η έγκυος πελάτισσα...

     Όταν ξεκίνησα να δουλεύω σαν οδηγός ταξί, είχα νοικιάσει ένα παμπάλαιο Toyota, που σε λίγους μήνες θα αποσυρόταν από την κυκλοφορία. Όταν συνέβη το παρακάτω περιστατικό δεν ήμουν ούτε καν ενός μηνός ταξιτζής, άρα εντελώς άπειρος και με μόνο την βασική γνώση της πόλης.

      Γύρω στις 4 τα ξημερώματα βρέθηκα στην Πανόρμου (στον δρόμο που στατιστικά βγάζει "κούρσες" σχεδόν οποιαδήποτε μέρα και ώρα!). Μετά από λίγο βλέπω να πετάγεται σχεδόν στη μέση του δρόμου ένας άντρας, γύρω στα 30, με ένα λευκό T-shirt, μάλλον ατημέλητος που μου έκανε σήμα να σταματήσω, κουνώντας έντονα και τα δύο του χέρια… σημάδι ότι βιαζόταν. Σταμάτησα διστακτικά προσπαθώντας να τον "σκανάρω", όσο αυτό ήταν δυνατόν, καθώς αυτός άνοιγε την πόρτα να μπει στο αυτοκίνητο.
Μπήκε μέσα μάλλον βιαστικά και μετά φάνηκε να …χαλαρώνει στην πολυθρόνα του συνοδηγού. Δεν μίλησε αμέσως… Αφού τον καλησπέρισα, ρώτησα ευγενικά που θα πάμε, χωρίς να ξεκινήσω… Με κοίταξε, μετά κοίταξε δεξιά, αριστερά έξω από το παράθυρο, και μου είπε με σπαστά ελληνικά και εμφανώς ταραγμένος … "Πάμε σπίτι, πάρουμε γκυναίκα και πάμε Κύριο Βασιλά…". Όπως καταλαβαίνεται δεν ήταν σαφής, αλλά η ταραχή του, είχε μεταδώσει και σε μένα μια απροσδιόριστη νευρικότητα.
      Επέμενα να ΜΗΝ ξεκινάω …περιμένοντας να καταλάβω τι εννοούσε. Δεν κρύβω, ότι μου έδωσε αρχικά την εντύπωση, ότι φαινόταν μάλλον κυνηγημένος ή κάτι τέτοιο και σε συνδυασμό την παρουσία του, τα σπαστά ελληνικά, την ασάφειά του και την περίεργη ώρα, άρχισα μέσα σε δευτερόλεπτα να νοιώθω ανασφαλής.

      Ο φουκαράς όμως ήταν ΕΜΦΑΝΩΣ σοκαρισμένος, αλλά εγώ δεν το γνώριζα. Προσπάθησε πάλι λοιπόν να μου εξηγήσει, "Πάμε σπίτι, εντό ντεξιά. Πάρουμε γκυναίκα και πάμε κύριο Βασιλά. Γκυναίκα έγκυο και πάρουμε τηλέφωνο κύριο Βασιλά, περιμένει εμάς νοσοκομείο, γκεννήσει γυναίκα…"
Ξεκίνησα αυτή τη φορά, κάνοντας αμέσως δεξιά, όπου επέμενε να μου δείχνει, επειδή ουσιαστικά κατάλαβα ότι η γυναίκα του γεννάει και θα την πηγαίναμε σε κάποιο κύριο Βασιλά… Τον γιατρό του μάλλον;

      Μετά από μόλις 50-70 μέτρα, μέσα στο στενάκι, βλέπω δεξιά, μια έγκυο γυναίκα ( … πιο έγκυος δεν γινόταν! Η κοιλιά της ήταν κυριολεκτικά τεράστια!) να υποβαστάζεται από μια άλλη γυναίκα… μάλλον την αδελφή της, αφού οι δύο γυναίκες έμοιαζαν πολύ στο πρόσωπο.  Η εγκυμονούσα φόραγε ένα ελαφρύ νυχτικό και ένα ζακετάκι από πάνω. Η άλλη φόραγε πυτζάμες . Και οι δύο με παντόφλες… Ήταν Απρίλιος και το ξημέρωμα, ήταν δροσερό, αλλά όχι παγωμένο.
Μόλις σταμάτησα ακριβώς δίπλα στην εγκυμονούσα, αυτή προσπάθησε να προχωρήσει προς το αυτοκίνητο, αλλά παρόλη την βοήθεια της "αδελφής" της, έδειχνε να μην μπορεί…
     Βρισκόμουν σε περιστατικό διακομιδής μιας εγκυμονούσης λοιπόν! Τι πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα!  Ότι έκανα στο εξής το έκανα ενστικτωδώς και όχι επειδή είχα κάποια εμπειρία ή εκπαίδευση.

