Αυτός, Αυτή και το ...Μυστήριο!

     Η Κυψέλη ήταν ανέκαθεν μια περιοχή, που εκτός όλων των άλλων είναι γνωστή και για τις "prive" λέσχες που φιλοξενούνται στην περιοχή, για ανθρώπους που τους αρέσει να παίζουν χαρτιά με ... ιδιωτικότητα. Εντελώς τυχαία, ένα βράδυ γύρω στις 11.00 αποβίβαζα μια κυρία ακριβώς δίπλα από μια τέτοια λέσχη. Όταν τελείωσα με την κυρία, ο "φουσκωτός" της λέσχης που με παρακολουθούσε, καθώς αποβίβαζα, με πλησίασε και με ρώτησε αν είμαι ελεύθερος. Καθώς του μίλαγα από το παράθυρο του συνοδηγού, το μάτι μου πήρε ένα ζευγάρι, που ήταν λίγο πιο πίσω του, περιμένοντας στα σκαλιά της λέσχης. Μου εξήγησε ότι θα πάρω ένα ζευγάρι και μου είπε με νόημα, "να είσαι διακριτικός..." κλείνοντάς μου το μάτι. Δεν κατάλαβα τι ακριβώς εννοούσε, αλλά με χιουμοριστική διάθεση και με χαμόγελο του είπα, χαριτολογώντας, "Μην ανησυχείς! Η διακριτικότης είναι ειδικότης μου!"
     Όντως το ζευγάρι ήρθε προς το ταξί για να μπει μέσα. Παρατήρησα την κυρία, που είχε σηκωμένο το μεγάλο γιακά του παλτού της και σχεδόν είχε χώσει το πρόσωπό της εκεί, σαν να κρύωνε, αλλά μάλλον για να κρυφτεί το έκανε, αφού η θερμοκρασία δεν δικαιολογούσε τόση ...ευαισθησία στο κρύο! Αλλά αυτό που έκανε ΜΠΑΜ στην εμφάνισή της, και που ήθελα δεν ήθελα, θα το πρόσεχα, ήταν ότι φόραγε γυαλιά ηλίου ...νυχτιάτικα!!!!
Κάθισε πίσω μου και ο κύριος δίπλα της.
Τους καλησπέρισα και ο κύριος είπε μονολεκτικά, "Βάρκιζα", χωρίς να με καλησπερίσει.
"Μάλιστα" του είπα και ξεκίνησα.

     Άρχισαν να μιλάνε μεταξύ τους, κάνοντας μάλλον μια έντονη συζήτηση, αλλά με εμφανή προσπάθεια να ΜΗΝ τους ακούσω και για αυτό ψιθύριζαν, με αποτέλεσμα να μην ακούει καθαρά ο ένας τον άλλον. Άκουσα τον κύριο να ρωτάει κάμποσες φορές, "Τι; Τι είπες;" και η γυναίκα επαναλάμβανε, αλλά δεν έδειχναν ήρεμοι. Όσες φορές , κοίταζα από τον καθρέπτη έβλεπα την κυρία να έχει ελαφρώς σκυμμένο το κεφάλι της προς τα κάτω σε μια ΕΜΦΑΝΗ προσπάθεια να κρυφτεί (από ποιόν;). Μετά από κανά δεκάλεπτο και αφού ήδη είχαμε φτάσει σχεδόν στο κέντρο της Αθήνας, ξαφνικά ακούω τον κύριο να λέει στην γυναίκα. "Περίμενε... τώρα θα μάθουμε"

"Φίλε, έρχεσαι συχνά εδώ;" με ρώτησε.
"Που εδώ;" απάντησα, κάνοντας ότι δεν κατάλαβα.
"Στη λέσχη" μου είπε.
"Όχι ...συχνά." του είπα, σκεπτόμενος την "διακριτικότητα" που μου είπε πει ο "φουσκωτός".
"Δηλαδή δεν συνεργάζεσαι με το μαγαζί;" με ρώτησε...
"Εξυπηρετώ τους πελάτες του "μαγαζιού" καμιά φορά, αλλά όχι συχνά", απάντησα. Η αλήθεια ήταν ότι πρώτη φορά επιβίβαζα από το συγκεκριμένο σημείο, αλλά δεν ήξερα τι ακριβώς ήθελε να ακούσει ο πελάτης... Εκείνο το "να είσαι διακριτικός" που μου είχε πει ο "φουσκωτός" με είχε μπερδέψει μάλλον.

