καναδά τώρα) μπορώ να πω πως εάν σκέφτονταν γενικά σαν κι εσένα το 70% των συναδέλφων στην Ελλάδα, ο τουρισμός θα αυξανόταν κατακόρυφα, απο εσάς και μόνο.
Βλέπεις, ο ΤΑΧΙτζής, είναι ο καθρέφτης μιας πόλης, και απο τα πρώτα άτομα που έρχεται σε επαφή ένας ξένος. Απο αυτόν, θα εξαρτηθεί ένα μεγάλο μέρος των τελικών του εμπειριών.
Πάντως.. 3000κ.εκ έ; Tsk tsk tsk.. Εμένα που έχει το ΤΑΧΙ μου 5.200cc η BMW μου 5.000cc, και της γυναίκας μου 3.500cc τι κερδίζω;
Ζηλεύεις; ζηλεύεις; :Ρ
Πλακίτσα μωρέ, (έτσι για να σε "προσγειώσω" λίγο :)
Καλώς τον (τέως;) συνάδελφο και καλώς ήρθες στα "ΤΑΧΙ-δάκια"!
ΑπάντησηΔιαγραφήΣυμφωνώ απόλυτα με τα σχόλιά σου για την εντύπωση που παίρνει ο τουρίστας, όταν ο πρώτος ουσιαστικά "εκπρόσωπος" μιας πόλης (ή και χώρας) που γνωρίζει είναι ο ταξιτζής. Η πρώτη εντύπωση τον προδιαθέτει και για την συνέχεια... αλλά και η τελευταία (όταν πηγαίνει στο αεροδρόμιο με ταξί για να φύγει για την πατρίδα του) του μένει έντονα στη μνήμη...
Όσο για τα κυβικά ...είμαι προσγειωμένος μωρέ! Το ήξερα ότι θα ακουστώ σαν "ψωνάρα" όταν τα έγραφα αυτά, αλλά ήθελα να δώσω έμφαση στο γεγονός ότι αν και έτυχε να διαθέτω ένα καλό αυτοκίνητο στο συγκεκριμένο περιστατικό, δεν ακολούθησα τον "ραλίστα των φαναριών"!
Νά΄σαι καλά και ευχαριστώ για το σχόλιο!
Υ.Γ. Όσο για τα δικά σου κυβικά... ε...ναι...ΖΗΛΕΥΩ τυχεράκια, όπως ζηλεύω και τους συγγενείς μου που έχουν ανάλογα "γκάζια" και ζούνε και αυτοί εκεί κοντά στα μέρη που ζεις και εσύ! :-)) (Danforth Ave και North York...)
Μένω στο North Yourk και δουλεύω στην Danforth (και δεν είμαι τέως αλλά και. Νύν) Οσο για τα κυβικά μην τα ζηλεύεις όταν το όριο είναι 100 στο high way
ΑπάντησηΔιαγραφή