solo ...honeymoon

     4η Ιουλίου... εθνική εορτή των Ηνωμένων Πολιτειών! Super Special μέρα για τους Αμερικανούς. Για μένα, δεν ήταν παρά μια ακόμα συνηθισμένη μέρα, όπου δούλευα και ως συνήθως είχα ένα ακόμα τράνσφερ από το αεροδρόμιο για ξενοδοχείο της Αθήνας. Περίμενα ένα ζευγάρι από την Ατλάντα. Το να βρουν και να κλείσουν εισιτήριο τέτοια μέρα, αμ' τι άλλο, υποδηλώνει ότι το έχουν κλείσει μήνες πριν...

     Περίμενα λοιπόν με την πινακίδα με το όνομά τους (είχα οδηγία από το ταξιδιωτικό γραφείο που με είχε μισθώσει να γράφει η ταμπέλα, "Mr & Mrs Tade & Deina").
Μετά από λίγο, βλέπω να κατευθύνεται προς το μέρος μου, μια κυριολεκτικά μικροσκοπική κοπελίτσα, κρατώντας μια επίσης μικροσκοπική αποσκευή, γύρω στα 25, που φαινόταν μάλλον ταραγμένη από την έκφρασή της. Δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Σκέφτηκα... "Χμμμ... μια ακόμα επιβάτιδα που πιθανόν να έχει χάσει κάποιες από τις αποσκευές της...". Αυτό είναι ένα πολύ συνηθισμένο φαινόμενο και συχνά οι πελάτες ανησυχούν, τουλάχιστον στην αρχή.
     Μου είπε ότι αυτή είναι η Mrs Deina! Την καλωσόρισα με χειραψία, της ευχήθηκα "Happy 4th July!" (απαραίτητη ευχή για αυτούς... κάτι σαν το "χρόνια πολλά" για εμάς, τις ημέρες των Χριστουγέννων) και αμέσως την ρώτησα που είναι ο κύριος Tade; ("θα ψάχνει για την χαμένη αποσκευή τους", σκέφτηκα).
- "Είμαι μόνη μου", απάντησε, αγνοώντας το "Happy 4th July" και μου έκανε εντύπωση!
-"...Ναι... αλλά υποτίθεται ότι πρέπει να είστε δύο μαζί", της είπα, δείχνοντάς της και το όνομα του κυρίου στην ταμπέλα.
- "Οχι... όχι... δεν θα έρθει ο κύριος", μου είπε και το βλέμμα της ήταν αιρούμενο, κοιτάζοντας στο ...πουθενά!
- "Σε ποιό ξενοδοχείο πάμε;", την ρώτησα σκόπιμα, αφού ήδη το γνώριζα,   περισσότερο για να "τσεκάρω" όμως, ότι όντως ήταν αυτή που ισχυριζόταν ότι ήταν και δεν επρόκειτο για κάποια σύμπτωση.
- "Πάμε στο Intercontinental...", μου είπε με σιγουριά!
Ρε... γαμώτο! Τι γίνεται με τον άλλον, σκέφτηκα και αμέσως έβγαλα το κινητό για να ενημερώσω το τουριστικό γραφείο για την ..."solo" άφιξη, καθώς περπατάγαμε προς το πάρκινγκ. Η κοπέλα του γραφείου που μου μίλησε στο τηλέφωνο μου είπε, "Πρόκειται για ζευγάρι που ήρθε για ταξίδι του μέλιτος, και έχουν κλείσει 7 μέρες διακοπές στην Ελλάδα! Ρώτα τη μήπως ο συνοδός της έχασε την πτήση και αν πρόκειται να έρθει με άλλη πτήση, για να στείλουμε κάποιον να τον παραλάβει."

