Τύφλα νά΄χει το ...Σικάγο!

    

      Ήταν εδώ και κάμποσες ημέρες που είχα "χρεωθεί" σχεδόν καθημερινά, παρέα με έναν εξαίρετο συνάδελφο, τις μετακινήσεις μιας οικογένειας έξι ατόμων από την Ινδία, που έκανε διακοπές στην Ελλάδα. Ήταν τρία μεσήλικα ζευγάρια, εμφανώς ευκατάστατοι, που ήρθαν στην Αθήνα για 2-3 μέρες, πήγαν στα νησιά για λίγες ημέρες και επέστρεψαν στην Αθήνα για τις τελευταίες 2 μέρες, πριν φύγουν για την πατρίδα τους. Το πρόγραμμα εκείνο το απόγευμα ήταν να τους πάρουμε από κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, να τους πάμε σε ...ινδικό(!) εστιατόριο στην Αθήνα, να τους περιμένουμε να δειπνήσουν και να τους επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο τους.

      Μαζί με τα "στοιχεία" της διαδρομής μας έδωσαν από το Τουριστικό γραφείο και τις διευθύνσεις και το όνομα του εστιατορίου. Το ινδικό εστιατόριο βρισκόταν στην οδό Γερανίου... Όσοι ξέρουν καλά την Αθήνα, ξέρουν ότι η οδός Γερανίου έχει πάψει εδώ και κάμποσα χρόνια να είναι ..."ελληνική"! Για όσους δεν ξέρουν, για "το γκέτο της Γερανίου" έχουν γράψει πολλές εφημερίδες κατά καιρούς, και έχουν ασχοληθεί πολλά κανάλια, περιγράφοντας τα χειρότερα... 
Σαν το "τρίγωνο του φτωχοδιαβόλου" έχει χαρακτηριστεί από γνωστή εφημερίδα. 
Είναι ένας δρόμος, που τα ναρκωτικά κυκλοφορούν 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, η βία και η πορνεία είναι οι μοναδικοί μόνιμοι κάτοικοι και οι μόνοι λευκοί που κυκλοφορούν, απλά κείτονται σαν πεταμένοι σχεδόν, στις άκρες των πεζοδρομίων.
Όταν διάβασα την διεύθυνση δεν μου φάνηκε "βατό" το σημείο, αλλά σκέφτηκα ότι κάποιο λάθος θα έκανα, αφού δεν μπορεί να τους έστελναν από το γραφείο σε ένα σημείο της Αθήνας, που μόνο ...Αθηναίους δεν έχει, και που θεωρείται ίσως ο πιο κακόφημος και επικίνδυνος δρόμος της πόλης!

      Το ραντεβού για το δείπνο ήταν πολύ νωρίς για τα δικά μας δεδομένα: 19.00 στο εστιατόριο και 18.30 αναχώρηση από το ξενοδοχείο. Η ώρα ήταν 6 παρά όταν βρέθηκα εκεί στους γύρω δρόμους πηγαίνοντας για το ξενοδοχείο. "Ο καλός ο τρανσφεράς ξέρει πάντα τον προορισμό" λέει το εγχειρίδιο της δουλειάς μου και έτσι σκέφτηκα να κάνω μια βόλτα από το εστιατόριο, πριν πάω στο ξενοδοχείο, για να δω που ακριβώς ήταν, ώστε να μην ψάχνω με τους πελάτες μέσα στο ταξί. Τηλεφώνησα στον συνάδελφο που θα ερχόταν και αυτός στο ξενοδοχείο, του είπα το σκοπό μου και του είπα να με περιμένει στο ξενοδοχείο. Έβαλα τον ακριβή προορισμό στο GPS και ...ξεκίνησα!
Ήμουν σχετικά κοντά... Από τη Σταδίου με έβαλε στη Πεσμαζόγλου το GPS, συνέχεια στη Σοφοκλέους και κατηφόρισα μέχρι την Γερανίου που μου έδειχνε ότι έπρεπε να στρίψω δεξιά, μέσα στο στενάκι που χώραγε ίσα-ίσα το αυτοκίνητο... Η αλήθεια είναι ότι ΠΟΤΕ δεν είχε τύχει να περάσω με το ταξί από αυτό το μικρό δρομάκι του ιστορικού κέντρου, αλλά για όλα υπάρχει η πρώτη φορά! Τι διάολο ...μέρα ήταν ακόμα σκέφτηκα και έκανα το λάθος να στρίψω...
 