"Θέλω μια πληροφορία" μου είπε, και έσκυψε προς το μέρος μου, από το πίσω κάθισμα, όπου καθόταν.
"Ένα κύριο, με καράφλα και μουστάκι, ψηλό, γαλανομάτη, 55αρη, που είναι τακτικός θαμώνας του μαγαζιού, τον ξέρεις" με ρώτησε συνωμοτικά.
Ακόμα και να τον ήξερα, δεν υπήρχε περίπτωση να πω οτιδήποτε, σκέφτηκα και του απάντησα αδιάφορα, "Μπα... δεν μου λέει κάτι..."
"Κοίτα..." μου είπε αποφασιστικά, "αν μου πεις που τον πηγαίνεις συνήθως, θα σου δώσω τα διπλά απ' ότι θα γράψει το ταξίμετρο" μου είπε. Δεν μου άρεσε καθόλου ο τρόπος που με προσέγγιζε, αλλά ούτως ή άλλως δεν είχα ιδέα, για ποιον έλεγε!
"Δεν ξέρω κανένα τέτοιο κύριο", του είπα κοφτά και κάπως ενοχλημένα! Αλλά προς μεγάλη μου έκπληξη αυτός επέμεινε.
"Άκου φιλαράκο... ξέρω ότι εσείς οι ταξιτζήδες ακούτε πολλά εδώ μέσα! Αν μου πεις που τον πηγαίνεις και τι λέει συνήθως όσο είναι μέσα στο ταξί σου, θα πάρεις πολύ καλό χαρτζιλίκι!"
"Κύριε, σας είπα! Δεν γνωρίζω ΚΑΝΕΝΑ τέτοιο κύριο και ούτως ή άλλως, ακόμα και να γνώριζα, αποκλείεται να άκουγα τι έλεγε!"
"Γιατί αποκλείεται ρε φίλε;", με ρώτησε με απογοήτευση.
"Επειδή είμαι ...εκπαιδευμένος να ΜΗΝ ακούω τις προσωπικές συνομιλίες των πελατών μου!"
Μάλλον αποσυντονίστηκε με αυτό... Χασκογέλασε και είπε, "και πως γίνεται αυτό;"
"Έχω συνηθίσει να μην δίνω σημασία στο τι λένε οι πελάτες μου μεταξύ τους ή όταν μιλάνε στο τηλέφωνο. Απλά ΔΕΝ ακούω!" του είπα. Αυτό είναι μερικώς αλήθεια αφού δεν είναι δυνατόν και να κουφαθώ... Φυσικά και ακούω τι λένε, αλλά ξέρετε τώρα... η διακριτικότητα ειδικότητα μου, όπως είπα και στο "φουσκωτό".

Η κυρία του είπε, "έλα άσε τον άνθρωπο τώρα..." και αυτός άρχισε πλέον να συζητάει μεγαλόφωνα με την κυρία και χωρίς καμιά προφύλαξη, όπως έκαναν στην αρχή.

     Μιλούσε κυρίως αυτός και της έλεγε αδιάφορα πράγματα, για κάποιον προμηθευτή, για το γραφείο του, για την καθαρίστρια που την απέλυσε και άλλα τέτοια. Καθώς περνάγαμε από την Γλυφάδα, άρχισε να της λέει ότι ήθελε να πάει στο "Island", ένα επώνυμο ρεστοράν-μπαρ που βρίσκεται λίγο πριν φτάσουμε στη Βάρκιζα. Στο δρόμο μας δηλαδή. Εκείνη του είπε ότι ήταν ωραία ιδέα και συμφώνησε να πάνε για ένα ποτό, αφού δεν ήταν τόσο αργά, όπως είπε... Μετά από αυτό συνέχισαν να μιλάνε ασταμάτητα, χωρίς κανείς τους να μου πει αν τελικά θα σταματήσουμε στο "Island" ή θα συνεχίσουμε για Βάρκιζα όπως μου είχαν πει αρχικά...
     Καθώς πλησιάζαμε στο "Island", έριξα μια διακριτική ματιά στο καθρέπτη και τους είδα και τους δύο να κοιτάνε μπροστά ...σιωπηλοί! Αφού δεν είχα συγκεκριμένη εντολή, και μάλιστα αφού είχε προηγηθεί η παραπάνω συζήτηση δεν ρώτησα για τη πιθανή αλλαγή του προορισμού και συνέχισα προς Βάρκιζα προσπερνώντας αδιάφορα το "Island".

