πάμε ...θάλασσα!

     Νέος ακόμη ταξιτζής, εκείνο το καλοκαίρι, έχω ήδη αρχίσει να εξοικειώνομαι με τη νύχτα και τα "καλούδια" της. 

Ξημερώματα Σαββάτου, λίγο πριν τις 03.00 το πρωί βρίσκομαι στα "Τουρκοβούνια", ή "Αττικό άλσος", πάνω από το Γαλάτσι και οδηγώ μόνος μου στο δρόμο, κάνοντας μια "περατζάδα" έξω από τις ταβέρνες που βρίσκονται στην περιοχή, μήπως και βρω κανά ξεχασμένο πελάτη…
Και όντως, στο αντίθετο ρεύμα από αυτό που οδηγούσα, ακριβώς απέναντι από την γνωστή για την "γουρνοπούλα(!) Μεσσηνίας" ταβέρνα, είναι ένα νεαρός, γύρω στα 25, με κοντομάνικο χωρίς μανίκια (ε... να δείχνουμε και τα μπράτσα μας!), τσιγάρα, αναπτήρα και κινητό στο χέρι και γυαλί ηλίου στο κεφάλι… που μάλλον το χρειάζεται για "στέκα" για τα μαλλιά του, τέτοια ώρα!

      Μου κάνει σήμα, ενώ ταυτόχρονα, σφυρίζει με το γνωστό κόλπο χώνοντας τα δύο δάκτυλα στο στόμα, ταράζοντας τέτοια ώρα τις κουκουβάγιες και τα νυχτοπούλια, που θα βρίσκονταν, ακριβώς πίσω του, στο πυκνό πευκόδασος.

 
      Σταματάω, τρέχει σφαίρα και μπαίνει στη θέση του συνοδηγού! 

"Πάμε …θάλασσα!" μου λέει, ενώ παράλληλα, ξεφορτώνεται τον εξοπλισμό του (κινητό, τσιγάρα, αναπτήρα) στο ταμπλό του αυτοκινήτου, με μια κίνηση οικειότητας, αν όχι αγένειας, θα έλεγα! Μάλλον τα πέταξε, εκεί πάνω, παρά τα άφησε.
-Καλημέρα σας! Που εννοείτε "θάλασσα", ρωτάω.
Ακούγοντας "θάλασσα", θεώρησα αρχικά ότι πάει κάπου στην "Παραλία", όπως συχνά ονομάζει ο κόσμος τις περιοχές, από το Παλαιό Φάληρο, έως περίπου και τη Γλυφάδα. Ωστόσο, το γενικό και αόριστο, "θάλασσα" δεν με κάλυπτε. 
-...Θάλασσα, επιμένει, ..."Πάμε στη θάλασσα!!!" επαναλαμβάνει, με τόνο διαταγής, και προφορά ...απροσδιόριστη, αφού και το "λ" και το "σ" ηχούν περίεργα στ'αυτιά μου!
Όπως "πάμε πλατεία", του Λαζόπουλου σκέφτηκα, αλλά δεν το είπα.
-... Εννοείτε στη παραλία?
-...Ναι ...ναι ...στη θάλασσα!
"Ε ...ρε κόλλημα με τη θάλασσα! Θα κολυμπήσει τέτοια ώρα;", αναρωτήθηκα.
Ξεκινάω... Τον αφήνω να ηρεμήσει λίγο, να εξοικειωθεί με το "περιβάλλον" και σκέφτομαι ότι μέχρι εκεί, σίγουρα θα βρω μια άκρη...
Πολύ σύντομα, η έντονη και διαπεραστική μυρωδιά του αλκοόλ, με κάνει να ανοίξω ακόμα περισσότερο το μισάνοιχτο παράθυρό μου, αλλά που επίσης είναι μια σημαντική πληροφορία για εμένα, ξέροντας ότι έχω να συνεννοηθώ αρχικά και να μεταφέρω στην συνέχεια, ένα μεθυσμένο πελάτη. Ωστόσο δεν είναι και "λιώμα". Μια χαρά διέσχισε κάθετα τον δρόμο, όταν έτρεξε και μπήκε στο ταξί, σκέφτομαι.
Δεν αφήνω να περάσει πολύ ώρα, όμως ...μη και τον πάρει ο ύπνος, και συνεχίζω τις ερωτήσεις.
-Που ακριβώς θέλετε στη παραλία?
-Στη θάλασσα, ρε φίλε... σου είπα... στη θάλασσα...
Χμμμ... ΔΕΝ υπάρχει συντονισμός σκέφτομαι!
Χαμογελάω, για να δείξω την καλή μου πρόθεση και επιμένω, με "αθώο" ύφος :
-Το κατάλαβα ότι μου είπατε "στη θάλασσα", αλλά δεν κατάλαβα που ακριβώς εννοείτε; Σε ποιό σημείο στη ...θάλασσα; (σε ποιό ...νησί; Θα ήταν η επόμενη ερώτησή μου!)
-Εγώ θάλασσα την ξέρω... Τι άλλο να σου πω; Και πριν προλάβω να ξαναεπιμείνω, συνεχίζει, "Αυτό που δεν ξέρω είναι ποιός τραγουδάει απόψε εκεί. Ξέρεις εσύ;"
Οοοοπ! Άρχισε να συντονίζεται η κατάσταση, σκέφτομαι.
-Ααα... εννοείται  ΣΤΟ (κέντρο) "Thalassa", στη Γλυφάδα!
-...Εεεε ...ναι! Τι λέω τόση ώρα; ΣΤΗ Θάλασσα!
-...Μου είπατε ΣΤΗ θάλασσα... και όχι ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ "Thalassa", αλλά δεν πειράζει... το βρήκαμε! 
-Έλα μωρέ... το ίδιο κάνει... Θάλασσα ΤΗΝ λένε, πάντως! 

      Άντε τώρα να εξηγείς την σημασία των άρθρων μπροστά από τις λέξεις σε ένα μεθυσμένο, στις 3 το πρωί.... 

Έπρεπε να του πω, "Ναι φίλε μου ...πάμε ΣΤΗΝ θάλασσα ν'ακούσεις, ΤΗΝ Θάνο Πετρέλη, ΤΗΝ Κώστα Καραφώτη και ΤΟΝ Αποστολία Ζώη"!