Αφίξεις ...συναισθημάτων (Νο2)

     

      Κάθομαι λοιπόν, στο επίπεδο των αφίξεων, στο καφέ που υπάρχει εκεί, απολαμβάνω το χυμό μου περιμένοντας να έρθει η πτήση που έχει μέσα τους πελάτες μου και για να "σκοτώσω" την ώρα μου, απλά παρατηρώ προσεκτικά τους ταξιδιώτες να έρχονται και τους επισκέπτες να τους υποδέχονται, λίγο πριν αφήσουν το αεροδρόμιο μαζί... άλλοι αγκαλιασμένοι, χαρούμενοι, γελαστοί, και άλλοι, με σκυθρωπά κεφάλια, βουρκωμένοι και σκεπτικοί...
      Θα μπορούσα  μερικές φορές να τραβήξω κάποια μικρά βίντεο ή φωτογραφίες με το κινητό μου και να "αποθανατίσω" κάποιες "ιδιαίτερες" συναντήσεις, αλλά τις περισσότερες φορές, αυτές συμβαίνουν απρόσμενα, ξαφνικά και όταν συνειδητοποιώ ότι μπορεί να γίνουν "θέμα", είναι πολύ αργά πια... Άσε, που απλά ντρέπομαι να το παίζω "γιαπωνέζος" με το δάκτυλο στην σκανδάλη του φωτογραφικού κλείστρου... Ωστόσο το έχω επιχειρήσει κάποιες φορές... Πάντως είναι κάποιες στιγμές που είναι πραγματικά συγκλονιστικό να παρακολουθείς από αυτό το συγκεκριμένο σημείο τις συναντήσεις των ανθρώπων...

     

     Κάποια κοπελίτσα, βγήκε ξαφνικά από το πλήθος που περίμενε και άρχισε να τρέχει προς τη πόρτα αφίξεων. Προφανώς ήταν ο σύντροφός της το πανύψηλο όμορφο αγόρι που μόλις είχε κάνει μερικά βήματα έξω από την πόρτα που τους χώριζε... Εκείνη, έπεσε κυριολεκτικά στην αγκαλιά του, τα στόματά τους ενώθηκαν σε ένα παθιάρικο φιλί διαρκείας και αυτός την πήρε στην αγκαλιά του, και κυριολεκτικά την σήκωσε στον αέρα και τη γύριζε γύρω-γύρω... Αυτή μάζεψε τα πόδια της και αφέθηκε στο "γύρο της ευτυχίας"... Το ζευγάρι, μου θύμισε εκείνα τα ζευγάρια που πανηγυρίζουν ξέφρενα ...τον πρώτο αριθμό του λαχείου! Χάρηκα πραγματικά μαζί τους! Η ευτυχία ..."χόρευε" ακριβώς μπροστά μου, πως θα μπορούσα να μείνω απαθής...! 

- - - - - 

     Ήμουν ένας από τους δεκάδες αυτήκοους μάρτυρες που άκουσα τον παρακάτω διάλογο:
-Άκου να σου πω... Εγώ είμαι στις αφίξεις και δεν σε βλέπω... Ρώτησα τη κοπελίτσα που κάθεται στο ταμείο (στις πληροφορίες εννοούσε!) και μου είπε ότι το αεροπλάνο σου έφτασε πριν μισή ώρα. Μα καλά που είσαι; Που γυρνάς; Δε μπορώ να σε καταλάβω!
-......
-Σου είπα χριστιανέ μου! Στις αφίξεις...
-......
-Και που να ξέρω ΄γω σε ποιά πόρτα...
-......
-Τι εννοείς έξοδο; Σε όλες τις πόρτες μπαίνεις και βγαίνεις! Εδώ ρε παιδί μου ...δίπλα στο ταμείο (!!!) που έχει ένα μεγάλο ΓΙΩΤΑ (εννοούσε το "I" από τη λέξη "Information" που είναι πάνω από το desk (το "ταμείο") των πληροφοριών και βρίσκεται στο επίπεδο των αφίξεων...) 
-Καλά ...καλά... περιμένω... Άντε ...ήθελα νά'ξερα που γυρνάς ΤΟΣΗ ΩΡΑ...
 

