Αγαπάει ο Θεός το "λαμόγιο"...

...αγαπάει και το "ταξιτξή", όμως!

     

     Η πρώτη διαδρομή της ημέρας τελείωσε κάπου στη Λούτσα, νωρίς το πρωί... Αποβίβασα ένα συμπαθητικό νεαρό ζευγαράκι και χαζεύοντας την ήρεμη θάλασσα που άστραφτε κάτω τον πρωινό ήλιο, πήρα το δρόμο της επιστροφής, προς το αεροδρόμιο. Το επόμενο δρομολόγιο μου ήταν προγραμματισμένο 3 ώρες αργότερα… 

Το μέλημα μου λοιπόν, ήταν να πάω στο αεροδρόμιο και να απολαύσω το καφεδάκι μου με τους φίλους μου και χωρίς άγχος μέχρι την στιγμή της άφιξης του πελάτη μου.
 

      Αμέσως με το που άφησα το παραλιακό δρόμο της Λούτσας και πήρα την Λεωφ. Καραμανλή (το δρόμο που οδηγεί στα Σπάτα), ένας κύριος, αρκετά εύσωμος και ψηλός, κακοντυμένος και  ...μάλλον περίεργος στην γενική του όψη, μου σήκωσε το χέρι και με ύφος επιτακτικό, προσπάθησε σχεδόν να με "αναγκάσει" να σταματήσω, κάνοντας και ένα βήμα επάνω στο δρόμο... Επειδή πήγαινα με τεμπέλικους και άρα πολύ αργούς ρυθμούς, είχα το χρόνο να τον "σκανάρω" για να κρίνω τι "είδος" πελάτη θα μπορούσε να ήταν αυτός. Η κίνηση που έκανε να με σταματήσει, με έβαλε σε σκέψεις. Εκείνα τα "πήγαινε με 1000... βιάζομαι ...πνίγομαι ...κ.λ.π." δεν μου αρέσουν καθόλου και ευχόμουν να αποφύγω μια τέτοια περίπτωση...

      Ενώ σταμάτησα το αυτοκίνητο, αυτός ήρθε στο παράθυρο και έσκυψε για να μου μιλήσει, πριν μπει μέσα,
"Θα με πας εδώ λίγο παραπάνω;" με ρώτησε, 

"Καλημέρα σας!" είπα με δηκτικό ύφος, "...βεβαίως, περάστε", συμπλήρωσα.
Άνοιξε τη πόρτα και σχεδόν προσγειώθηκε ατσούμπαλα και άχαρα στη θέση του συνοδηγού, χωρίς να με καλημερίσει ή να πει οτιδήποτε άλλο. Έσερνε μαζί του και 2-3 πλαστικές σακούλες, που απ’έξω φαινόντουσαν σα να έχουν ρούχα μέσα ή κάτι τέτοιο.
"Που ακριβώς, θέλετε, όταν λέτε εδώ παραπάνω;", τον ρώτησα ζητώντας πρόσθετες πληροφορίες.
"Εδώ... επί της λεωφόρου. Πήγαινε… Θα σου πω..." μου απάντησε επιτακτικά, με μάλλον αγενή τρόπο!
Συνέχισα αργά και δεξιά, αφού "εδώ παραπάνω" θα ξανασταμάταγα. Κάτι με πιάνει όταν δεν μου λένε που ακριβώς πάνε. Αισθάνομαι ότι ανά πάσα στιγμή θα μου πουν "σταμάτα!" και θα πρέπει να ανταποκριθώ άμεσα και αυτή η αίσθηση δεν με αφήνει να οδηγήσω ελεύθερα...
Όντως, μετά από σχεδόν 300-400(!!!) μέτρα, ο τύπος μου λέει, "σταμάτα εκεί στο στενάκι, δίπλα στη κολώνα..."
Επιβραδύνοντας κι'άλλο για να σταματήσω, τον κοίταξα έκπληκτος, αφού κανείς (φυσιολογικός) άνθρωπος δεν πληρώνει ταξί για μια απόσταση 300 μέτρων! 

Αρχικά σκέφτηκα, ότι όταν ήρθε στο παράθυρο και με ρώτησε, "θα με πας εδώ λίγο παραπάνω;" ίσως να εννοούσε, δωρεάν, αλλά μου έλυσε την απορία το επόμενο δευτερόλεπτο, όταν ρώτησε ,"τι χρωστάω;"

"Την ελάχιστη, κύριε... 3 ευρώ και 10 λεπτά" του είπα, άμεσα, μάλλον περιμένοντας την αντίδρασή του, αφού το όλο του στυλ-παρουσιαστικό με είχε προϊδεάσει για κάτι τέτοιο... Φυσικά, σταμάτησα και το ταξίμετρο, που έγραψε πεντακάθαρα το ακριβές τελικό ποσό: 3,16 €