"Ρε φίλε το πέρασες" μου είπε ο κύριος, αμέσως αφού το προσπέρασα...
"Ποιό πέρασα;" απάντησα αδιάφορα.
"Το Island! Δεν είπαμε ότι θα πάμε για ποτό;"
"Κύριε, στην Βάρκιζα μου είπατε, αλλά αν θέλετε στο "Island", ευχαρίστως να επιστρέψω...!"
"Το συζήταγα με την κυρία και νόμιζα ότι μας άκουσες"
"Συγνώμη, αλλά δεν παρακολουθούσα την κουβέντα σας... "

     Είχαμε φτάσει σχεδόν μέσα στη Βάρκιζα τώρα, η οποία δεν απέχει πολύ από το συγκεκριμένο μπαρ, και μείωσα ταχύτητα με σκοπό να βρω κάπου να κάνω αναστροφή, αλλά μου είπε, "Άστο δεν πειράζει... συνέχισε ευθεία ...θα πάμε στη Βάρκιζα τελικά!"
Δεν μου άρεσαν καθόλου τα "παιχνίδια" του, αλλά δεν είχα επιλογή. "Όπως θέλετε..." απάντησα και συνέχισα.
     Ένα λεπτό μετά με σταμάτησε σε κεντρικό σημείο μέσα στη Βάρκιζα και με ρώτησε τι μου χρωστάει... Του έδειξα το ταξίμετρο και του είπα, "Είναι 17.40€ κύριε" Μου έδωσε ένα εικοσάρικο και καθώς έπαιρνε τα ρέστα του στο ακέραιο μου είπε, "θα σου έδινα περισσότερα, αλλά δεν μου είπες αυτό που ήθελα. Θα μου το πεις τώρα;"
Του απάντησα, "...Η αλήθεια είναι ότι δεν γνώριζα τον κύριο που μου περιγράψατε, ούτως ή άλλως. Αλλά η δουλειά μου είναι να οδηγώ και όχι να φλυαρώ..."
"Έχεις δίκιο μου είπε!" και μου πρότεινε ένα ακόμα εικοσάρικο και με άφησε με ανοιχτό το στόμα, λέγοντάς μου, "Δεν μας πήρες ΠΟΤΕ απόψε ...αν σε ρωτήσει κανένας!" Αιφνιδιάστηκα, καθώς δεν περίμενα μια τέτοια εξέλιξη, αλλά πριν προλάβω να πω οτιδήποτε, το άφησε να πέσει στο κάθισμα δίπλα μου και κατέβηκε και έφυγε βιαστικά μαζί με την κυρία που τον ακολούθησε βιαστικά έξω από το ταξί!
     Σκέφτηκα ότι ίσως να ήταν κάποια επώνυμη η κυρία, αλλά επίσης σκέφτηκα πόσο ΑΦΕΛΗΣ ήταν από μέρους τους, ο τρόπος που το χειρίστηκαν, αφού αν δεν μου έλεγαν οτιδήποτε, δεν θα είχα κανένα λόγο να θυμάμαι λεπτομέρειες αυτής της διαδρομής...
     Ακόμα μέχρι σήμερα δεν ξέρω ποιός ήταν ΑΥΤΟΣ, ΑΥΤΗ και το ΜΥΣΤΗΡΙΟ που κουβαλούσαν... και γι' αυτό γράφω αυτό το post χωρίς ενοχές, αφού τίποτα δεν μπορεί να τους στοχοποιήσει με την περιγραφή μου (που σκόπιμα είναι παραποιημένη σε μερικά σημεία της). 
      Το σίγουρο είναι ότι ΔΕΝ ήταν ο Bruce Willis και η Cybill Shepherd, από τη γνωστή σειρά του ABC "Αυτός, Αυτή και τα Μυστήρια!"