της νύχτας τα καμώματα

 

     Περασμένες 3.00 το πρωί στην Αγία Παρασκευή. Ανηφορίζω τον κεντρικό δρόμο (την "Αγίου Ιωάννου") οδηγώντας αργά και τεμπέλικα, αφού έτσι κι αλλιώς μόνος μου είμαι στο δρόμο, ρεμβάζοντας κάτω απ'το φως του δρόμου, κάποιους αξιόλογους κήπους που έχει εκεί γύρω. Ξαφνικά, από το πουθενά πετάγεται από το πεζοδρόμιο, μια παρέα, δύο αντρών και μιας γυναίκας, κάνοντάς μου σήμα να σταματήσω. 

     Όταν φτάνω κοντά βλέπω ότι είναι όλοι τους νεαροί. Γύρω στα 20 τόσα…  Ο ένας ανοίγει την πίσω δεξιά πόρτα και ο άλλος αγκαλιάζει την κοπέλα, της δίνει ένα αποχαιρετιστήριο γρήγορο φιλί  και αυτή μπαίνει μέσα στο ταξί. Ο πρώτος, κλείνει προσεκτικά την πόρτα και μετά και οι δύο μαζί κάνουν να φύγουν, όταν η κοπέλα, άρχισε να μου μιλάει με σπαστά (άθλια) ελληνικά, με εμφανή ξενική προφορά.  Μου είπε να την πάω στην "Αγία Παρασκευή"...
"Μα, στην Αγία Παρασκευή είμαστε της λέω... που ακριβώς θέλετε;"
Με ρώτησε αν μιλάω αγγλικά, επειδή της ήταν δύσκολο να μου εξηγήσει στα ελληνικά. "Ναι μιλάω..." της απαντάω στα αγγλικά. Και αρχίζει με άπταιστα αμερικάνικα (προφανώς ήταν η μητρική της γλώσσα) να μου εξηγεί, ότι θέλει να πάει σε ένα δρόμο της Αγίας Παρασκευής, που δεν ξέρει την ονομασία του, αλλά ξέρει όμως να μου πει πως να πάμε εκεί.
"Κανένα πρόβλημα... είμαι έτοιμος, σας ακούω!" της απαντάω.

Άρχισε λοιπόν να μου λέει, "στρίψε εδώ, δεξιά, μετά αριστερά, ευθεία, κ.λ.π ...κ.λ.π.". Στην αρχή θεώρησα ότι θα πήγαινε κάπου κοντά σχετικά, αφού μου είπε στη Αγία Παρασκευή, αλλά η ώρα πέρναγε, και αυτή με είχε βάλει σε κάτι σκοτεινά μικρά δρομάκια, που είμαι σίγουρος, μόνο οι κάτοικοι της γειτονιάς ήξεραν πως να περιηγηθούν εκεί... Άρχισα να συνειδητοποιώ από ένα σημείο και μετά ότι μάλλον κάνουμε "κύκλους" σε κάποια συγκεκριμένη γειτονιά. Φαινόταν σαν να ψάχνει. Ήμουν έτοιμος να την ρωτήσω, αν πράγματι ήξερε που πηγαίναμε ή αν είχε μπερδευτεί, αφού εκτελούσα επ΄ακριβώς τις οδηγίες της, όταν με πρόλαβε και με σταμάτησε μπροστά από το πάρκινγκ μιας τετραώροφης πολυκατοικίας.

     Και αμέσως μετά μου "σκάει το παραμύθι": "Σας πειράζει να με περιμένετε λίγο, να ανέβω στο διαμέρισμα να φέρω λεφτά, επειδή δεν έχω μαζί μου;" Μου πέρασαν διάφορα από το μυαλό, αλλά είπα να μην γίνω καχύποπτος ή αγενής ..."κανένα πρόβλημα... με την ησυχία σας" της είπα, προσποιούμενος τον άνετο...


