Αφίξεις ...συναισθημάτων (Νο1)

     Η χαρά, η λύπη, η ευθυμία, η στεναχώρια, η λαχτάρα, η προσμονή,  κ.λ.π. είναι συναισθήματα που εναλλάσσονται καθημερινά στις ψυχές των ανθρώπων, που συναντιούνται στο επίπεδο των αφίξεων του αεροδρομίου "Ελευθέριος Βενιζέλος"! 

     Ο χώρος των αφίξεων στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, είναι ένας χώρος όπου περνάω ατελείωτες ώρες όταν εργάζομαι, περιμένοντας πελάτες να αφιχθούν, για να τους οδηγήσω στο προορισμό τους. Μετά από κάμποσα χρόνια, έχω εξοικειωθεί και με το περιβάλλον αλλά και με τους ανθρώπους που βρίσκονται εκεί, αλλά αυτό που έχει πραγματικά ενδιαφέρον, είναι η παρατήρηση των ανθρώπων, που περιμένουν κάποιον (οι "επισκέπτες") ή έρχονται από κάπου (οι "ταξιδιώτες") και τελικά σμίγουν...
 
     Πιθανόν να χρειαζόταν και ολόκληρο ...βιβλίο να περιγραφεί αναλυτικά το τι έχω δει ή ζήσει σε αυτό μέρος! Αν δεν το ζούσα και δεν το παρατηρούσα, τόσο συχνά, δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι υπάρχουν άνθρωποι, που μέσα σε λίγα τετραγωνικά μέτρα εναλλάσσουν τόσα πολλά και διαφορετικά συναισθήματα συγχρόνως, όντας σχεδόν ο ένας δίπλα στον άλλον!
Σε ένα γάμο, είναι σχεδόν όλοι χαρούμενοι. Σε μια κηδεία είναι σχεδόν όλοι λυπημένοι. Σε ένα θέατρο είναι σχεδόν όλοι ..συνεπαρμένοι.. Στις αφίξεις, όμως είναι όλοι ...λίγο απ'όλα!

      Η ελπίδα, η νευρικότητα, η ανακούφιση, η ζήλια, το καρδιοχτύπι, η αγωνία, η κούραση, η ντροπή, το σασπένς, η βαρεμάρα, η αγάπη, ο έρωτας,.. είναι ΕΔΩ! Κάθε αποσκευή κουβαλάει μέσα της και ένα συναίσθημα... Όπως στο χώρο αποσκευών μέσα στο αεροπλάνο, όλες οι βαλίτσες είναι στριμωγμένες η μια δίπλα στην άλλη, έτσι και εδώ, στο χώρο αφίξεων, τα συναισθήματα ...συνωστίζονται!  

Πολλές φορές σου προκαλεί έκπληξη και δέος, και άλλες ...σοκ, να βλέπεις ζευγάρια να σμίγουν μετά απο χρόνια και να πλέουν σε πελάγη ευτυχίας και ακριβώς δίπλα τους, συγγενείς να συναντιούνται για να θρηνήσουν το χαμό κάποιου δικού τους και λίγο πιο δίπλα ανέμελους τουρίστες να είναι μες τη τρελή χαρά που μόλις έφτασαν για τις διακοπές τους. Και πιο 'κει να παρατηρείς το νωχελικό και κουρασμένο "businessman", που περνάει τη μισή του ζωή στον αέρα ταξιδεύοντας, να μη βλέπει την ώρα και τη στιγμή να εξαφανιστεί από το χώρο... 

      Οι ταξιδιώτες και οι επισκέπτες μπορούν να είναι κάθε λογής άνθρωποι, σύζυγοι, ερωμένες ή εραστές, φίλοι, παιδιά ή γονείς, αδέλφια ή ξαδέλφια ...πακιστανοί ή έλληνες (ειδική αναφορά για αυτούς παρακάτω, αφού από μόνοι τους αποτελούν ξεχωριστή κατηγορία!), αλλά και ...ταξιτζήδες, όπως εγώ, ή ακόμα και  ...σκυλιά!
Γενικώς επικρατεί μια ήσυχη ...φασαρία στο χώρο, κάτι σαν βουητό, συγκριτικά με το πλήθος του κόσμου. Όταν όμως ανοίξει η πόρτα εξόδου και οι ταξιδιώτες αρχίζουν να βγαίνουν  τα ...ντεσιμπέλ αυξάνονται, αναλόγως, με τα συναισθήματα που προκαλούν!