      Σε μια απόσταση 300 μέτρων περίπου που ήταν η διαδρομή μέχρι να ξαναβγώ στο ...πολιτισμό (στην Πειραιώς εννοώ)... γνώρισα από κοντά, αλλά από ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ κοντά... τη Σομαλία, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, το Σουδάν, το Ιράκ, το Μαρόκο, την Κίνα, το Μπανγκλαντές, τη Γεωργία, την Ουκρανία... και μερικούς ακόμα "πολιτισμούς" που σίγουρα μου διέφυγαν! Άνθρωποι.... ή μάλλον φιγούρες ανθρώπων περιφερόντουσαν ΠΑΝΤΟΥ! Μέσα στη μέση, του απίστευτα στενού δρόμου, στα μικροσκοπικά του πεζοδρόμια, μπροστά από το αυτοκίνητο, πίσω από το αυτοκίνητο ...ΠΑΝΤΟΥ!

      Είμαι "γέννημα-θρέμμα" Αθηναίος και μάλιστα με μεγάλη εμπειρία και "τριβή" με το κέντρο της Αθήνας, και ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου μέχρι τώρα, που όχι μόνο ένοιωσα πραγματικά απειλούμενος, χωρίς άμεση απειλή, αλλά φοβήθηκα πραγματικά(!), κινούμενος μέσα στο κέντρο της ίδιας μου της πόλης! Τι να πρωτοπεριγράψω;... Τις ακαθαρσίες παντού, τις πεταμένες σύριγγες, που υποχρέωνα το αυτοκίνητο να περνάει από πάνω τους, τα κάθε λογής σκουπίδια, τους τοίχους χωρίς τους σοβάδες, τις μισογκρεμισμένες πόρτες και παράθυρα από κάποια εγκαταλελειμμένα κτίρια, που όλα αυτά μαζί διακοσμούσαν το σοκάκι ή τις "άψυχες" ψυχές που σερνόντουσαν παντού μπροστά μου, παρέα με τις κάθε χρώματος πουτάνες, τους σκουρόχρωμους μαστροπούς που με κοίταγαν καχύποπτα με σηκωμένα φρύδια; Θυμάμαι έντονα ότι μάσαγα με "αναίδεια" μια τσίχλα και το στόμα μου είχε κυριολεκτικά "στεγνώσει"... Η ταχύτητα του αυτοκινήτου δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι περισσότερο από 3-5 χιλιόμετρα την ώρα, αλλιώς σίγουρα θα είχα παρασύρει κάποιον ή κάποιους από τους περιφερόμενους (σε slow motion περπάτημα) , που σχεδόν ακούμπαγαν επάνω στο αυτοκίνητο. Λίγο πριν καταφέρω (περί κατορθώματος πρόκειται!) να βγω στο πολιτισμό (στην Πειραιώς δηλαδή), πρόσεξα ένα πολύχρωμο "σπίτι" στο δεξιά μου, με μια πόρτα στην οποία κρεμόταν μια επίσης πολύχρωμη κουρτίνα, αυτή με τα κρόσσια, που είναι για τις μύγες... Η "πινακίδα" απ'έξω με πληροφορούσε, ότι "εδώ" επρόκειτο να φέρω τους καημένους τους πελάτες μου σε λίγο...

      …ΟΥΦ, έκανα όταν βγήκα στην Πειραιώς, μετά από περίπου καμιά 50άρια μέτρα! Δεν πίστευα σε αυτή την εμπειρία που μόλις είχα ζήσει! Δεν είχα πολύ χρόνο. Κατευθύνθηκα προς το ξενοδοχείο που με περίμενε ο συνάδελφός μου. Όταν έφτασα, αυτός ήδη είχε βρει τους πελάτες που με περίμεναν στο lobby του ξενοδοχείου. Όταν έκαναν να βγούνε προς τα έξω τους σταμάτησα. "Πρέπει να περιμένουμε", τους είπα, "Μόλις με ειδοποίησαν ότι το ρεστοράν δεν έχει ανοίξει ακόμα ...Θα με πάρουν τηλέφωνο σε λίγα λεπτά", τους καθησύχασα και έβγαλα τον συνάδελφο έξω, "έλα έξω να σου πω" του είπα και άρχισα την περιγραφή! 
"Τι θα κάνουμε τώρα;" αναρωτήθηκε!
Πήρα τηλέφωνο και ενημέρωσα το τουριστικό γραφείο. Τους περιέγραψα την κατάσταση όσο πιο "υπερβολικά" μπορούσα, ελπίζοντας να πιστέψουν τα μισά, αφού τίποτα δεν ήταν κυριολεκτικά υπερβολικό από αυτά που είδα! Ανακάλυψα ότι κάποιος υπάλληλος από το γραφείο είχε κλείσει τραπέζι σε ένα ινδικό εστιατόριο (κατόπιν επιθυμίας των πελατών) με μοναδικό κριτήριο να είναι κοντά στο ξενοδοχείο! Φυσικά δεν είχε ΙΔΕΑ εκείνος ο υπάλληλος για την ποιότητα της περιοχής που βρισκόταν το εστιατόριο! Απλά είδε στο χάρτη ότι ήταν σχετικά κοντά στο ξενοδοχείο!
Μου είπαν από το γραφείο, ότι ήταν πλέον αργά για να βρούνε άλλο εστιατόριο... Φυσικά έπρεπε να τους πάμε εκεί...