      Αισθάνθηκα την αδρεναλίνη μου να αρχίζει να ανεβαίνει κατακόρυφα! Κατέβηκα γρήγορα και έτρεξα δίπλα στην εγκυμονούσα, αφού πρώτα είχα ανοίξει την πίσω δεξιά πόρτα. Την έπιασα από το άλλο μπράτσο της, και μαζί με την συνοδό της την βάλαμε πολύ προσεκτικά μέσα στο αυτοκίνητο! Η "αδελφή" της που μίλαγε πολύ καλά ελληνικά, μου είπε, "σας παρακαλώ να την πάτε στο Αττικό νοσοκομείο". Μετά κάτι είπε σε κάποια βορειοανατολική γλώσσα (Ρώσικα, Ουκρανικά, Πολωνικά? Ίσως… δεν ξέρω!) προς τον άντρα που παρέμενε μέσα στο αυτοκίνητο.
Ψέλλισα, ένα "μάλιστα", δεν ρώτησα τίποτα και έτρεξα πάλι στο βολάν. Ξεκίνησα πολύ βιαστικά με σκοπό να βγω πάλι στην Πανόρμου. Συγχρόνως άρχισα τις ερωτήσεις. "Που είναι το Αττικό νοσοκομείο …ξέρετε?" Σιγά μην ήξεραν! Ο σύζυγος, ο οποίος ΔΕΝ είχε κουνηθεί από την θέση του, όση ώρα επιβίβαζα, σήκωσε τους ώμους του και μάλλον είπε "δεν ξέρω", αλλά αυτό δεν το κατάλαβα! Αυτό που συνειδητοποίησα ήταν ότι ο άνθρωπος ήταν ΣΟΚΑΡΙΣΜΕΝΟΣ από το όλο γεγονός και γι’αυτό προφανώς "υπολειτουργούσε". Επίσης συνειδητοποίησα, ότι η κυρία καθόταν πίσω μόνη της, ενώ αυτός στην θέση του συνοδηγού, ενώ εγώ ετοιμαζόμουν να "σπάσω" το φουκαριάρικο το Toyota πηγαίνοντας προς ένα νοσοκομείο, που ΔΕΝ ήξερα που ήταν ακριβώς και δεν ήμουν και απόλυτα σίγουρος για τον προορισμό, αφού, αυτός μου είχε πει κάτι για κάποιο κύριο Βασιλά και η "αδελφή" της εγκυμονούσης για το "Αττικό Νοσοκομείο"… το οποίο ήξερα ότι είναι κάπου στο Χαϊδάρι, αλλά όχι που ακριβώς, και πως πάνε εκεί και επίσης δεν είχε τύχει ποτέ να ακούσω ότι ήταν και μαιευτική κλινική… και αναρωτιόμουν..! Ήμουν σε μεγάλη ένταση!

      Σταμάτησα κάπως απότομα και του είπα να πάει να κάτσει πίσω και να κρατάει την "γκυναίκα", η οποία φαινόταν να υποφέρει πολύ, αφού βόγκαγε και ασυνόδευτη όπως ήταν φοβόμουν ότι δεν θα κατάφερνε να κρατηθεί μόνη της (Η αδρεναλίνη μου τώρα πιά είχε αρχίσει να κυκλοφορεί σε μεγάλες ποσότητες μέσα μου... Ήμουν σε κατάσταση "συναγερμού"!)
Γύρισα και της είπα "Μη φοβάσαι κυρία! Όλα θα πάνε καλά!" και της χαμογέλασα! Μου απάντησε με μιά ματιά ...γεμάτη πόνο! Ξεροκατάπια, αλλά συνέχισα να χαμογελώ... προσποιούμενος τον ψύχραιμο. Ευτυχώς, ο άντρας της ανταποκρίθηκε άμεσα και μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, άλλαξε θέση, πήγε πίσω, αγκάλιασε από τους ώμους την γυναίκα του και της είπε κάτι στην ίδια, ακαταλαβίστικη για μένα, γλώσσα.