     Μου έχει τύχει, εκεί που περίμενα ανέμελα το πελάτη μου, να ακούσω μια τόσο δυνατή και τσιριχτή ...στριγκλιά και αμέσως μετά χοροπηδητά που προκαλούσαν ηχηρό γδούπο, από μια γυναίκα, που είδε να βγαίνει από τη πόρτα ...(ποιός ξέρει ποια ήταν), μια άλλη γυναίκα! Και δυό ...θηριώδεις στην εμφάνιση. Πανύψηλες, "βαρέων-βαρών" ("νταρντάνες!") και όταν συναντήθηκαν, έκαναν ακριβώς αυτό που κάνουν οι αμερικάνοι μπασκετμπολίστες όταν πανηγυρίζουν! Πήδαγαν στον αέρα, πρότειναν τα στήθη τους και η ...βυζοσύγκρουση δεν είχε τέλος!!! Η αρχική έκπληξη των επισκεπτών στο χώρο, αντικαταστάθηκε γρήγορα από ακράτητα γέλια! Πανικός! Από τους πιο σπάνιους "χαιρετισμούς" που έχω δει!  

      Μια άλλη περίπτωση... τόσο συγκινητική! Πατέρας περίμενε το γιό του... (μάλλον φοιτητής θα ήταν ο γιός ή μπορεί και φαντάρος), μαζί με το τεραστίων διαστάσεων σκύλο τους ("Αγίου Βερνάρδου", μάλλον). Ο σκύλος ήδη είχε αποσπάσει την προσοχή των επισκεπτών από πιο πριν, αφού δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητος. Ασυνήθιστα τεράστιος σε μέγεθος (σαν μεγάλο πρόβατο περίπου), καθόταν εντελώς ήσυχος, με το φίμωτρό του, ακριβώς δίπλα στον πατέρα ...μέχρι τη στιγμή που εμφανίστηκε ο γιός στην πόρτα εξόδου! Ε... ρε ...τι έγινε! Ίσα που πρόλαβε ο πατέρας να χαιρετήσει το παιδί του, όταν ο σκύλος άρχισε να κλαίει γοερά και πολύ δυνατά(!) και να πηδάει σαν κουταβάκι επάνω στο παλληκαράκι ...που μη μπορώντας να αντέξει τα σπρωξίματα του "θηρίου", πήγαινε προς τα πίσω! Ο σκύλος έκλαιγε ΤΟΣΟ πολύ, που όλος ο κόσμος απλά ξέχασε την πόρτα εξόδου των ταξιδιωτών και κοίταγε το περιστατικό! Πρέπει να πήρε πάνω από 3-4 λεπτά αυτή η υποδοχή του σκύλου (προς το, μάλλον, "χαμένο για τόσο καιρό" αφεντικό του), ώσπου, προς έκπληξη μου, του έβγαλαν το φίμωτρο. Ο σκύλος κυριολεκτικά είχε αγκαλιάσει το παιδί (σηκώθηκε στα πίσω του πόδια και τα μπροστινά ήταν στους ώμους του παιδιού!) και τον έγλυφε ασταμάτητα παντού με την τεράστια γλώσσα του!  Απίστευτο περιστατικό!

     Η μητέρα περίμενε με τις δύο κόρες της τον μπαμπά! Οι κόρες, περίπου 8-10 χρονών είχαν φτιάξει ένα μικρό πανό που έγραφε, "καλώς όρισες μπαμπά" και είχε και κάποιες ζωγραφιές! Η σύζυγος κράταγε μια τεράστια ανθοδέσμη. Όταν ο μπαμπάς έκανε την εμφάνισή του, τα κοριτσάκια όρμησαν επάνω του, αυτός τα πήρε αγκαλιά, τα φίλησε κ.λ.π..... Σε λίγο ήρθε η στιγμή να χαιρετήσει τη σύζυγό του... Αυτή άνοιξε τα χέρια της να τον αγκαλιάσει... αυτός σχεδόν απαθής, αγέλαστος και παθητικός, απλά της έδωσε το πιο κρύο φιλί που έχω δει ποτέ... Σαν να φιλούσε εικόνα σε εκκλησία, με το στόμα κλειστό! Δεν μου το βγάζεις εμένα από το μυαλό: Ο τύπος επέστρεφε από ταξίδι με την ερωμένη! Έφυγαν, αυτός κρατώντας τα παιδιά του και η σύζυγος να ακολουθεί πίσω, κρατώντας την ανθοδέσμη...

