Κλινική "Ο ...ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ"

  

      Είναι νωρίς το πρωί. Ανεβαίνω την Γαλατσίου, με μια τεράστια ταμπέλα που γράφει, "ΜΙΣΘΩΜΕΝΟ ΟΧΗΜΑ" στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου, σε εμφανές σημείο, το "ΕΛΕΥΘΕΡΟ" κατεβασμένο και κατευθύνομαι στο ραντεβού μου, που είναι σε πασίγνωστο ξενοδοχείο, κάπου κοντά στο κέντρο. Στο κόμβο με την Βεΐκου, σταματάω υποχρεωτικά στο κόκκινο φανάρι που τέτοια (πρωινή) ώρα έχει κίνηση. Υπολογίζω να ξεμπερδέψω μετά από 3-4 "φανάρια" και έτσι απολαμβάνω το καφέ μου ήρεμα και ακούω προσεκτικά το δελτίο ειδήσεων...

     Ξαφνικά αιφνιδιάζομαι, όταν ακούω ότι κάποιος (που δεν τον είχα δει προηγουμένως) προσπαθεί να ανοίξει, την πίσω δεξιά πόρτα! Όλες οι πόρτες του ταξί ασφαλίζουν (κλειδώνουν, μόνο για τους απ'έξω) όταν ξεκινάει το όχημα. Από μέσα, ανά πάσα στιγμή θελήσεις, μπορείς να πιάσεις το πόμολο και να ανοίξεις (εκτός αν μεταφέρω μωρό, που τότε ενεργοποιώ την "παιδική" ασφάλεια και μόνο στη πόρτα που κάθεται το μωρό). Είναι μια πολύ χρήσιμη ρύθμιση που έχει το αυτοκίνητο, για λόγους ασφαλείας κυρίως, αλλά και για να αποφεύγω τους "απροσκάλεστους" πελάτες στα φανάρια, που ανοίγουν την πόρτα κατά βούληση, να ρωτήσουν αν πηγαίνω προς το προορισμό τους κ.λ.π.

     Είναι, μια κυρία, γύρω στα 60-65, που προφανώς νομίζει ότι κάτι έχει η πόρτα και μετά τις πρώτες 1-2 προσπάθειες συνεχίζει, με περισσότερη δύναμη, να ανοίξει την (κλειδωμένη) πόρτα. Ανοίγω το παράθυρο του συνοδηγού και της λέω, "κυρία, είμαι μισθωμένος! Δεν μπορώ να σας πάρω ...και η πόρτα είναι κλειδωμένη!" Εν τω μεταξύ, ανοίγει το φανάρι, και ακολουθώντας την αργή ροή, ξανασταματάω μετά από περίπου 10-15 μέτρα. Η κυρία όμως δεν το βάζει κάτω... Σχεδόν τρέχοντας, ξαναέρχεται, προφανώς μην έχοντας καταλαβαίνει τι της έχω πει και συνεχίζοντας να τραβάει το πόμολο, μου λέει, "στη Βασ. Σοφίας, πάω...".
"Ναι, αλλά εγώ είμαι μισθωμένος" της επαναλαμβάνω...
"Έλα μωρέ, παλικάρι μου πάρε με" παρακαλάει... "με έχει φάει το κρύο εδώ και δε με παίρνει κανείς ...σε παρακαλώ..." (ευτυχώς άφησε τη πόρτα τώρα για να παρακαλέσει...).
Η Βασ. Σοφίας ήταν στο δρόμο μου και αν και είναι αρχή μου να μην βάζω άλλο πελάτη, όταν είμαι μισθωμένος (ούτε καν το διαπραγματεύομαι, δηλαδή...) είπα να κάνω μια εξαίρεση για αυτή τη κυρία. Άλλωστε είχα χρόνο "ασφαλείας" μπροστά μου σε περίπτωση που κάτι δεν πήγαινε καλά και έτσι δεν θα αργούσα στο ραντεβού μου.

     Αφού της άνοιξα την πόρτα, μπήκε μέσα και μου λέει, "αφού δεν έχεις άλλον μέσα, γιατί δεν με έπαιρνες;". Πιο ήρεμα αυτή τη φορά και αφού ξεκινήσαμε, της εξήγησα ότι πάω σε ραντεβού και άρα ήμουν μισθωμένος και άρα δεν μπορούσα να την πάρω. Επίσης, της είπα ότι η "σημαία" ήταν κατεβασμένη και είχα και ταμπέλα "μισθωμένο όχημα" και το βασικότερο (για την ίδια)... δεν την ρώτησα καν που πάει για να αποφασίσω αν ή όχι θα την πάρω...
Αφού ήταν καλυμμένη πλέον με τις αποστομωτικές απαντήσεις μου, μου ανακοινώνει το ακριβή προορισμό της, "Θα με πας στον Λευκό Σταυρό, στην Βασ. Σοφίας..."
-Χμμμ... κλινική είναι;  την ρώτησα και για σιγουρευτώ έκανα και την αφελή ερώτηση, "Φυσικά δεν εννοείται το γνωστό νοσοκομείο ΕΡΥΘΡΟΣ Σταυρός;"
-Όχι... όχι... τον Ερυθρό Σταυρό! "ΛΕΥΚΟΣ Σταυρός" λέγεται και είναι κλινική, μου διευκρίνισε!
-Και είναι επί της Βασ. Σοφίας;
-Ναι ...δεν ξέρεις που είναι, με ρώτησε με στόμφο!
Ενώ έσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ που να είναι άραγε αυτή η κλινική, παραδέχτηκα γρήγορα ότι δεν την ήξερα...
-Καλά ...θα σου πω εγώ, μου είπε με αποφασιστικότητα!