     Έκλεισα το τηλέφωνο, επιβίβασα την κοπελίτσα και την μινιατούρα αποσκευή της και ξεκίνησα, έτοιμος να αρχίσω πάλι τις ερωτήσεις για να μάθω την συμβαίνει, σύμφωνα με την οδηγία του γραφείου.
 Δεν πρόλαβα όμως να την ρωτήσω, ούτε καν να ξεκινήσω καλά-καλά, όταν έκπληκτος την άκουσα να ξεσπάει σε λυγμούς!
Αιφνιδιασμένος κυριολεκτικά, από αυτό, την ρώτησα αν είναι καλά και τι μπορώ να κάνω για την βοηθήσω;
Μου ζήτησε συγνώμη για την αντίδρασή της και με διαβεβαίωσε ότι είναι καλά και δεν θέλει τίποτα, σκουπίζοντας τα δάκρυά της... Δυστυχώς, ήταν τόσο μικροσκοπική, που δεν μπορούσα να την κοιτάξω από τον καθρέπτη και δεν ήμουν σίγουρος για την κατάστασή της...
     Τώρα όμως, μετά από αυτή την αντίδραση, δεν ήξερα αν έπρεπε να την ρωτήσω και πως να την ρωτήσω για τον συνοδό της, όπως μου είχαν πει να κάνω, αφού διάφορα σενάρια πέρναγαν από το μυαλό μου.
 Τελικά το αποφάσισα! Αφού έπρεπε να ρωτήσω, θα τη ρώταγα όσο πιο ευγενικά μπορούσα,
"Συγνώμη... μου είπαν από το γραφείο να σας ρωτήσω αν ο κύριος Tade πρόκειται να έρθει με άλλη πτήση, για να κανονίσουν την παραλαβή του από το αεροδρόμιο", της είπα.
Πήρε μια βαθιά ανάσα, ανασηκώθηκε όσο μπορούσε στο κάθισμα που καθόταν και με τσιριχτή φωνή, που έβγαζε ...ένταση, μου είπε, "Ο κύριος Tade δεν πρόκειται να έρθει! Δεν θα έρθει ποτέ! Είναι απασχολημένος..!"

     Απασχολημένος honeymooner;;;;;;;; Και την έστειλε μόνη;;;;  Χμμμ... κάτι δεν πάει καλά εδώ..! Σίγουρα κάτι σοβαρό είχε συμβεί, αλλά εμένα μου αρκούσε η απάντησή της, αφού δεν είχα κανένα δικαίωμα να ρωτήσω οτιδήποτε περισσότερο, όσο και αν ότι συνέβαινε ήταν ΠΟΛΥ περίεργο. Δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι η επαγγελματική μου διακριτικότητα πάλευε με την ανθρώπινη περιέργειά μου, αλλά τελικά αποφάσισα να μην ρωτήσω τίποτα!
"Καλώς! Θα ενημερώσω το γραφείο" της είπα άχρωμα και αδιάφορα και έκανα να πιάσω το τηλέφωνο για να τηλεφωνήσω.
"Το ήξερα ότι θα εκτεθώ, αν ερχόμουν, και όλοι σας θα αναρωτιόσαστε, αλλά η ψυχολόγος μου, μου είπε να το κάνω, αν το θέλω τόσο πολύ! Τουλάχιστον αγαπώ την Ελλάδα και η επίσκεψή μου εδώ είναι μια απόδειξη...", μου είπε...!!!
Άφησα το τηλέφωνο και ανταποκρίθηκα προσποιούμενος τον ανήξερο, "Δεν καταλαβαίνω" της είπα, "σε ποιόν θα εκτεθείτε και ποιός θα αναρωτιέται και για ποιό λόγο;" συνέχισα.