      Γιαγιά και παππούς (περίπου στα 70 και οι δύο), εμφανώς και οι δύο από επαρχία, περίμεναν τη κόρη τους, που είχε γεννήσει πρόσφατα και τον γαμπρό τους. Εμφανίστηκε η μητέρα με τον σύζυγο και ένα βρέφος... Οι παππούδες, έτρεξαν επάνω τους.. "Ουιιιι ...ουιιιι ...ουυυιιιιι" ήταν η φοβερή κραυγή της γιαγιάς! Κραυγή υποδοχής των Παπούα μου θύμισε! Ο κόσμος άρχισε να γελάει με την ιαχή χαράς της γιαγιάς, που είχε ξεχάσει που βρίσκεται! Τέλος πάντων... μετά τα φιλιά και της χαιρετούρες, ο παππούς πήρε το βρέφος και έκαναν να φύγουν.. Έλα όμως που τώρα η κόρη ...γύρω στα 30 και βάλε, άρχισε να κλαίει γοερά... Τελικά δεν πήγαν πουθενά! Κάθισαν στο σαλόνι, που είναι εκεί δίπλα, προσπαθώντας όλοι να συνεφέρουν τη κόρη που δεν έλεγε να σταματήσει.. Και δώσ του κλάμα η κυρία! Όταν ο συνάδελφος δίπλα μου με ρώτησε, "τι έπαθε αυτή ρε και κάνει έτσι;" εγώ, με ύφος "επιστήμονα", έκανα αμέσως τη διάγνωση, "χμμμ... Επιλόχεια θλίψη...!" του απάντησα. (Παραλίγο να το πιστέψει ο συνάδελφος! Χρειάστηκε να του εξηγήσω ότι αστειευόμουν...). 

      Μπαμπάς, μαμά και 16χρονη κόρη, περιμένουν την "ξενιτεμένη" κόρη (γύρω στα 20) που προφανώς σπουδάζει στο εξωτερικό. Έρχεται η φοιτήτρια, τους χαιρετάει χαρούμενα όλους, αλλά όταν φτάνει στο μπαμπά, οι αγκαλιές και τα φιλιά δεν είχαν τέλος...  Σε λίγο ο μπαμπάς αγκαλιάζει τη νεοαφιχθείσα κόρη, παίρνει και τη βαλίτσα της και ξεκινάνε να φύγουν. Μπροστά ο μπαμπάς με την φοιτήτρια αγκαλιά, πίσω η μαμά και στο τέλος ακολουθούσε η μικρή... η δεκαεξάχρονη. Η μαμά ρίχνει μια ματιά προς τα πίσω να δει αν έρχεται η "μικρή" της. Αυτή της δείχνει το μπαμπά με την αδελφή της με ένα νεύμα του κεφαλιού και κάτι σχολιάζει που δεν μπορώ να ακούσω... Η γκριμάτσα όμως που συνοδεύει το σχόλιο της είναι ..."όλα τα λεφτά"! Δείχνει με προφανή τρόπο την αντιπάθεια της (και τη ζήλεια της?) στο θέαμα του μπαμπά με την αδελφή της.  Η μαμά, προσπαθεί να την αγκαλιάσει και τινάζεται μακριά της σαν να τη τσίμπησε κάτι... Μέχρι που χάθηκαν από το οπτικό μου πεδίο η μικρή φαινόταν απεγνωσμένη...

      Κύριος, πολύ μελαχρινός, αξύριστος, με μαύρα ρούχα... Μαύρο παντελόνι, μαύρο πουκάμισο, χρυσή αλυσίδα, κινητό και τσιγάρα στο χέρι. Πολύ ανήσυχος. Περπατάει ανάμεσα στους επισκέπτες προσπαθώντας να πάρει καλύτερη θέση, για να βλέπει τους ταξιδιώτες, μέσα από την πόρτα εξόδου, που ανοιγόκλεινε... Κάποια, στιγμή, βλέπει αυτόν που ήθελε, σηκώνει τα χεριά ψηλά προσπαθώντας μάλλον να του κάνει νόημα. Αυτός μάλλον δεν τον βλέπει, οπότε ο φίλος μας, βάζει τα δύο δάκτυλα στο στόμα, σφυρίζει "κλέφτικα" (και ΠΟΛΥ δυνατά!) και φωνάζει σηκώνοντας το χέρι του ...."Επ ΄..έεε, μωρέεε...". Σε λίγα δευτερόλεπτα, εμφανίζεται από την πόρτα εξόδου ο πατέρας του (μάλλον). Παραδοσιακά ...Κρητικός! Με βράκες, μαύρες μπότες, μαύρο πουκάμισο, μούσι, εκείνο το "διχτάκι" στο κεφάλι, και μπαστούνι χειροποίητο... Θέαμα για φωτογράφιση! Ανταλλάξανε χειραψία και ο γιός φίλησε το πατέρα...  Από πίσω η μάνα, (ντυμένη μάλλον κανονικά, στα μαύρα πάντα) κουβαλώντας τα "πεσκέσια"... Οι αγκώνες των επισκεπτών κτύπαγαν ο ένας τον άλλον κάνοντας νεύματα και δείχνοντας προς τη μεριά τους, κρυφογελώντας...

συνεχίζεται...