Αυτό το διάλογο (μονόλογος για τους ακροατές που άκουγαν), έκανε ΦΩΝΑΧΤΑ ... πολύ φωναχτά, σχεδόν ουρλιάζοντας, μιλώντας στο κινητό της, μια κυρία (κατ' ευφημισμόν "κυρία" δηλαδή... απλά μια "τρελή" ήταν!) στο επίπεδο των αφίξεων, περπατώντας νευρικά ανάμεσα στους άλλους επισκέπτες και την άκουγαν ...ΟΛΟΙ όσοι ήταν εκεί! Προφανώς μιλούσε με κάποιον που τον περίμενε και δεν μπορούσε να τον βρει.

Η εμφάνισή της άθλια και πολύ "κιτς", έδενε απόλυτα με την όλη συμπεριφορά της και ο κόσμος σχεδόν έκανε πλάκα με την παρουσία της, που ακόμα και μετά το τηλεφώνημα, έδινε "παράσταση", αφού έκανε πολύ έντονα τις χαρακτηριστικές κινήσεις που κάνει κάποιος όταν περιμένει ανυπόμονα (σταυρώνοντας τα χέρια, και "τρέμοντας" το πόδι της, κτυπώντας το γοβάκι της δυνατά στο πάτωμα). Μας έδινε την εντύπωση, ότι ήθελε να τραβήξει την προσοχή του κόσμου με τα "σκέρτσα" της... Έπεσε πολύ γέλιο από το ..."κοινό" που την παρακολουθούσε με έκπληξη. 

Κάποια στιγμή, και αφού σχολιάστηκε αρκετά από το πλήθος, είδε να έρχεται αυτός που περίμενε και ανοίγοντας τα χέρια της σχεδόν σε έκταση, είπε, και πάλι πάρα πολύ δυνατά, "Άντε ρε Χριστιανέ μου... ξημερώσαμε!" Εκείνος, (φουκαράς με όλη τη σημασία της λέξης) κάτι προσπάθησε να πει και τον διέκοψε πάλι, "Άντε ...πάμε …πάμε ...δεν θα φάω όλη τη μέρα μου στο αεροδρόμιο..." και άρχισε να περπατάει γρήγορα και νευρικά προς την έξοδο, σχεδόν αγνοώντας την παρουσία του...
Αυτός, σέρνοντας τη βαλίτσα του, την ακολούθησε "αλαφιασμένος"... με σκυμμένο το κεφάλι! Ήταν εμφανές ότι ντρεπόταν ο άνθρωπος! Δεν ξέρω αν ήταν ζευγάρι, πάντως ταίριαζαν ηλικιακά. Σκέφτηκα,  και ποιός δεν θα ντρεπόταν να βρίσκεται δημόσια με κάποιον σαν εκείνη τη κυρία που το είχε βάλει σκοπό, να τραβήξει με αυτό το αντιαισθητικό τρόπο, τη προσοχή όλων των παρευρισκομένων...

- - - - -

     Διαβάζοντας κάποια "χαζά" αστεία σε κάποια ιστοσελίδα πρόσφατα, κάπου πήρε το μάτι μου αυτή τη πρόταση, "..Όταν ταξιδεύεις με το αεροπλάνο και επιστρέψεις, βρίσκεις 20 άτομα (Έλληνες) να σε περιμένουν στο αεροδρόμιο...". Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο ΑΛΗΘΕΙΑ είναι! 

Το φαινόμενο λαμβάνει χώρα κυρίως σε πτήσεις προερχόμενες από "το Αμέρικα", και συνήθως τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν ολόκληρη οικογένεια, μαζί με "παράπλευρους" συγγενείς, μπορεί να συγκεντρωθεί, για να περιμένει, κάποιες φορές και ΕΝΑΝ μόνο επιβάτη... συνήθως έλληνα μετανάστη, που έρχεται στη πατρίδα, μετά από πολλά χρόνια... ή απλά την οικογένειά του. Τώρα το τι κομβόι σχηματίζουν όλοι αυτοί στην επιστροφή, ένας Θεός ξέρει.
Πάντως, το τελευταίο περιστατικό έγινε μόλις την περασμένη εβδομάδα, όταν 7 (ναι, ΕΠΤΑ!!! Τους μέτρησα!!!) μέλη κάποιας οικογένειας, περίμεναν ένα κύριο, 55άρη. Αυτός μόλις εμφανίστηκε ...μου θύμισε ελληνική κωμωδία, του 1970... Άρχισε τις "αμερικανιές"... "Oh my God... όλοι εδώ είναι!" (με σκόπιμα σπασμένη ελληνική προφορά!). Ντυμένος σχεδόν σαν τον "Μπάμπη" της γνωστής διαφήμισης, που φωνάζει "Mommy", (αλλά στη διαφήμιση εννοεί) τις καραμέλες "mummy's"...  