      Βγήκα στην κάθοδο της Αλεξάνδρας και άναψα προβολείς και αλάρμ… αν και μάλλον υπερέβαλα, αφού η κίνηση ήταν σχεδόν ανύπαρκτη εκείνη την ώρα… Πέρασα πολύ προσεχτικά 2-3 φανάρια με κόκκινο, αλλά όχι με υψηλή ταχύτητα και για καλή μου τύχη λίγο πριν το Πεδίο του Άρεως βλέπω ένα περιπολικό παρκαρισμένο δεξιά στο λεωφορειόδρομο. Σταμάτησα δίπλα τους με σκοπό να ζητήσω βοήθεια. Πλήρωμα ήταν δύο …"παιδάκια" γύρω στα 20-22 χρονών. Ανοίγω το παράθυρο του συνοδηγού και τους απευθύνομαι. "Καλημέρα παιδιά! Έχω μια εγκυμονούσα (την έδειχνα συγχρόνως) που μάλλον γεννάει από λεπτό σε λεπτό, και μου είπε να την πάω στο Αττικό Νοσοκομείο… Μπορείτε να με βοηθήσετε?"

      Να σας πω την αλήθεια περίμενα να μου πουν, "ακολούθα μας", και φανταζόμουν σκηνές, όπως στην τηλεόραση, να πηγαίνει μπροστά το περιπολικό με τους φάρους αναμμένους και την σειρήνα να ουρλιάζει και από πίσω το ταξί… ή το καλύτερο ίσως θα ήταν να την πάρουν αυτοί και να την πάνε, αλλά με έκπληξη τους βλέπω να κοιτάει ο ένας τον άλλο, και αφού ακολούθησαν μορφασμοί αμηχανίας, μου λέει ο συνοδηγός, "αυτό πρέπει να είναι κάπου στο Χαϊδάρι, αλλά δεν ξέρουμε που ακριβώς". Απογοητεύτηκα, αλλά κράτησα την ψυχραιμία μου, "και ‘γω ρε παιδιά που πρέπει να απευθυνθώ για βοήθεια; Τι πρέπει να κάνω; Γιατί δεν ρωτάτε που είναι αυτό το νοσοκομείο;". Ο συνοδηγός και πάλι μου είπε, "Πάρε την λεωφόρο Αθηνών και κατευθύνσου προς Χαϊδάρι και ξαναρώτα!"
Αυτό το ήξερα ήδη, σκέφτηκα… αλλά δεν είχα χρόνο να διεκδικήσω  περισσότερη βοήθεια. Έκανα την τελευταία μου προσπάθεια… "Εσείς δεν μπορείτε να βοηθήσετε; Να πάτε μπροστά και να ακολουθήσω;". Μόλις τους είπα την …φαντασίωση μου με άλλα λόγια! Και η απάντηση του με άφησε άναυδο! "Όχι, φίλε μου! Είμαστε σε υπηρεσία"!
Είμαι σίγουρος ότι ποτέ δεν άκουσαν την απάντησή μου, αφού ήδη είχα ξεκινήσει… προς το άγνωστο, σε μένα, "Αττικό Νοσοκομείο"…

      Κάνοντας περισσότερο μια αγχωτική, αλλά ασφαλή, παρά πραγματικά γρήγορη οδήγηση, κατευθύνθηκα προς τη Λεωφόρο Αθηνών. Δεν ήθελα να τρέχω ανεξέλεγκτα, επειδή η ώρα ήταν περίεργη και πάνω από όλα προείχε η ασφάλεια των επιβατών μου.
Άκουγα τη γυναίκα να βογκάει και της έλεγα, κοιτώντας της απο τον καθρέπτη, "Κάνε υπομονή! Είμαστε πολύ κοντά! Σε ένα λεπτό θα είσαι με το γιατρό σου"!
Αφού ήμουν ήδη πολύ κοντά στο Χαϊδάρι, επάνω στην λεωφόρο Αθηνών κάπου στο βάθος διέκρινα ένα ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, παρκαρισμένο δεξιά, μπροστά από ένα διανυχτερεύων περίπτερο. Πήγα κατευθείαν δίπλα τους και σταμάτησα… ΝΕΑ έκπληξη ακολούθησε! Δεν φαινόταν να είναι κανείς μέσα! Ήταν σκοτεινά, τα τζάμια κλειστά και έτσι με τα βίας διέκρινα μέσα… Κοίταξα καλύτερα και είδα στην θέση του οδηγού μια φιγούρα ενός ανθρώπου να είναι γυρμένος προς τα πίσω… ακουμπισμένος επάνω στο προσκέφαλο. Ο οδηγός κοιμόταν! Πάτησα την κόρνα μια-δυό φορές και αμέσως ο άνθρωπος πετάχτηκε, προς μεγάλη μου αγαλλίαση. Άνοιξε το παράθυρο και αμέσως τον ρώτησα που είναι το "Αττικό", αφού του έλεγα για την κατάσταση των επιβατών μου… δείχνοντάς τους. Παρόλο το αγουροξύπνημα του, ο άνθρωπος μου έδωσε σαφέστατες οδηγίες, "Αμέσως μετά το δεύτερο φανάρι στα δεξιά σου, υπάρχει ταμπέλα. Ακολούθησέ την και σε ένα λεπτό, θα είσαι εκεί!"