     Το πάρκινγκ βρισκόταν στην πυλωτή της πολυκατοικίας, και η είσοδος της ήταν ακριβώς δίπλα, αλλά έμπαινες από το πλάι... Έτσι όταν κοίταξα να δω που πάει, την είδα να στρίβει προς την είσοδο, αλλά δεν είχα οπτικό πεδίο να την δω να μπαίνει μέσα. Δεν ανησύχησα ιδιαίτερα, αφού αρχικά ήμουν καλόπιστος και υπομονετικός. Η αναμμένη μηχανή του ταξί δούλευε στο ρελαντί και ήταν το μοναδικό που ακουγόταν εδώ και μερικά λεπτά στην περιοχή. Σκέφτηκα να την σβήσω, μήπως και γίνομαι ενοχλητικός σε κάποιο από τα χαμηλά διαμερίσματα. Ησυχία απλώθηκε παντού τώρα και βγήκα από το αυτοκίνητο, άναψα διστακτικά ένα τσιγάρο και άρχισα με νωχελικά βήματα να κατευθύνομαι διακριτικά προς την είσοδο της πολυκατοικίας. Δεν μπήκα μέσα όμως, αν και η εξώπορτα παρέμενε ανοιχτή. Απομακρύνθηκα πάλι, περπατώντας πίσω προς το ταξί...  Τα λεπτά πέρναγαν... άρχισα να υποψιάζομαι ότι κάτι δεν πάει καλά...

     Τώρα είχαν περάσει πάνω από 5-6 λεπτά αναμονής και σκέφτηκα ότι και με τα πόδια να ανέβαινε στο τελευταίο πάτωμα και να κατέβαινε και πάλι θα είχε έρθει. Επίσης σκέφτηκα ότι ποτέ δεν είδα να ανάβει κάποιο φως στις σκάλες ή κάπου αλλού και έτσι άρχισα να κατευθύνομαι πάλι προς την είσοδο. Αυτή τη φορά πιο αποφασιστικά και λιγότερο διακριτικά... Έριξα μια γρήγορη ματιά στα κουδούνια και είδα ότι ήταν περίπου 10-12 κουδούνια. Αυτό που πρόσεξα όμως δεν μου έδινε καμιά αμφιβολία, για το τι είχε γίνει.... Δίπλα από την κυρία είσοδο, φαινόταν το υπόλοιπο κομμάτι του πάρκινγκ που δεν φαινόταν από το δρόμο... το οποίο κατέληγε και πάλι σε δρόμο! Δηλαδή το παρκινγκ ήταν διαμπερές έχοντας δύο εισόδους-εξόδους... σε δύο παράλληλους δρόμους, που προφανώς είχε γίνει η έξοδος προς την απάτη, για το κορίτσι που περίμενα και που εξαφανίστηκε σαν την μάγισσα.

     Χαμογέλασα πικραμένα, και άρχισα να πηγαίνω προς το ταξί πάλι κοιτώντας στα μπαλκόνια, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να δω κάτι... Όταν μπήκα μέσα στο αυτοκίνητο κοίταξα το ταξίμετρο, που εκείνη την στιγμή μου έλεγε ότι αυτή, η πρώτη μου εμπειρία αυτού του είδους, μου είχε κοστίσει μόλις 9,87 ευρώ μαζί με την αναμονή! Εεεε ….δεν ήταν και τόσο άσχημα για χρέωση ...διπλής ταρίφας, λόγω ώρας, σκέφτηκα!
"Όλα έχουν κάποιο κόστος", το φιλοσόφησα, για να παρηγορηθώ. Με ένα δεκαρικάκι μαθαίνεις ότι την επόμενη φορά πρέπει να είσαι πιο προσεκτικός!

     Από τότε μου 'χει ξανασυμβεί κάμποσες φορές να μου πουν να τους περιμένω να μου φέρουν χρήματα, αλλά ποτέ δεν με κορόιδεψαν. Απλά από τύχη φαντάζομαι όμως, αφού παρόλο το "δεκάρικο" που είχα "επενδύσει" εκείνη τη νύχτα, "για να μάθω", η αλήθεια είναι ότι δεν έλαβα ποτέ επιπρόσθετα μέτρα.... "Να ζητάς το κινητό για ενέχυρο" με συμβούλεψαν συνάδελφοι... αλλά τι να πω... Ντρέπομαι να μπω σε τέτοια διαδικασία...

     Ίσως και η κοπέλα να είχε πέσει θύμα κλοπής (υπερχρέωσης) από ταξιτζή στο παρελθόν και να ήθελε να εκδικηθεί… αλλά η εκδίκηση (και μάλιστα η τυφλή!) δεν είναι μαγκιά! Η ανεκτικότητα είναι!