      Τους βάλαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε. Πήρα τηλέφωνο το εστιατόριο και μίλησα με κάποιον που μίλαγε (ευτυχώς) λίγα ελληνικά! Δεν ήθελα να μιλήσω μπροστά στους πελάτες στα Αγγλικά και να πω στους υπευθύνους του εστιατορίου, ότι αν θέλουν τους πελάτες πρέπει να έρθουν να του πάρουν από την γωνία της Πειραιώς με την Γερανίου! ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ περίπτωση να ξαναοδηγήσω μέσα σε εκείνη την κόλαση!

      Και έτσι έγινε. Παρκάραμε επί της Πειραιώς και τους πήγαμε, με συνοδεία δύο γκαρσόνια του εστιατορίου που μας περίμεναν, καμιά 50αριά μέτρα μέσα την Γερανίου με τα πόδια! Εγώ και ο συνάδελφος επιστρέψαμε το ταχύτερο δυνατό, πίσω στα αυτοκίνητα, παρόλη την καλή διάθεση του ιδιοκτήτη να κάτσουμε να μας κεράσει... Ήμουν σίγουρος ότι δεν θα βρίσκαμε σώα τα ταξί μας αν είχαμε αργήσει λίγο παραπάνω... Είχα πει στα γκαρσόνια να συνοδέψουν (να φυγαδέψουν …δηλαδή!) τους πελάτες, όταν θα τελείωναν, πίσω στα ταξί. Περάσαμε περίπου δύο ώρες αναμονής στα σύνορα μεταξύ "κόλασης" (Γερανίου) και "παραδείσου" (Πειραιώς), πίνοντας τα αναψυκτικά μας και παρατηρώντας διακριτικά τα τεκταινόμενα επί της Γερανίου...
Από θέση σχεδόν ασφαλή πλέον, αφού βρισκόμασταν παρκαρισμένοι μπροστά από γνωστό ξενοδοχείο της περιοχής που βρίσκεται στην συμβολή αυτών των δύο δρόμων, μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε την κοινωνική, οικονομική και διοικητική αποσύνθεση της πρωτεύουσας...

      Όταν ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ βγήκαν οι πελάτες και μπήκαν ΣΩΟΙ (ευτυχώς!) στα αυτοκίνητα, ο κύριος που καθόταν δίπλα μου (ένας συμπαθέστατος παππούς...) με ρώτησε, "Εδώ πρέπει να είναι πολυπολιτισμική περιοχή ...ε;" "Ναι" του είπα (τι να του πω;) "είναι περιοχή συνάντησης μεταναστών… "Ναι" μου είπε, " Τα γκαρσόνια ήταν από το Μπαγκλαντές ...ενώ είδα και πολλούς Ινδούς τριγύρω!" Μα καλά πως διάολο τους ξεχωρίζει, αναρωτήθηκα, αλλά δεν σχολίασα τίποτα!
Και συνέχισε, "Πάντως οι Έλληνες δεν πρέπει να έρχονται συχνά σε αυτό το εστιατόριο...", "Χμμ ...τι σας πω; Δεν ξέρω. Δεν είχε Έλληνες μέσα;" του είπα. Γέλασε και μου είπε... "Είχε μόνο 6 άτομα... την οικογένειά μου!"
Γέλασα και γώ και του είπα ...."Ε ...είναι νωρίς ακόμα για το Ελληνικό δείπνο! Οι Έλληνες δειπνούν γύρω στις 10 το βράδυ..." και συμπλήρωσε με ΝΟΗΜΑ, "σε ελληνικά εστιατόρια όμως"!
Βάλαμε και οι δύο τα γέλια...