      Πράγματι, σε ελάχιστα λεπτά πέρναγα την είσοδο του Νοσοκομείου. Ο φύλακας επίσης μου είπε που ακριβώς να σταματήσω ανοίγοντάς μου τις μπάρες.
Πολύ πιο ήρεμος πια, πάρκαρα ακριβώς έξω από την κυρία είσοδο και κοίταξα προς τα μέσα, ψάχνοντας με τα μάτια, κάποιον που να φοράει άσπρη μπλούζα …Μάταια! Ο υποψήφιος πατέρας, που είχε συνέλθει μάλλον από το σοκ, είχε κατέβει και ήταν έτοιμος να κατεβάσει και την γυναίκα του, που συνέχισε να βογκάει… "Περίμενε" του είπα! "Πρέπει να την παραλάβει κάποιος. Δεν μπορεί να περπατήσει η γυναίκα" και έτρεξα προς τα μέσα…
Τρέχοντας προς τα μέσα, συνειδητοποίησα, ότι έχω αφήσει το αυτοκίνητο έξω να δουλεύει,  και εγώ τρέχω σαν παλαβός μέσα στους διαδρόμους ενός νοσοκομείου που συνέχιζε να είναι το νοσοκομείο ….ΦΑΝΤΑΣΜΑ για μένα, αφού τώρα πια, παρόλο που είχα βρει που επιτέλους ήταν, δεν υπήρχε ούτε ένας άνθρωπος να βοηθήσει! Τελικά, λίγο πριν απελπιστώ, βλέπω μια αδελφή στο βάθος ενός διαδρόμου. Της εξηγώ τι γίνεται και μου λέει, "πήγαινε στην τρίτη πόρτα προς τα εκεί, πάρε ένα καροτσάκι, και βάλε την γυναίκα επάνω και στέλνω νοσοκόμο να την παραλάβει…".
Αυτό κι έκανα… Όταν βγήκα έξω, το ζευγάρι, ακόμα με περίμενε στο αυτοκίνητο. Έβαλα την γυναίκα να κάτσει στο καροτσάκι και την οδήγησα προς τα μέσα, όταν όντως, ένας νεαρός νοσοκόμος φάνηκε να έρχεται προς το μέρος μας… Του είπα γρήγορα να ειδοποιήσει τον κύριο Βασιλά και του παρέδωσα τη γυναίκα.

      Μου έκανε φοβερή εντύπωση, που εκτός από τον άντρα και η γυναίκα, παρόλη την κατάστασή της και τους πόνους της, έστριψε το κεφάλι της προς τα πίσω και με ευχαρίστησε με σπαστά ελληνικά! Ο άντρας κράταγε ήδη ένα χαρτονόμισμα των δέκα στο χέρι του και μου το έδωσε σαν αμοιβή για την διαδρομή. Μου έπιασε το χέρι και με τα δύο του χέρια και με ταρακούνησε ένθερμα, ευχαριστώντας με για την προσπάθεια…
Ευχήθηκα και στους δύο τα …καλύτερά μου και περίμενα μερικά δευτερόλεπτα, μέχρι που χάθηκαν στο βάθος του διαδρόμου.
Ποτέ δεν έμαθα την εξέλιξη της γέννας… Ελπίζω πάντως τώρα και οι δυό τους να χαίρονται ένα υγιέστατο παιδάκι!
Η βάρδια μου κόντευε να λήξει, αλλά την έληξα μόνος μου, λίγο νωρίτερα, αφού αυτό που χρειαζόμουν, ήταν ένας δυνατός καφές, ένα τσιγάρο και ηρεμία…