      Το ύφος του ξαφνικά άλλαξε και τώρα με προσποιητό ύφος "χαζού" μου λέει ο τύπος, "πειράζει να σου δώσω 2 ευρώ... Δεν έχω άλλα..."
"Ξέρετε κύριε, όταν ο κόσμος παίρνει ταξί συνήθως δεν κάνει παζάρια" του είπα με αυστηρό ύφος!
"Ναι... αλλά δεν σε πήγα μακριά", με διέκοψε, με το ίδιο προσποιητό "ηλίθιο" ύφος που σκόπιμα διάλεξε να παρουσιάσει.
"Κύριε, δεν υπάρχει μακριά ή κοντά, όταν μπαίνετε σε ταξί. Μόνο και μόνο που μπήκατε μέσα και με αφήσατε να ξεκινήσω το ταξίμετρο, αυτό θα "γράψει" 3 ευρώ και 16 λεπτά, ακόμα και αν το κλείσω το επόμενο δευτερόλεπτο... Ορίστε και η απόδειξή σας!", του είπα με το ίδιο αυστηρό ύφος, προτείνοντάς του και την απόδειξη, την οποία όμως δεν έπαιρνε...
"Δεν έχω άλλα..." επέμενε, με φωνή "ζητιάνου" σχεδόν και με τάχα μισοκακόμοιρο ύφος, χωρίς όμως να μου δίνει λεφτά. Μάλλον περίμενε την έγκρισή μου.
Τον κοίταξα (...ποιός ξέρει πως!), μάλλον με ύφος περιφρονητικό και του είπα, "Καλά... αν δεν έχεις χρήματα δε θα σου πάρω και το κεφάλι για 3 ευρώ. Αλλά έπρεπε να μου το πεις απο την αρχή! Δεν θέλω τίποτα... άντε και καλή σου μέρα!", του είπα μάλλον εκνευρισμένα, προσπαθώντας να τον ξεφορτωθώ.

"Περίμενε ...περίμενε", μου είπε, σαν να μου έκανε χάρη και έκανε ότι ψάχνει τις τσέπες του, αφήνοντας το κινητό του τηλέφωνο επάνω στο ταμπλό, ακριβώς δίπλα από το "ελεύθερο".

     Τελικά, αφού έβγαλε και έβαλε και από τις δύο τσέπες του (που έψαχνε επίμονα και νευρικά για κάμποση ώρα!), ένα ΣΩΡΟ χαρτομάντιλα τσαλακωμένα και διάφορα διπλωμένα χαρτιά, τελικά άνοιξε τη χούφτα του και κράταγε διάφορα ψιλά... που πρέπει να ήταν περισσότερα από 10-15 ευρώ...!!!
"Αααα ...μάλλον βγαίνουν!", μου είπε με το ίδιο ηλίθιο ύφος...

      Εγώ, όλη αυτή την ώρα, απλά τον παρακολουθούσα με υπομονή και με μια μικρή ειρωνεία στο ύφος μου, αφού ήταν εμφανές πλέον ότι προσπαθούσε να με ξεγελάσει. Σκόπιμα, ΔΕΝ του μίλησα καθόλου και περίμενα να δω τι άλλο θα κάνει ή θα πει...
Άρχισε να επιλέγει τα ψιλά από την χούφτα του και παραμιλούσε μετρώντας...
"...Ένα ...Δύο... Δυο και εικοσιπέντε... ΤΡΙΑΑΑΑ!!! ...Φτάνουν;;;;" με ρώτησε πάλι, φωνάζοντας τον αριθμό  "τρία", με θριαμβευτικό τρόπο!
Μάλλον σε βλαμμένο, έπεσα πρωί-πρωί, σκέφτηκα, δεν εξηγείται αλλιώς, αλλά ήθελα να τελειώσει το "σόου" για να πάω στη δουλειά μου...
"Ναι... ναι... φτάνουν!" του είπα, με ύφος "υπεράνω" για να τον ξεφορτωθώ...
Μου τα έδωσε, μάλλον ...διστακτικά και άνοιξε τη πόρτα.
"Σας ευχαριστώ πολύ!" του είπα με δυνατή φωνή και έμφαση, περισσότερο για να τον ειρωνευτώ, για το όλο "σκηνικό" που μου είχε στήσει πρωί-πρωί...
Χωρίς καμιά απολύτως απόκριση, κατέβηκε από το αυτοκίνητο, έκλεισε άτσαλα τη πόρτα, χτυπώτας τη με δύναμη και άρχισε να περπατά προς το στενάκι.... νευρικά και …”ατσούμπαλα”!