- - - - -  

     Δύο νεαροί, 20άρηδες περίπου... ντυμένοι απλά με σπορ ρούχα και τζοκευς καπελάκια... μόλις συναντήθηκαν! Δεν ξέρω τι ήταν. Αδέλφια, φίλοι ίσως... ποιός ξέρει; Όταν ο ένας είδε τον άλλο, έκαναν σκόπιμα ότι έτρεχαν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, με τα χέρια ανοιχτά, σε μια σκόπιμα ψευδή ...ΑΡΓΗ ΚΙΝΗΣΗ, διακωμωδώντας την συνάντησή τους με αυτό τον πρωτότυπο τρόπο... Όταν έφτασαν όμως ο ένας τον άλλον, απλά αγκαλιάστηκαν και χαιρετήθηκαν κανονικά όπως κάνουν τα αδέλφια ή οι φίλοι! Αυτός που περίμενε πήρε, το ταξιδιώτη τον έβαλε επάνω σε ένα καροτσάκι και τον οδήγησε στην έξοδο... Μες τη τρελή χαρά ήταν... Τους χάρηκα!

- - - - - 

      Η άφιξη τουριστικών γκρουπ από την Ιαπωνία στο αεροδρόμιο είναι πραγματικά ένα θέαμα προς παρατήρηση... Συνήθως μια κυρία, προπορεύεται (Γιαπωνέζα και αυτή) που κρατάει όσο πιο ψηλά μπορεί μια ταμπέλα  που γράφει κάτι τέτοια... "ようこそギリシャ" (="καλώς ήρθατε στην Ελλάδα") και από πίσω ακολουθούν, συχνά σε "φάλαγγα κατ'άντρα" (για να χρησιμοποιήσω την στρατιωτική ορολογία που βρίσκει την εφαρμογή της εδώ), ένα συχνά μεγάλο γκρουπ τουριστών, που περπατάνε ο ένας πίσω από τον άλλον, σε μια γραμμή, σαν στρατιωτάκια που κάνουν παρέλαση... Χαρακτηριστικά τους, είναι η φωτογραφική μηχανή που κρέμεται στον ώμο τους, η μάσκα που προφυλάσσει απ΄τον (ανύπαρκτο στην Ελλάδα) ιό SARS, και φυσικά τα άσπρα καπελάκια "γιο-γιο" που είναι σαν πάνινα κράνη...
Το άλλο χαρακτηριστικό τους, είναι ότι σχεδόν όλοι έχουν από μια, συχνά, ΠΟΛΥ μικρή, κοκάλινη αποσκευή που σε κάνει να αναρωτιέσαι, εάν ήρθαν στην Ελλάδα, για ένα μόνο απόγευμα ή αν ψώνισαν αποσκευές από ένα κατάστημα που είχε μόνο ένα μέγεθος και ένα είδος! (σε αντίθεση με τους Αμερικάνους, που σου δίνουν την εντύπωση ότι … μετακομίζουν στη Ελλάδα!) ... Μα καλά... τα βρακιά τους μόνο να βάλουν μέσα, γεμίζει, σκέφτεσαι.. Ωστόσο, αυτοί έρχονται για 8-10 μέρες στη χώρα που γέννησε το πολιτισμό... Μάλλον θα βάζουν μπουγάδα κάθε βράδι... Τι άλλο να υποθέσεις; 