     "Είμαι σε ταξίδι του μέλιτος, κύριε..." μου είπε με βουρκωμένα μάτια!
"Oh..!", ψέλλισα, περιμένοντας να συνεχίσει, αλλά αυτή έκλαιγε και πάλι!  Συχνά νιόπαντρα ζευγάρια μου λένε ότι είναι σε ταξίδι του μέλιτος και η κλισέ απάντηση είναι "Συγχαρητήρια! Καλά να περάσετε..." και άλλα τέτοια, αλλά εδώ ...τι λένε, αναρωτήθηκα!
"Πες τε μου τι μπορώ να κάνω για εσάς" της είπα, βλέποντάς τη να κλαίει γοερά και πάλι! Αισθανόμουν πολύ αμήχανα και δεν μπορούσα να προσποιηθώ τον αδιάφορο, έχοντας έναν άνθρωπο μέσα στο αυτοκίνητο που να έχει βαλαντώσει στο κλάμα!
     Αφού ανασκουμπώθηκε, άρχισε να μου μιλάει αποφασιστικά και πιο σταθερά, "Είχα ένα χρόνο δεσμό με τον κύριο Tade. Πριν μια βδομάδα ήταν να παντρευτούμε... Αλλά δεν παντρευτήκαμε ΠΟΤΕ! Μια μέρα πριν το γάμο, τον έπιασα να πηδάει μια τσούλα, μέσα στο σπίτι που ετοιμάζαμε για να μείνουμε μετά το γάμο. Χωρίσαμε, όπως καταλαβαίνεις. Εγώ έπεσα σε κατάθλιψη και υποφέρω πολύ επειδή τον αγαπάω πραγματικά! Δεν ζήτησε ποτέ συγνώμη για ότι έκανε. Είχαμε κλείσει αυτό το ταξίδι, στις αρχές του χρόνου για το ταξίδι του μέλιτος... Και τελικά ήρθα μόνη! Πρόκειται να πάρω χιλιάδες φωτογραφίες και να του τις στείλω όταν επιστρέψω! Έχασα αυτόν... αλλά όχι και το ταξίδι! Μου κόστισε μερικές χιλιάδες δολάρια!"

     Έμεινα σύξυλος... τι να πω? Τι λένε σε τέτοιες περιπτώσεις; Η κοπέλα δεν φαινόταν ΚΑΘΟΛΟΥ καλά! Τώρα άρχισε να "δένει" η όλη συμπεριφορά και τα γεγονότα με την υπόθεση. Άρχισαν να μου περνάνε διάφορες κακές σκέψεις... Οι καταθλιπτικοί άνθρωποι είναι απρόβλεπτοι μερικές φορές...
Της απάντησα, "Λυπάμαι για αυτό που ακούω! Η ζωή είναι όλο απρόβλεπτες εκπλήξεις, αλλά ευτυχώς δεν σταματάει μετά από ένα ατυχές γεγονός! Κάνε κουράγιο και προσπάθησε να το δεις πιο ψύχραιμα, αν και ξέρω ότι είναι δύσκολο... σε καταλαβαίνω!"
Αυτή, μου είπε όλο νόημα, "Η ζωή είναι απρόβλεπτη, αλλά οι άντρες είσαστε ακόμα πιο απρόβλεπτοι..."

     Ήταν άραγε οι άντρες (έτσι γενικά και αόριστα) οι δολοφόνοι της ευτυχίας της ή ένας συγκεκριμένος; Το σίγουρο είναι ότι η κοπέλα υπέφερε και δεν είχα κανένα σκοπό να της κάνω «φιλοσοφική» συζήτηση. Απλά ήθελα, όσο ήταν αυτό δυνατόν να την ηρεμήσω, έστω και λίγο.

     Ελέχθησαν πολλά, που δεν έχει νόημα να μεταφερθούν εδώ. Ωστόσο ήταν ένα πραγματικά ατυχές γεγονός που με έκανε πραγματικά να στεναχωρηθώ! Όταν την αποβίβασα, επικοινώνησα με το γραφείο και τους είπα την απίστευτη περίπτωση. Μια βδομάδα μετά έμαθα, από το γραφείο, ότι η κοπέλα επέστρεψε 2 μέρες μετά την άφιξή της, πίσω στην Ατλάντα μαζί με την αδελφής της, που είχε έρθει να την πάρει... Τουλάχιστον ήταν σε καλά χέρια, σκέφτηκα! Ελπίζω να το έχει ξεπεράσει και να έχει βρει και πάλι την ευτυχία της!