     Κάτι μου ερχόταν στο μυαλό, αλλά όχι σε ...λευκό! Κάτι θυμόμουν σε κλινική επί της Βασ. Σοφίας, αλλά σε... άλλο χρώμα ... Χωρίς να της πω τίποτα, άρχισα το ψάξιμο στο GPS. Το "μαγικό" μηχανηματάκι μου είπε την αλήθεια... την οποία προσπάθησα να εξηγήσω στην κυρία.
-Ξέρετε κυρία, επί της Βασ. Σοφίας βρίσκεται ο ΚΥΑΝΟΥΣ Σταυρός (καλά θυμόμουν ότι ήταν άλλο χρώμα...), ενώ ο ΛΕΥΚΟΣ σταυρός, που θέλετε, βρίσκεται μόλις ένα στενό πίσω από την Βασ. Σοφίας, αλλά 5-6 τετράγωνα πιο κάτω (αυτή τη κλινική δεν την γνώριζα!).
-Όχι... Όχι... Επί της Βασ. Σοφίας είναι... θα σου πω εγώ... επέμεινε!
-Ναι, αλλά... άλλα λέει το GPS... της εξήγησα.
-Ε... κάνει λάθος, μου απάντησε, όλο σιγουριά, αδιαφορώντας για την παρατήρησή μου! Μπορεί και να σκεφτόταν το κλασικό, "χμμμ... ο ταξιτζής θέλει να με κάνει βόλτες...", ωστόσο πρόσθεσε για να ενισχύσει την άποψή της: "Έχει και ο γιός μου τέτοιο και όλο λάθη κάνει..."
Φυσικά και το ήξερα ότι το λάθος το κάνει η κυρία, αλλά δεν είχα παρά να ακολουθήσω τις οδηγίες της, αφού επέμενε τόσο... Άλλωστε, "Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο", δε λένε;

     Όταν, ευτυχώς χωρίς ιδιαίτερη κίνηση, φτάσαμε εκεί που νόμιζε ότι ήταν ο Λευκός Σταυρός, της έδειξα τη τεράστια ταμπέλα, που έγραφε, "ΚΥΑΝΟΥΣ ΣΤΑΥΡΟΣ"! Μαζί με την κλινική, φάνηκε να άλλαζε χρώμα και η πριν λίγο, "αποφασιστική" κυρία... όταν συνειδητοποίησε ότι το "μηχάνημα" είχε δίκιο και όχι αυτή...
-Μα καλά... εμένα μου είπαν ότι είναι ΕΠΙ της Βασ. Σοφίας και λέγεται "Λευκός Σταυρός", είπε με απολογητικό ύφος.
-Σας είπαν λάθος, αλλά μην στεναχωριέστε, της είπα ήρεμα. Ο ΛΕΥΚΟΣ Σταυρός είναι μόλις μερικά τετράγωνα πιό κάτω, αλλά όχι επί της Βασ. Σοφίας... Είναι μέσα, σε ένα στενάκι...
-Όχι... στάσου... στάσου! Πόσο χρωστάω; Εδώ θέλω! Θα κατέβω!
-Να κατέβετε, αν θέλετε, αλλά εδώ είναι ο ΚΥΑΝΟΥΣ Σταυρός, της τόνισα! Είναι 5,25 €...  της χαμογέλασα, λέγοντας της το λογαριασμό.
Κατεβαίνοντας, και αφού πήρε στο ακέραιο, τα ρέστα της, από τα 5,50€ που μου έδωσε, και την απόδειξή της, είπε σχεδόν μονολογώντας, "Ναι... ναι... εδώ είναι μωρέ... το θυμάμαι! Αλλά θα της έχουν αλλάξει το όνομα..."

     Όνομα ή χρώμα, σκέφτηκα, αλλά δεν της είπα τίποτα για μην ...βραχυκυκλώσει περισσότερο! Είχα και το ραντεβού στο μυαλό μου...
Ωστόσο προηγουμένως είχε πει, "μου είπαν...", τώρα είπε, "το θυμάμαι...", και παρόλα αυτά ποτέ δε μου διευκρίνισε με απόλυτη σιγουριά, πιο από τα δύο ...χρώματα ήθελε... 

Εσείς πιστεύετε, ότι πήγε τελικά στο σωστό προορισμό; Εγώ, πάντως παρηγορήθηκα με το γεγονός ότι ο άλλος προορισμός ήταν μόλις 5-6 τετράγωνα πιο κάτω, αν τελικά είχε κάνει λάθος...