Συμβαίνει συχνά να περνάνε από μπροστά μου και αισθάνομαι ότι τους κοιτάω ..."εφ' υψηλού"!  Καμιά φορά σχολιάζω με άλλους συναδέλφους, "...μόλις σχόλασε το νηπιαγωγείο!" Είναι όλοι τους ..."πρώτο μπόι" με τον ψηλότερο, συχνά να μην ξεπερνάει το ενάμιση μέτρο! Δεν σχολιάζω απαραίτητα το γεγονός ότι είναι ασυνήθιστα κοντοί, αλλά ότι είναι ασυνήθιστα συμμετρικοί στο ύψος! Όλοι "μια κοψιά"! Λιλιπούτιος λαός, αλλά προκλητικά πειθαρχημένος, εάν κρίνεις από τον απόλυτα "στρατιωτικό" τρόπο που συντάσσονται για να περπατήσουν όλοι μαζί και φυσικά ευγενικός(!!!) λαός, μες το συχνά χαζοχαρούμενο χαμόγελο... 

Κάποτε ένας (...το ομολογώ, πολύ "ελαφρύς" στο μυαλό) συνάδελφος, παρακολουθώντας μια εξαιρετικά νόστιμη και προκλητικά ντυμένη γιαπωνεζούλα, μου έκανε την έξης απίστευτα ηλίθια ερώτηση: "Ρε συ ...λες το "πράμα" τους να το έχουν οριζόντια, όπως είναι και τα μάτια τους;" Κάγκελο εγώ!
Του απάντησα, "Χμμμ... πολύ βαθυστόχαστες αναζητήσεις έχεις! Τι σύμπτωση! Το ίδιο αναρωτιόμουν και 'γω όταν ήμουν 12 χρονών...". Χασκογέλασε, χωρίς να καταλάβει τι υπονοούσα...

- - - - -

     Κατά καιρούς, στα διάφορα σαλόνια του επιπέδου των αφίξεων μπορεί κάποιος να δει με μια πιο προσεκτική ματιά (αλλά και με επαναλαμβανόμενες επισκέψεις στο χώρο) κάποιους ανθρώπους, που συνοδεία με ένα καροτσάκι αποσκευών βρίσκονται εκεί γύρω σχεδόν όλες τις ώρες τις ημέρας, σχεδόν ...κάθε μέρα! Δεν είναι τίποτα άλλο, από κάποιους αστέγους, που ντυμένοι λίγο καλύτερα από τους αστέγους των δρόμων, απλά έχουν βρει προσωρινό καταφύγιο στις αφίξεις (αλλά και τις αναχωρήσεις) του αεροδρομίου. Συνήθως είναι πολύ διακριτικοί, ήσυχοι και αποφεύγουν τις "δημόσιες σχέσεις" με το κόσμο. Εμείς, όμως, αλλά και οι υπάλληλοι του αεροδρομίου τους γνωρίζουμε.
Μια περίπτωση όμως, από τις πολλές που έχω δει κατά καιρούς με συγκλόνισε κυριολεκτικά, όταν έμαθα μερικές λεπτομέρειες...
     Το τελευταίο διάστημα λοιπόν, εκείνης της περιόδου, έβλεπα συχνά στο τμήμα "Α" των αφίξεων ένα κύριο, πολύ καλοντυμένο και γενικώς περιποιημένο, να περιφέρεται με ένα καροτσάκι αποσκευών που επάνω του είχε μόνο ένα μεγάλο δερμάτινο χαρτοφύλακα, ένα μικρό χάρτινο κιβώτιο και στο καλαθάκι μερικά φύλλα εφημερίδων. Έμοιαζε στην όψη, σαν κάποιο επαγγελματία, που μόλις είχε φτάσει από κάπου... Όσο πέρναγαν οι μέρες συνειδητοποίησα ότι τον έβλεπα όλο και πιο συχνά σχεδόν όλες τις ώρες της ημέρας... Νωρίς το πρωί να λαγοκοιμάται στο σαλόνι, τα μεσημέρια να τρώει καμιά τυρόπιτα, τα βράδια να κάθεται στο σαλόνι που υπήρχε τηλεόραση για το κοινό και να ...είναι στο "κόσμο" του. Τις υπόλοιπες ώρες τις ημέρας τον έβλεπα να στέκεται δίπλα μας, περιμένοντας κάποιον να βγει από τη πόρτα των αφίξεων .. .που ποτέ όμως δεν έβγαινε, αφού ποτέ δεν τον είδα να υποδεχθεί κάποιον...
 