      Τι να κάνω τώρα, σκέφτηκα. Να τον φωνάξω ή να τον αφήσω να φύγει, αναρωτήθηκα. Μα φυσικά ο προβληματισμός μου ήταν για το κινητό του, που το είχε ξεχάσει ο τύπος επάνω στο ταμπλό του αυτοκινήτου. Μόνο και μόνο για να μην έχω ΕΓΩ ενοχές αργότερα και όχι επειδή του άξιζε (μετά από αυτή τη συμπεριφορά), αποφάσισα να τον φωνάξω και να του το δώσω.
Είχε απομακρυνθεί περίπου 10-15 μέτρα μέσα στο στενό, όταν πάτησα τη κόρνα και αφού γύρισε να δει, του έκανα νόημα και του έδειξα το κινητό. 
Επέστρεψε, με το κεφάλι κάτω... "τι είναι;" με ρώτησε όταν πλησίασε.
Δείχνοντάς του το κινητό, του είπα, "ξεχάσατε το κινητό σας"...
Έκανε μια κίνηση με το χέρι, το πήρε, άφησε ένα αδιευκρίνιστο μούγκρισμα (κάτι σαν "μμμμ..."), έκανε μεταβολή και άρχισε να περπατάει και πάλι προς το στενό.
Εγώ, εκεί ...αποσβολωμένος, έκπληκτος και ...νευριασμένος, ακόμα περίμενα να ακούσω "ευχαριστώ"...
"Ούτε ...ουγκ!" δεν είπε, σκέφτηκα, "θέλεις κι ευχαριστώ εσύ;;;"... και ξεκίνησα για το αεροδρόμιο, σκεφτόμενος ότι αυτό το περιστατικό πρέπει να το γράψω στα "ΤΑΧΙ-ΔΑΚΙΑ", αλλά ακόμα δεν ήξερα ότι ΔΕΝ είχε τελειώσει!!! Άρχισα να κρατώ "νοητικές" σημειώσεις για το περιστατικό και ξεκίνησα για το αεροδρόμιο.

      Μισή ώρα αργότερα, πάρκαρα το αυτοκίνητό μου κάπου στο αεροδρόμιο, για να πάω για καφέ πριν το επόμενο δρομολόγιό μου, όπως το είχα σχεδιάσει. Πριν μπω στο καφέ, έριξα μια γρήγορη ματιά (έλεγχο), όπως κάνω πάντα πριν από κάποιο ραντεβού, για να ετοιμάσω και να καθαρίσω αν χρειαστεί, το αυτοκίνητο, για τον επόμενο πελάτη. Το πίσω μέρος ήταν μια χαρά, παρόλο που είχε κάτσει το ζευγάρι προηγουμένως. 

Στη θέση του συνοδηγού όμως, διέκρινα ένα τσαλακωμένο χαρτομάντιλο κάτω στο πάτωμα και επίσης ένα ακόμα, τσαλακωμένο κι'αυτό, στο χώρισμα ανάμεσα στο κάθισμα του συνοδηγού και το κλιπ της ζώνης ασφαλείας. Σκέφτηκα ότι αυτό ήταν ότι μου άφησε ως "φιλοδώρημα" ο τύπος που είχα πάρει λίγη ώρα πριν στη Λούτσα. Καθώς έκανα τη κίνηση να μαζέψω το "πατσαβουροχαρτομάντιλο", ακριβώς δίπλα του και από κάτω του, αναπαυόντουσαν διπλωμένα μαζί και  …ατσαλάκωτα, δύο χαρτονομίσματα των 50 ευρώ το καθένα!!!

      Τα έπιασα σαν να έπιανα κάτι ...ζεματιστό στα χέρια μου! Ήταν περισσότερο από προφανές ότι ανάμεσα στα χαρτομάντιλα που μου άφηνε ο τύπος καθώς ψαχνόταν για "ψιλά", του έπεσαν και τα χαρτονομίσματα από κάποια τσέπη, χωρίς να το καταλάβει.

Αρχικά δίστασα... με έπιασε ...ξέρετε, εκείνο το ..."και αν τα έχει ανάγκη;...".
Μετά σκέφτηκα ότι τον αποβίβασα στο δρόμο και όχι σε σπίτι. Ήταν ένα τέλειο "άλλοθι" για τις ενοχές μου, αφού ούτως ή άλλως δεν ήξερα που πήγε ο τύπος!
Και μετά... κέρασα τους συναδέλφους που ήταν μέσα στο καφέ!

"Στην υγεία του απατεωνίσκου" σκέφτηκα, άλλωστε δεν ήταν και καμιά περιουσία!
Το εξέλαβα ως ένα μικρό "πρόστιμο" που έβαλε ο Θεός (...ή η τύχη;;;, ...ή η δικαιοσύνη;;;) στον απατεωνίσκο που προσποιούταν τον ..."βλάκα" και ήθελε τζάμπα "κούρσα" για 300 μέτρα!
 

"Αγαπά το θεός τον κλέφτη, αγαπά και το νοικοκύρη" παιδάκι μου, φιλοσοφούσε η μητέρα μου, το απόγευμα, όταν της διηγήθηκα το περιστατικό... :-)