Σκέφτηκα ότι ίσως να ήταν άστεγος, αλλά το παρουσιαστικό του με διέψευδε... "Δεν μπορεί..." έλεγα! Μια-δυό φορές τον πέτυχα να κάθεται παρέα με 1-2 άλλους κυρίους, που φαινόντουσαν να του μιλάνε, αλλά αυτός  στο ..."κόσμο" του. 'Ώσπου μια μέρα είδα ένα μεγάλο σε ηλικία αστυνομικό, που τον ήξερα φυσιογνωμικά, αφού είναι "μόνιμος" στο αεροδρόμιο, να του μιλάει ήρεμα καθισμένος δίπλα του... Αυτός απλά τον άκουγε, χωρίς να αποκρίνεται... Όταν τελείωσαν την κουβέντα ο αστυνομικός ήρθε και στάθηκε σχεδόν δίπλα μου, σε ένα desk που περίμενα και εγώ. Αφού τον χαιρέτησα, τον ρώτησα, "Ο κύριος που μιλάγατε μόλις τώρα είναι και αυτός ένας από τους άστεγους; Τον βλέπω συνέχεια εδώ τελευταία..." Κούνησε το κεφάλι του λυπημένα και μου είπε την τραγική αλήθεια... Ο κύριος ήταν σύζυγος κάποιας αεροσυνοδού που τρεις εβδομάδες νωρίτερα είχε σκοτωθεί σε αεροπορικό δυστύχημα, όταν συνετρίβει το αεροπλάνο που δούλευε κάπου στην Ασία... Δεν βρήκαν ποτέ το πτώμα της... Και αυτός μη μπορώντας να συνειδητοποιήσει την αλήθεια και βρισκόμενος σε βαθιά κατάθλιψη, απλά την περίμενε να εμφανιστεί από την πόρτα των αφίξεων... Συγκλονίστηκα!

- - - - - 

     Και εγώ που νόμιζα, ότι οι Έλληνες αποτελούν ξεχωριστή κατηγορία ανθρώπων που κάνουν αισθητή την παρουσία τους στο αεροδρόμιο, όταν περιμένουν κάποιον δικό τους, διαψεύστηκα, όταν διαπίστωσα, ότι οι Πακιστανοί, μας "συναγωνίζονται" και μάλιστα παίρνουν και τα πρωτεία σε αυτή την ασυνήθιστη ...υποδοχή! Το Ντουμπάι, το Αμπού Ντάμπι και άλλες μεγάλες Ασιατικές μεγαλουπόλεις, αποτελούν σταθμούς διέλευσης (transit) για ανθρώπους που ξεκινούν από την Ανατολή και θέλουν να έρθουν στην Ελλάδα. Τυχαίνει συχνά να περιμένω τουρίστες από την Αυστραλία και έτσι περιμένω τέτοιες πτήσεις, που όμως μαζί με τους τουρίστες, μου φέρνουν και δεκάδες Πακιστανούς... Εκεί να δείτε πανηγύρι! Δεκάδες Πακιστανοί κατακλύζουν την αίθουσα αφίξεων ντυμένοι με τις παραδοσιακές στολές τους, περιμένοντας 1-2 ταξιδιώτες σε ομάδες των ...10 ή και συχνά περισσοτέρων ανθρώπων. Η αίθουσα παίρνει εκείνη την ...χαρακτηριστική μυρωδιά που αναδύουν αυτοί οι άνθρωποι, που πολλές φορές, απλά νοιώθεις να έχεις εσύ τα συμπτώματα του jetlag και ας μην έχεις ταξιδέψει... 

Είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία άντρες και όταν ο ταξιδιώτης φτάνει, τους χαιρετάει, με εκείνη την χαρακτηριστική τριπλή αγκαλιά έναν προς έναν... Αναρωτιέμαι εάν στις αποσκευές του (που τις παίρνουν οι άλλοι για να τον βοηθήσουν) φέρνει "πεσκέσια" από την πατρίδα και έτσι έρχονται όλοι μαζί να τους υποδεχτούν. Είναι κυρίως απλοί εργάτες, αλλά δεν διστάζουν συχνά να χρησιμοποιήσουν ταξί από τη πιάτσα (μου έχει τύχει κάμποσες φορές) για προορισμούς, όπως, το Κορωπί, το Μαρκόπουλο, αλλά και ο ...Μαραθώνας! Φυσικά στο τέλος της διαδρομής κάνουν τα σχετικά παζάρια για να πληρώσουν φτηνότερα... Εκεί αναλαμβάνει το αθάνατο ελληνικό ταξιτζίδικο ταπεραμέντο να τους εξηγήσει (συχνά ...ποικιλοτρόπως!), ότι εδώ αφενός δεν κάνουμε παζάρια, αφετέρου συχνά μπορεί να υπάρξει ...έξτρα χρέωση για την άμεση αποκατάσταση της ...οσφρητικής ικανότητας του οδηγού!

- - - - -

     Για το τέλος, άφησα ..."τους εκπροσώπους της Ελλάδας", στους τουρίστες, τους συναδέλφους μου, τους ταξιτζήδες! Συχνά, ο ταξιτζής, αποτελεί τον πρώτο Έλληνα που θα συναντήσει και θα μιλήσει μαζί του ο τουρίστας και όπως όλοι μας ξέρουμε, επειδή "...η καλή μέρα, από το πρωί φαίνεται" και η "αρχή είναι το ήμισυ του παντός", οι ταξιτζήδες που κάνουν αυτή ακριβώς τη δουλειά (να υποδέχονται και να παραλαμβάνουν τουρίστες) το σέρβις που προσφέρουν είναι συνήθως πολύ πάνω από το μέσο όρο! Εδώ δεν θα γράψω όμως γενικώς για τους "αεροδρομιάκηδες" ταξιτζήδες, (μπορείτε να δείτε σχετικό άρθρο εδώ), αλλά για τους "τρανσφεράδες", που αποτελούν ξεχωριστή κατηγορία.
Συνήθως καλοντυμένοι, οι περισσότεροι, αγγλομαθείς τουλάχιστον, ιδιαιτέρως ευγενικοί και με πρότυπα εξυπηρέτησης πολύ ανώτερα του μέσου όρου, αποτελούν την "βιτρίνα" του κλάδου! Περιμένουν συνήθως με μια ταμπέλα στο χέρι που γράφει το όνομα του πελάτη ή το όνομα του τουριστικού του γραφείου, έτσι ώστε να τον αναγνωρίσει μέσα στο πλήθος...
Τα ευτράπελα εδώ ποικίλουν...
Υπάρχουν χαμένοι τουρίστες.
Υπάρχουν Ελληνάρες ταξιτζήδες που δεν μιλάνε αγγλικά, αλλά νομίζουν ότι το "κατέχουν το άθλημα".
Υπάρχουν τουρίστες που βλέπουν το όνομά τους στη ταμπέλα, αλλά νομίζουν ότι είναι απλά συνωνυμία.
Υπάρχουν ταξιτζήδες που κάνουν υποκλίσεις ...γιαπωνέζικες.
Υπάρχουν τουρίστες που νομίζουν ότι ο τύπος που κρατάει τη ταμπέλα με το όνομά τους, θέλει απλά να τους πάρει τη βαλίτσα.
Υπάρχουν ταξιτζήδες που προτείνουν το χέρι τους για χειραψία σε συζύγους μουσουλμάνων και αυτοί το θεωρούν... ασέβεια.
Υπάρχουν τουρίστες που μπαίνουν για πρώτη φορά σε μερσεντές και αναρωτιούνται πως γίνεται να κυκλοφορούν τόσες μερσεντές στην Ελλάδα και η χώρα να πηγαίνει για πτώχευση...
Υπάρχουν τόσα και τόσα ευτράπελα... αλλά όλα αυτά οδηγούν σε ένα άλλο ...μελλοντικό άρθρο!

       Μέχρι τότε, εάν βρεθείτε ποτέ στις αφίξεις, αφήστε τις αισθήσεις σας ελεύθερες και το μάτι σας ανοιχτό. Υπάρχουν τόσα φιλιά και χαιρετούρες που δεν θα συναντήσετε πουθενά αλλού. Βάλτε τις εικόνες που θα δείτε στην συνείδησή σας, για λίγο, και θα φύγετε με εντελώς διαφορετική εντύπωση για τα αεροδρόμια και την συναισθηματική θερμοκρασία που αναπτύσσουν...